เจียงถังทิ้งตัวลงบนโซฟา
ต้องยอมรับว่าโซฟาแพง ๆ มันดีจริง ๆ
เสิ่นซิวเหนียนหยิบเทียนหอมขึ้นมาแล้วถามว่า “ทำไมไม่ลองจุดดูล่ะ”
“หนูอยากลองพร้อมกับคุณนี่คะ” เจียงถังดูกลิ่นของเทียนหอมแล้วถามเสิ่นซิวเหนียน “คุณอยากลองกลิ่นไหนก่อนดี”
เสิ่นซิวเหนียนตอบตามตรง “ผมอยากลองกลิ่นที่คุณชอบ”
เจียงถังเลือกกลิ่นมะลิ “กลิ่นมะลิช่วยให้จิตใจสงบนะ”
เสิ่นซิวเหนียนหยิบที่จุดไฟ จุดเทียนหอม
กลิ่นมะลิอ่อน ๆ ค่อย ๆ กระจายตัว
เจียงถังดมแล้วชม “เสิ่นซิวเหนียน กลิ่นนี้หอมมากเลย”
เสิ่นซิวเหนียนนั่งข้างเจียงถัง ปลายจมูกได้กลิ่นหวานจากตัวเธอเต็มไปหมด
กลิ่นมะลิเหรอ ไม่ได้กลิ่นเลย
เขาพยักหน้า “หอมมากครับ”
เสิ่นซิวเหนียนมองเจียงถัง เขาถามว่า “ถังถัง คุณลืมเรื่องสำคัญมากไปเรื่องนึงหรือเปล่า”
“อะไรเหรอ” เจียงถังคิดดู เธอไม่ได้ลืมอะไรนี่นา
เสิ่นซิวเหนียนเตือนเธออย่างจริงจัง “รูปที่เราถ่ายวันนี้ ยังไม่ได้ลงโมเมนต์เลย”
เจียงถัง “...”
เสิ่นซิวเหนียนร้อนใจอยากลงโมเมนต์ขนาดนี้เลยเหรอ
ตอนที่เธอแอดวีแชทเสิ่นซิวเหนียน เคยเข้าไปดูแล้ว เขาไม่มีโมเมนต์สักโพสต์เดียว
เธอว่า “เสิ่นซิวเหนียน ในโมเมนต์คุณต้องมีแต่พวกเซียนวิชาการทั้งนั้นเลยนะ ถ้าลงถี่ ๆ จะไม่ค่อยดีมั้ง”
“ไม่เห็นมีอะไรไม่ดี” เสิ่นซิวเหนียนอยากให้ชีวิตของเจียงถังมีเขาเป็นส่วนหนึ่ง รวมถึงโมเมนต์ด้วย