"เสิ่นซิวเหนียน ฉันหิวแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ"
เจียงถังกะพริบตาปริบ ๆ ส่งสายตาน่าสงสารมองเสิ่นซิวเหนียน หวังให้เขาปล่อยเธอ
เสิ่นซิวเหนียนถอนหายใจเบา ๆ : "ภรรยา แล้วฉันจะทำยังไงดีล่ะ?"
เจียงถังอึ้งไป ยกมือปิดหน้า เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเสิ่นซิวเหนียนควรทำยังไง
อืม... ให้เขาจัดการเอง?
เจียงถังกระซิบเสียงเบา : "นายจัดการเอง..."
เสิ่นซิวเหนียนเลิกคิ้ว : "ภรรยาอยากดูเหรอ? ถ้าภรรยาอยากดู ฉันทำให้ดูได้นะ"
"ฉันไม่อยากดูแน่นอน!" เจียงถังขนฟู เธอยื่นมือทุบเสิ่นซิวเหนียน : "นายอย่าพูดอีกเลย!"
เสิ่นซิวเหนียนหัวเราะออกมา อกกระเพื่อม ร่างกายสั่นเบา ๆ
เจียงถัง: ...
"เสิ่นซิวเหนียน นายปล่อยฉัน" ดวงตาเธอเอ่อล้นด้วยน้ำใส ๆ จะร้องไห้จริง ๆ แล้ว
"ได้"
เสิ่นซิวเหนียนอุ้มเจียงถัง วางเธอลงบนที่นั่งข้างคนขับ
เจียงถังหน้าแดงสุดขีด บรรยากาศในรถชวนหวั่นไหวจนน่าอัศจรรย์ อากาศเหนียวหนืดไปหมด
เธอยื่นมือลดกระจกลงเล็กน้อย สายลมยามค่ำคืนที่เย็นวาบพัดเข้ามา เธอพยายามสูดอากาศบริสุทธิ์เต็มปอด
เสิ่นซิวเหนียนมองเธอ พูดเสียงเบา : "ภรรยา ขอโทษนะ ฉันต้องรออีกสักพักกว่ามันจะสงบ รอสักครู่แล้วไปกินข้าวกันได้ไหม?"
เจียงถังไม่กล้ามองเขา เธอหน้าร้อนผ่าว พยักหน้าเบา ๆ หงึมเสียงหนึ่ง แล้วเกาะขอบกระจกสูดลม
เสิ่นซิวเหนียนหัวเราะเบา ๆ สายตาจับจ้องบนใบหน้าเธอไม่วางตา วาดไปตามทุกสัดส่วน
เจียงถังไม่รู้ว่ารอนานเท่าไหร่ ในที่สุดเสิ่นซิวเหนียนก็บอกเธอ : "ภรรยา มันสงบแล้ว"
เจียงถัง: ไม่ต้องบอกเธอทุกครั้งก็ได้นะ!
"โอ้ โอ้"
เจียงถังทำได้แค่ตอบโอ้ ๆ สองเสียง เธอจะพูดอะไรได้อีก? อายแทบตาย!