เจียงถังชักมือกลับอย่างเก้อเขินถือชานมพลางใจลอย แต่ที่จริงกำลังกรี๊ดกร๊าดกับระบบ
“ถ่งถ่ง มันเกิดอะไรขึ้น เสิ่นซิวเหนียนไม่ได้มีโรคกลัวความสกปรกเหรอ ทำไมเขาถึงดูดชานมจากหลอดเดียวกันกับฉันได้”
ระบบก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เจียงถังมึนมาก
เธอถือชานมเหม่อ แก้วที่เสิ่นซิวเหนียนดูดไปแล้ว เธออายที่จะดูดต่อ
เสิ่นซิวเหนียนมองเธออย่างสบายๆ “ไม่ดูดต่อล่ะ”
เจียงถังเงยหน้าขึ้น
เขาเอียงหัวเล็กน้อย “รังเกียจฉันเหรอ”
เจียงถัง: !!!
สิ่งที่เธอเพิ่งพูดกับเสิ่นซิวเหนียนไป เขาเอ่ยคืนกลับมาอย่างรวดเร็ว!
เธอรีบอมหลอดแล้วดูดชานมไปหนึ่งอึก จากนั้นก็อธิบายเสียงค่อย “เปล่าเลย ฉันแค่เกรงว่านายยังอยากดื่มอยู่ เลยอยากเก็บไว้ให้นาย”
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”
เสิ่นซิวเหนียนทำท่าครุ่นคิด แล้วก็ยื่นแก้วชานมของเขาเองมาจ่อที่ปากของเจียงถัง