"เธอไม่เป็นก็ดีแล้ว!"
"ใช่! ฟ้ามีตา คนดีมีคนช่วย คนดีมีผลดี ผู้หญิงคนนี้ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว!"
"เฮ้อ โล่งอกไปที!"
"รีบไปโรงพยาบาลเร็ว เอาหน้าตาแผลแบบนี้มันน่าหวั่นใจมาก"
ทุกคนต่างก็เร่งให้เสิ่นซิวเหนียนรีบไปโรงพยาบาล
เจียงถังได้ยินคำพูดของเสิ่นซิวเหนียนก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ที่แท้เธอก็กำลังคิดอยู่ว่าจะอธิบายเรื่องนี้ยังไง เพราะหลายคนคิดว่าเธอถูกเศษซากตึกที่ถล่มทับ
เธอไม่คิดว่าเสิ่นซิวเหนียนจะคิดหาคำพูดแก้ตัวให้เธอได้เป็นคนแรก
แต่... เธอยังไม่ได้อธิบายอะไรกับเสิ่นซิวเหนียนเลย แล้วเขารู้ได้ยังไงว่าต้องช่วยปิดเรื่องนี้ให้เธอ?
เขาทำเหมือนรู้อะไรไปหมดซะทุกอย่าง
เจียงถังรู้สึกสงสัยเล็กน้อย แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือบาดแผลของเสิ่นซิวเหนียนต่างหาก
เธอพยุงเสิ่นซิวเหนียน อยากให้เขารีบไปโรงพยาบาล
เสิ่นซิวเหนียนส่ายหน้า เขาให้เจ้าหน้าที่พยาบาลทำแผลให้เขาก่อน
เขาจะรอให้จัดการที่เกิดเหตุเรียบร้อยก่อน แล้วค่อยไปโรงพยาบาล
เจียงถังหน้ามุ่ยอยู่ข้างกายเสิ่นซิวเหนียน เจ็บปวดใจจนแทบจะทนไม่ไหว
เธออยากจับมือเสิ่นซิวเหนียน สังเกตเห็นว่ามือของเขาเต็มไปด้วยเลือด เขาคงจะขุดซากปรักหักพังด้วยมือเปล่ามานานมาก จนมือบาดเจ็บไปหมด
เจียงถังรู้สึกเจ็บปวดเหมือนหัวใจจะแตกสลาย
เธอโอบมือของเสิ่นซิวเหนียนไว้ น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
เสิ่นซิวเหนียนใช้หลังมือที่สะอาดเช็ดน้ำตาบนหน้าเธอ เสียงอ่อนโยนและอบอุ่น: "ภรรยา อย่าร้องไห้เลยนะรู้สึกเจ็บใจแย่เลย"
เขาอยากไม่เห็นถังถังร้องไห้อีก ระยะนี้ ถังถังร้องไห้มาเยอะเกินไปแล้ว