เซี่ยมี่มองเขาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ
"เจียงลี่วั่น นายเป็นคนวิปริตหรือไง?"
ทำไมต้องมาเลียฝ่ามือเธอ...?!
บางทีปฏิกิริยาของเธออาจจะโดนจุดขำของเจียงลี่วั่นเข้าให้ เขาก้มหน้าลง หัวเราะจนตัวสั่น ไม่ยอมหยุดอยู่นาน
"ฮ่าๆ...ฮ่าๆ..."
น่ารักเกินไปแล้ว
เขาง้อหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"ขอโทษนะที่รัก ทนไม่ไหวจริงๆ"
เซี่ยมี่ไม่อยากสนใจเขาแล้ว
จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าความฝันที่เธอสร้างขึ้นมามีปัญหา เธอไม่ควรตั้งแต่แรกที่ตั้งให้เจียงลี่วั่นเป็นแฟนหนุ่มของเธอ จนทำให้ตอนนี้ท่าทีของเจียงลี่วั่นที่มีต่อเธอสนิทสนมเกินไป และเธอก็ยังไม่รู้จะปฏิเสธยังไง
การเข้าฝันครั้งนี้สำหรับเซี่ยมี่เหมือนการเล่นเกมสวมบทบาทใหญ่ๆ เธอคิดว่าแค่ทำตามบทบาทที่วางไว้ก็จบ แต่ไม่คิดว่าความฝันนี้จะเหมือนกับความเป็นจริงไม่มีอะไรต่างกันเลย
และคนสองคนที่กำลังคบหากันในชีวิตจริง ก็ย่อมมีการสัมผัสทางกายที่ใกล้ชิดมากมาย
แต่การสัมผัสทางกายที่เซี่ยมี่คุ้นเคยที่สุด...
แววตาเธอเลื่อนลอยไปครู่หนึ่ง
เซี่ยมี่เอนหัวพิงไหล่ของเจียงลี่วั่นทันที
ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น แค่อยากทำให้ตัวเองไม่ต้องหวนนึกถึงภาพที่เต็มไปด้วยความรุนแรงและความเกลียดชังเหล่านั้นอีก
เธอได้กลิ่นหอมบนตัวของเจียงลี่วั่น เธอแยกไม่ออกว่ามันคือกลิ่นอะไร แค่รู้สึกว่ามันเป็นกลิ่นหอมที่ฉุนเฉียวและยโสโชยเข้ามาในจมูกอย่างไม่เกรงใจ กวาดล้างกลิ่นเหม็นที่ปนเปื้อนเหล้าและอาเจียนในความทรงจำไป