เจียงถังเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากแดงระเรื่ออ้าเล็กน้อย มองเสิ่นซิวเหนียนอย่างเหม่อลอย
แม้ตอนคุยกับระบบจะฮึกเหิมเต็มที่ แต่พอเจอหน้าเสิ่นซิวเหนียนจริง ๆ เธอกลับลนลานแทบตาย
เธอไม่ค่อยได้ใกล้ชิดผู้ชาย พอมาเจอหนุ่มอย่างเสิ่นซิวเหนียนที่เพียบพร้อมทั้งชาติตระกูล หน้าตา และสติปัญญาระดับสุดยอด แค่พูดไม่ติดขัดก็เก่งมากแล้ว
เจียงถังกะพริบตาปริบ ๆ แววตาใสแป๋ว เอ่ยเสียงเบาหวิว "ไม่มีธุระอะไรหรอก ฉันแค่อยากมาดูหน้าเธอเฉย ๆ"
เธอยื่นน้ำแร่ขวดหนึ่งให้เสิ่นซิวเหนียน "พูดมาเสียนาน คอต้องแห้งแน่ ๆ เลยเนอะ"
เสิ่นซิวเหนียนมองเจียงถัง ใบหน้าขาวนวลของเธอระเรื่อสีชมพู เธอคงเดินมา
เธอตั้งใจเดินมา เพื่อเอาน้ำมาให้เขาโดยเฉพาะ
คิ้วตาเสิ่นซิวเหนียนผ่อนคลาย คนที่สนิทกับเขาย่อมรู้ดี ว่านี่คือท่าทียามอารมณ์ดี
เขารับน้ำจากมือเจียงถัง บิดฝา แล้วดื่มอึกหนึ่ง
เจียงถังยกยิ้มหวานละมุน
ระบบ: พระเอกยังไม่รู้หรอกว่า เงินของคนจนใช้ไม่ได้
หึหึ
เสิ่นซิวเหนียนดื่มน้ำสองสามอึก แล้วบิดฝา มองเจียงถัง รอให้เธอบอกว่าจะเอายังไงต่อ
เจียงถังกะพริบตาปริบ ๆ เอียงศีรษะน้อย ๆ มองเขาอย่างงุนงง เสียงนุ่มนิ่ม "มีอะไรเหรอ"
เสิ่นซิวเหนียนจ้องเธอทำไมนะ
เสิ่นซิวเหนียนเลิกคิ้ว "เธอมาหาฉัน แค่อยากดูหน้าฉันจริง ๆ เหรอ"
เจียงถังรู้สึกว่าเสียงเขา กับตัวตนเขานี่ทั้งเย็นชาและห่างเหินเหมือนกันเลย
เธอกระพริบตา ที่มาหาเสิ่นซิวเหนียน ก็เพื่อจะเคล้าเคลียให้เขาใช้เงินให้
แต่จะพูดออกไปยังไงล่ะ
เธอเค้นสมองคิดอยู่นาน เม้มปากแล้วพูดเบาหวิว "ไม่ใช่หรอก"
เสิ่นซิวเหนียนจ้องตาเธอ "มีอะไรที่อยากให้ฉันไปทำเป็นเพื่อนไหม"
เจียงถังคิดแป๊บหนึ่ง ตาเป็นประกายขึ้นมา "เสิ่นซิวเหนียน เธอเรียนฟิสิกส์เก่งขนาดนี้ ต้องเก่งจับตุ๊กตามากแน่เลยเนอะ"
เสิ่นซิวเหนียนเลิกคิ้วนิด ๆ ฟิสิกส์เก่งกับจับตุ๊กตามันเกี่ยวอะไรกัน
เขามองแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเจียงถัง แล้วกลืนคำถามนั้นกลับลงไป พูดเรียบ ๆ ว่า "ลองดูก็ได้"
เจียงถังพาเสิ่นซิวเหนียนไปร้านจับตุ๊กตา เสิ่นซิวเหนียนซื้อเหรียญเกมมา 100 เหรียญ
เจียงถัง: เย้! กวาดเหรียญเกมมาได้ตั้ง 100 เหรียญ!
เธอแอบดูค่าคลั่งเงิน แต่ค่าคลั่งเงินกลับไม่ขยับเลยสักนิด
เจียงถังที่กำลังคึกคักก็ห่อเหี่ยวลงทันที อะไรเนี่ย ทำเอาเธอรู้สึกเฟลนิดหน่อย
ฝีมือจับตุ๊กตาของเจียงถังนั้นเข้าขั้นชอบเล่นแต่เล่นไม่เก่ง เธอชอบจับ แต่จับไม่เคยขึ้น
เธอให้เสิ่นซิวเหนียนจับ
ทีแรกเสิ่นซิวเหนียนก็จับไม่ขึ้นเหมือนกัน แต่พอลองอยู่ไม่กี่ครั้ง ก็จับทางถูก จากนั้นก็จับทีเดียวได้ทุกครั้ง
เจียงถังมองเสิ่นซิวเหนียน ตาเป็นประกาย เปี่ยมไปด้วยความชื่นชม
เธอพูดเบา ๆ "เสิ่นซิวเหนียน เธอจับตุ๊กตาเก่งจัง"
เสิ่นซิวเหนียนยกยิ้มมุมปาก "ฉันเพิ่งเคยจับครั้งแรก"
"ให้ตายเถอะ ครั้งแรกก็เก่งขนาดนี้เลย" เจียงถังอิจฉา "ฉันจับไม่เคยขึ้นเลยสักตัว"
เสิ่นซิวเหนียนถอยตัวออก มองเจียงถัง เป็นเชิงบอกให้เธอมาจับ
เจียงถังเดินไปยืน พูดเบา ๆ ว่า "ฉันจับไม่ขึ้นหรอกน่า"
เสิ่นซิวเหนียนหยอดเหรียญ ยืนข้างหลังเจียงถัง เอื้อมมือมาจับมือเธอกดปุ่มบังคับ
ร่างเจียงถังเกร็งไปชั่วขณะ แต่เสิ่นซิวเหนียนไม่ได้แนบชิดตัวเธอ เขาแค่วางมือลงบนมือเธอเฉย ๆ
เธอจึงคลายตัวลง
คีมใหญ่ในตู้คีบตุ๊กตาขึ้นมาได้ตัวหนึ่งสำเร็จ
เจียงถังเปล่งเสียงดีใจเบา ๆ "ว้าว!"
เสิ่นซิวเหนียนหยิบตุ๊กตายื่นให้เจียงถัง เสียงเรียบเย็น "ตุ๊กตาที่เธอจับได้"
เจียงถังดีใจสุดขีด รับตุ๊กตามา "เสิ่นซิวเหนียน ฉันอยากจับอีก!"
เสิ่นซิวเหนียนก็จับมือเจียงถังแบบนี้แหละ ตักตุ๊กตาในตู้นั้นออกมาจนเกลี้ยง
เจ้าของร้านจับตุ๊กตายืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าพิกล
เจียงถังค่อนข้างเกรงใจ พอเธอเล่นเหรียญสุดท้ายเสร็จ เจ้าของร้านก็เอาถุงใหญ่ใส่ตุ๊กตามาให้
ตอนยื่นถุงตุ๊กตาใหญ่ยักษ์นั่นให้เสิ่นซิวเหนียน เขาพูดอย่างมีนัยว่า "คราวหน้าพวกเธอไปจับร้านตรงข้ามก็ได้นะ"
เจียงถังตอบอย่างเกรง ๆ "อ๋อ ๆ"
เธอรีบดึงเสิ่นซิวเหนียนวิ่งหนีออกมา
เจียงถังลากเสิ่นซิวเหนียนวิ่งออกจากร้านจับตุ๊กตา จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ เหมือนเสิ่นซิวเหนียนจะเกลียดความสกปรก
แถมเธอยังจับข้อมือเสิ่นซิวเหนียนอยู่อีก
เจียงถังรีบปล่อยข้อมือเขา เม้มปากยิ้มให้เสิ่นซิวเหนียน
สายตาเสิ่นซิวเหนียนจับจ้องที่ใบหน้าเธอ
รอยยิ้มของเธอช่างน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน