เจียงถังนอนอยู่บนเตียงถอนหายใจยาว เธอนึกถึงเสิ่นซิวเหนียน แล้วก็ลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง
การฝึกทหาร 21 วัน เสิ่นซิวเหนียนดูแลเธอเหมือนวันแรกทุกวัน
เธอถามเสิ่นซิวเหนียนว่าทำไม เสิ่นซิวเหนียนก็แค่มองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนไร้พิษภัย แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจว่าเป็นเพียงการยกมือช่วยเหลือ
เธอไม่ค่อยชินกับการที่มีคนดูแลแบบนี้ เสิ่นซิวเหนียนก็พูดอีกว่าเรียนปริญาเอกเครียดมาก เลยชอบทำความดี จะได้คลายเครียด
เขามองเธอด้วยสายตาเปียกโชก “น้องรหัส ผมเครียดมากจริง ๆ อย่าปฏิเสธผมได้ไหม”
เจียงถังพูดคำปฏิเสธไม่ออกเลยสักคำ
เธอคิดว่าเสิ่นซิวเหนียนเครียดจริง ๆ ดังนั้นเธอจึงใช้เวลาตอนกลางคืน ถักตุ๊กตาตัวหนึ่งให้เสิ่นซิวเหนียน หวังว่าจะช่วยคลายเครียดให้เขาได้
สายตาของเสิ่นซิวเหนียนทำให้เธอนึกถึงเจ้าหมาตัวโตอยู่เสมอ...
ดังนั้นตอนถักตุ๊กตา เธอจึงเลือกเป็นรูปเจ้าหมาตัวโตโดยไม่รู้ตัว
เธอกอดตุ๊กตาหมาตัวโตขนฟู ๆ แล้วพูดเบา ๆ “หวังว่าการมีเพื่อนตัวนี้จะช่วยคลายเครียดให้พี่รหัสได้นะ”
เธอส่งข้อความหาเสิ่นซิวเหนียน “พี่รหัส ขอบคุณที่ดูแลหนูมาตลอด หนูอยากเลี้ยงข้าวพี่ ข้างพี่ว่างไหมคะ”
เสิ่นซิวเหนียน “ผมว่าง เดี๋ยวผมไปรับคุณ”
เขาวางตะเกียบแล้วพูดกับครอบครัว “ขอโทษนะครับ ผมมีธุระกะทันหัน ต้องกลับมหาวิทยาลัย”
พ่อเฉิน แม่เฉิน : ?
เสิ่นซิวเหนียนลุกขึ้นเดินออกไปแล้ว
พ่อเฉิน แม่เฉินเห็นลูกชายที่ปกติเย็นชาห่างเหิน วันนี้สีหน้าแปลกที่มีแววรีบร้อน พวกเขาคิดว่าต้องเป็นแล็บมีปัญหาอะไรแน่ ๆ เลยใช่ไหม?
เสิ่นซิวเหนียนขับรถจากบ้านเก่าแก่สกุลเสิ่นกลับมาที่มหาวิทยาลัย จอดรถใต้หอพักของเจียงถัง เขาส่งข้อความหาเจียงถัง “ผมถึงใต้หอพักคุณแล้ว”