เสียงระเบิดดังสนั่น โลกสั่นสะเทือน ร่างของเสิ่นซิวเหนียนกระตุกเล็กน้อย รูม่านตาหดลง
ชั่วขณะนี้ ราวกับหมอกที่บดบังอยู่ตรงหน้าถูกพัดกระจาย เขาเห็นความจริงของโลก
นี่คือโลกในนิยาย เขาคือพระเอก ที่แท้เขาก็มีชีวิตอยู่ในนิยาย เขามีชีวิตอยู่ในนิยายได้ยังไงกัน?
ความจริงของโลกกระทบต่อสติของเขา แต่ในสมองที่สับสนของเขาก็ยังอดคิดขึ้นมาไม่ได้
ถังถังเป็นนางรอง ผิดแล้ว ถังถังเป็นได้แค่นางรองเหรอ? ใครอนุญาต?
เสิ่นซิวเหนียนรู้สึกถึงความไร้สาระอันใหญ่หลวง
เขาเป็นคนที่มีชีวิตอยู่จริง ๆ เขาจะเป็นตัวละครในนิยายได้ยังไง?
หรือว่าการตัดสินใจของเขา ความชอบของเขา ทุกอย่างของเขา ล้วนเป็นเรื่องปลอมงั้นเหรอ? ถูกควบคุมโดยบทบาทงั้นเหรอ?
ถังถังยังเป็นได้แค่นางรอง?
เสิ่นซิวเหนียนยอมรับไม่ได้
ยิ่งคนฉลาด ก็ยิ่งเย่อหยิ่ง และยิ่งยอมรับไม่ได้ที่ชีวิตของตัวเองถูกควบคุมและถูกจัดฉาก
ดวงตาของเสิ่นซิวเหนียนดำมืด อารมณ์ที่ปั่นป่วนกลืนกินสติทั้งหมด
โลกราวกับถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งคือโลกปกติที่เขาอาศัยอยู่ ส่วนหนึ่งคือโลกที่ประกอบขึ้นจากตัวอักษรในสายตาของเขา
โลกของตัวอักษรสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เหมือนกระจกที่กำลังจะแตก ใกล้จะพังทลาย
ระบบหลักส่งเสียงเตือนอีกครั้ง
[คำเตือน: พระเอกรู้สึกตัวได้]
[คำเตือน: โลกกำลังจะล่มสลาย เมื่อโลกล่มสลาย ทุกอย่างจะกลับไปสู่จุดเริ่มต้น]
[คำเตือน: เวลานับถอยหลังก่อนโลกจะล่มสลาย: 00:00:59]
ระบบหลักกรีดร้อง: [เป็นไปได้ยังไง? เหลืออีกหนึ่งนาที อ๊าาาาา!]
นี่คือเหตุผลที่ระบบพยายามอย่างยิ่งที่จะหลีกเลี่ยงไม่ให้พระเอกและนางเอกรู้สึกตัวได้