เสิ่นซิวเหนียนมองตาเจียงถังด้วยความประหลาดใจ
พวกเขาอยู่ใกล้กันมาก หน้าผากชนหน้าผาก ปลายจมูกแตะปลายจมูก
เขามองเห็นความน้อยเนื้อต่ำใจในดวงตางดงามของเจียงถังได้อย่างชัดเจน
เธอน้อยเนื้อต่ำใจมาก
เขากลับไม่จูบเธอ
รอยยิ้มเอ่อล้นออกมาจากใต้ดวงตาของเสิ่นซิวเหนียนอย่างควบคุมไม่ได้
โชคชะตารักเขาขนาดนี้เชียวหรือ
ผู้หญิงที่เขารัก กลับรักเขามากขนาดนี้ด้วย
เสิ่นซิวเหนียนค่อย ๆ กระชับแขนที่โอบเอวเจียงถังแน่นขึ้น ส่วนอีกมือหนึ่งก็ค่อย ๆ ประคองท้ายทอยของเธอไว้
เขาพูดเสียงเบา: "ถังถัง ขอโทษนะ เป็นฉันเองที่ผิด"
หัวใจของเจียงถังเต้นระส่ำระสาย เธอจับเสื้อของเสิ่นซิวเหนียนไว้แน่นด้วยความตื่นเต้น ดวงตาชุ่มฉ่ำกะพริบปริบ ๆ
ไม่ต้องขอโทษ...
เสิ่นซิวเหนียนจูบลงบนริมฝีปากของเจียงถัง
หวานมาก
หวานจนทำให้คนหลงระเริง
เจียงถังรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น
เธอนิ่งอึ้งลืมตาอยู่แบบนั้น ขนตากะพริบถี่ ๆ แล้วค่อย ๆ หลับตาลง
แสงสุดท้ายของตะวันสีทองสวยงาม ดวงอาทิตย์สีส้มเข้มกำลังจมลงสู่ผิวทะเล คลื่นที่ซัดสาดถูกย้อมเป็นประกายทองระยิบระยับ ทะเลกว้างใหญ่ซัดเข้าหาหาดทราย
น้ำขึ้นแล้ว
เจียงถังไม่แน่ใจว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน
อาจจะเป็นหนึ่งวินาที อาจจะเป็นหนึ่งศตวรรษ หรืออาจจะเป็นช่วงเวลาที่หยุดนิ่งอยู่ตรงนี้
สวยงามจนไม่อยากเชื่อ
หัวใจเต้นเร็วมาก เร็วมาก ตุบ ๆ ตุบ ๆ ราวกับกำลังสั่นสะเทือนไปพร้อมกับโลก
เจียงถังรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก
เสิ่นซิวเหนียนปล่อยริมฝีปากของเจียงถัง เขาหัวเราะเบา ๆ เสียงแหบต่ำ เซ็กซี่: "ถังถัง หายใจสิ"