เสิ่นซิวเหนียนเลิกคิ้วขึ้น เขายืนอยู่ที่เดิม กวาดสายตาผ่านข้อความทั้งหมดคร่าว ๆ ก่อน เพื่อยืนยันว่าเจียงถังไม่ได้มีเรื่องฉุกเฉิน แล้วค่อยเริ่มอ่านจากข้อความแรกไล่ลงมาทีละข้อความ
ทุกข้อความ เขาสามารถจินตนาการน้ำเสียงของเจียงถังตอนพูดได้เลย
ตอนเธอพูด ดวงตาคงเป็นประกายสดใสมองมาที่เขา เสียงหวานนุ่ม หางเสียงเชิดขึ้นแน่ ๆ
มุมปากของเสิ่นซิวเหนียนยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เขาคลิกเปิดดูรูปทุกรูปอย่างตั้งใจ
รูปที่วาดนั้น วาดได้ดีมาก โครงสร้าง สัดส่วนเปอร์สเปคทีฟ สีสันล้วนยอดเยี่ยม
มือก็สวยมาก ขาวสะอาดอมชมพูนุ่มนวล ข้อมือที่โผล่ออกมาเล็กเรียวขาวผ่อง
เสิ่นซิวเหนียนอดคิดไม่ได้ว่า มือที่สวยขนาดนี้เองหรือที่วาดรูปดี ๆ แบบนั้นออกมา?
รูปมือถือแก้วน้ำก็ดูดีมาก
รูปมือจับตุ๊กตาขนฟูนุ่มก็ดูดีมาก
รูปมือตอนทาน้ำมันบำรุงเล็บยิ่งดูดีจนหาที่ติไม่ได้
มือของเจียงถังทำไมถึงได้สวยขนาดนี้นะ
เขาเห็นรูปสุดท้าย เป็นรูปเซลฟี่ไม่แต่งหน้าของเจียงถังในชุดนอน
ชุดนอนเป็นชุดนอนแขนยาวสีชมพูอ่อน ธรรมดามาก แต่พออยู่บนตัวเจียงถังแล้วไม่เหมือนเดิมเลย
เธอคงเพิ่งอาบน้ำเสร็จ แก้มชุ่มชื้นอมชมพู ผิวเหมือนไข่มุกชั้นดี ส่องประกายแวววาวนวลเนียน ดวงตาหงส์สวยใสมีชีวิตชีวา ริมฝีปากแดงระเรื่อน่าหลงใหลยิ่งกว่าดุหลาบงามที่สุด
สวยจนแทบไม่น่าเชื่อ
เสิ่นซิวเหนียนอ่านข้อความทั้งหมดจบ รอยยิ้มที่มุมปากไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป
เขากดเข้าไปที่โมเมนต์ของเจียงถังอีก เห็นโพสต์ที่เจียงถังโพสต์ไว้ แล้วกดไลก์ให้
รู้สึกเริ่ดมาก
ที่เจียงถังส่งข้อความมาให้เขาเยอะขนาดนี้รู้สึกเริ่ดมาก
ที่เจียงถังยอมเล่าทุกอย่างให้เขาฟังรู้สึกเริ่ดมาก
ปากกาที่เจียงถังใช้วาดรูป แก้วน้ำที่ใช้ดื่ม ที่คาดผมที่ใช้มัดแวบ ๆ ชุดนอนที่ใส่นอน และอื่น ๆ อีกมากมาย ของพวกนั้นที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของเธอ ล้วนเกี่ยวข้องกับเขาทั้งนั้น