เจียงถังพูดจบประโยคขอเลิก เธออยากผลักเสิ่นซิวเหนียนออกไป แต่แม้แต่จะขยับนิ้วก็ยังทำไม่ได้เลย
เหมือนเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกดูดออกจากร่างไป
ในวินาทีนั้นเธอรู้สึกสิ้นหวัง เสิ่นซิวเหนียนจะคิดยังไงกับเธอ? เขาจะคิดว่าเธอทำตัวไร้เหตุผลไหม?
เมื่อวานยังบอกว่ารักเขา วันนี้กลับมาบอกเลิก เขาจะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงใจร้ายที่ทำตัวแปลก ๆ ไหม?
เธอเป็นผู้หญิงใจร้ายจริง ๆ นั่นแหละ
เจียงถังไม่กล้ามองตาเสิ่นซิวเหนียน เธอกลัวจะเห็นความเจ็บปวดและความผิดหวังในแววตาของเขา
แต่เธอก็ไม่อยากละสายตาออกไปเลย
แววตาของเสิ่นซิวเหนียนมืดหม่นและหนักอึ้ง เธอไม่เคยเห็นเขาแสดงสายตาแบบนี้มาก่อน
เขาคงโกรธแล้วสิ เขาคงผิดหวังในตัวเธอแล้วแน่ ๆ
อารมณ์ของเจียงถังยังไม่ทันจะดิ่งลง เธอก็ต้องชะงักไปทั้งอย่างนั้น
เธอได้ยินประโยคที่เสิ่นซิวเหนียนถาม
เธอถูกข่มขู่หรือเปล่า?
ความเศร้าของเจียงถังติดค้างอยู่ตรงนั้น เธอมองแววตาอันตรายของเสิ่นซิวเหนียน รู้สึกผิดจนเม้มปากแน่น แล้วเบนสายตาหนี
ไม่ใช่? เสิ่นซิวเหนียน จำเป็นต้องไวขนาดนั้นเลยเหรอ?
เธอพูดอย่างรู้สึกผิด: "ไม่มี"
เสิ่นซิวเหนียนหลับตาลงครู่หนึ่ง โกรธจนหัวเราะออกมา ถังถังรู้สึกผิดขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่มีอีกเหรอ?
ไหนล่ะคนสารเลวคนนั้น ที่กล้ามาข่มขู่ภรรยาของเขา?
เขาจับใบหน้าของเจียงถังให้หันกลับมา สายตาที่มืดหม่นจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ แล้วพูดปลอบอย่างอ่อนโยน: "ภรรยา อย่าดื้อนะ บอกฉันสิ ใครมาข่มขู่เธอ?"
เขาจะไม่ปล่อยคนสารเลวคนนั้นเด็ดขาด
เจียงถังใจสั่นไปหมด เธอรีบพูด: "ไม่มีจริง ๆ"