ปลายเดือนสิงหาคม วันรายงานตัวนักศึกษาใหม่ของมหาวิทยาลัยดี
ห้านาทีก่อนยังเป็นท้องฟ้าแจ่มใส แดดเปรี้ยงแผดเผาพื้นดิน แต่จู่ๆ ก็มีเมฆครึ้มฟ้าครึ้มฝน ฟ้าร้องครืนๆ เพียงชั่วพริบตาฝนก็เทกระหน่ำลงมา
“พยากรณ์อากาศไม่บอกว่าวันนี้ฝนไม่ตกเหรอ?”
“ฝนนี่ตกแบบไม่ให้ตั้งตัวเลยนะ”
เหล่าผู้ปกครองต่างพาลูกหลานหาที่หลบฝนตามอาคาร
เจียงถังเข็นกระเป๋าเดินทาง ที่หูจับกระเป๋าแขวนเป้สีชมพูใบหนึ่งไว้ เธอยกมือกันหัว รีบก้าวไปหลบใต้หลังคาป้ายรถเมล์ แล้วจ้องมองม่านฝนอย่างเหม่อลอย
เธอสวมชุดเดรสสีขาวยาวคลุมเข่า ผอมบางเป็นพิเศษ ใบหน้าเล็กเท่ากำปั้น ดวงตาจิ้งจอกชุ่มฉ่ำ ขนตายาวงอนเป็นเงาจางๆ ทอดอยู่ใต้ดวงตา สายลมพัดชายกระโปรงเธอปลิว เธอราวกับดอกมะลิต้นหนึ่งท่ามกลางพายุฝน เงียบสงบหดตัวอยู่มุมหนึ่งของที่หลบฝน
ผู้ปกครองนักศึกษาใหม่คนหนึ่งกำลังเช็ดละอองฝนบนหน้าให้ลูกของตน สายตาเหลือบไปเห็นเจียงถัง เขารู้สึกแปลกๆ ว่าเด็กคนนี้ดูน่าสงสาร เลยถามเธอว่า “หนูคะ หนูเป็นนักศึกษาใหม่เหมือนกันเหรอ? ทำไมผู้ปกครองไม่มาส่งหนูล่ะ?”
เจียงถังมือที่จับกระเป๋าเดินทางกำแน่น เธอนิ่งไปสองวินาที แล้วตอบเบาๆ ว่า “คุณแม่ไม่มีเวลา”
“เอ๊ย! ผู้ปกครองหนูก็ช่างไม่ใส่ใจจริงๆ เรื่องใหญ่ขนาดลูกไปเรียนมหาวิทยาลัยแท้ๆ จะไม่มาส่งได้ยังไง? ยังไงก็ต้องมาส่งถึงหอพัก ช่วยปูที่นอนให้ พาพวกรู้จักที่ทางในมหา'ลัยก่อนถึงจะวางใจได้ ผู้ปกครองหนูนี่ไม่มีความรับผิดชอบเอาเสียเลย”
ผู้ปกครองที่พูด clearly ไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ผู้ปกครองของเจียงถังทำ