เจียงถังรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรง แต่เธอกลับไม่รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย
ใช่แล้ว เสิ่นซิวเหนียนจะตอบรับทุกประโยคที่เธอพูด เธอบอกว่าเธอชอบเสิ่นซิวเหนียน เสิ่นซิวเหนียนจะไม่ตอบรับเธอได้อย่างไร
เธอได้ยินเสียงของเสิ่นซิวเหนียนลอยเข้ามาในหูอย่างเลือนราง: "ถังถัง พูดต่อ"
"เจียงถังชอบเสิ่นซิวเหนียน"
"เสิ่นซิวเหนียนชอบเจียงถัง"
"เจียงถังชอบเสิ่นซิวเหนียน"
"เสิ่นซิวเหนียนชอบเจียงถัง"
...
เจียงถังไม่รู้ว่าเธอจูบเสิ่นซิวเหนียนไปกี่ครั้ง เธอก็ไม่รู้ว่าเสิ่นซิวเหนียนจูบเธอกี่ครั้ง
จนในที่สุด เสียงของเธอเบาลงเรื่อย ๆ ส่วนเสียงของเสิ่นซิวเหนียนกลับออดอ้อนมากขึ้นเรื่อย ๆ
ช่างเหนียวหนึบ เหนียวหนึบเหลือเกิน ราวกับว่าพวกเขากลายเป็นน้ำเชื่อมกลายเป็นเนื้อเดียวกัน
เจียงถังอดรนทนไม่ไหว ครางออกมา: "เสิ่นซิวเหนียน ฉันไม่ขอจูบกับเธอแล้ว"
"ได้" เสิ่นซิวเหนียนตอบรับ เขาพูด: "วันนี้ไม่จูบ พรุ่งนี้ค่อยจูบต่อ"
เจียงถังเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจจ้องมองเขา
เสิ่นซิวเหนียนชี้ไปที่ดวงดาวบนท้องฟ้ายามราตรี: "หนึ่งดวงก็ขาดไม่ได้"
เจียงถังทั้งตัวอ่อนระโหย: "ดาวเยอะแยะขนาดนี้ ฉันจูบไม่ไหวหรอก"
"งั้นก็ใช้เวลาทั้งชีวิต" เสิ่นซิวเหนียนพูดอย่างจริงจัง
"ทั้งชีวิต?" ดวงตาของเจียงถังฉายแววหวั่นไหว
สีหน้าเสิ่นซิวเหนียนเคร่งขรึม: "ให้ดวงดาวเต็มฟ้าเป็นพยาน เสิ่นซิวเหนียนจะชอบเจียงถังไปตลอดชีวิต"
เจียงถังชะงักไปครู่หนึ่ง นิ้วของเธองอเล็กน้อย เธอสบตากับเสิ่นซิวเหนียน แล้วยิ้มพร้อมพูดว่า: "ให้ดวงดาวเต็มฟ้าเป็นพยาน เจียงถังก็จะชอบเสิ่นซิวเหนียนไปตลอดชีวิตเหมือนกัน"
อืม เธอจะชอบเขาไปตลอด