เจียงถัง: ……
เจียงฉือเหย่: ……
เจียงถังจอดรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า “ซวี่ซวี่ อย่าพูดมั่วสิ ฉันกับเขาไม่มีอะไรกันแล้ว”
ซ่งซวี่คิดว่าความสงสัยของตัวเองมีเหตุผล เธอจ้องไปที่แผ่นหลังของเจียงฉือเหย่ “ถังถัง ดูมือเจียงฉือเหย่สิ มือเขาได้รับบาดเจ็บ”
เจียงถังมองตามไป ก็จริง มือขวาของเจียงฉือเหย่พันผ้าพันแผลอยู่
มือขวาของเจียงฉือเหย่ขยับเล็กน้อย เจียงถังเห็นมือเขาเป็นแผล เธอจะเป็นห่วงเขาไหมนะ?
ซ่งซวี่ยืนยันหนักแน่น “เขาแค่ต้องการเรียกร้องความสนใจจากเธอน่ะ”
เจียงถังไม่ได้พูดอะไร
เจียงฉือเหย่ไม่ได้ยินเสียงเจียงถังเรียกเขา เขาหยุดฝีเท้าลงอย่างหงุดหงิด หมุนตัวเดินตรงไปหยุดตรงหน้าเจียงถัง แล้วหัวเราะเยาะ “ผมต้องเรียกร้องความสนใจจากเธอเหรอ? เธอเป็นใครกัน?”
“ก็ถังถังเป็นสาวสวยสุดยอดที่ทั้งฉลาด น่ารัก ดูดี ทั้งเท่และหวานได้ในคนเดียวยังไงล่ะ!”
เจียงถังอยากจะเอามือปิดปากซ่งซวี่
เธอรู้ว่าซ่งซวี่คือเพื่อนร่วมห้องสุดที่รักของเธอ แต่ไม่ต้องอวยเธอซะเวอร์ขนาดนี้ก็ได้
เจียงฉือเหย่: …… เขาเถียงไม่ออกเลยว่ะ
สายตาเขาหันไปทางเจียงถัง ใบหน้าฉาบรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เธอก็คิดแบบนั้นเหมือนกันหรือไง? คิดว่าผมกำลังเรียกร้องความสนใจจากเธอ?”
เจียงถังรีบโบกมือทันที “ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลย นายไม่มีทางต้องมาทำอะไรเพื่อดึงดูดความสนใจฉันหรอก”
ให้ตายเถอะ เจียงฉือเหย่ รีบ ๆ ไปได้แล้ว
ซ่งซวี่ยืนกรานตามที่ตัวเองคิด “ท่านเจียง เมื่อกี้ทิศทางที่คุณขับรถมา ไม่ใช่ทางไปโรงอาหารเลย คุณเห็นถังถังกำลังจะไปโรงอาหาร ก็เลยขับตามมาใช่ไหม? แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนทางล่ะ? ปกติคุณไม่กินโรงอาหารไม่ใช่เหรอ?”