ชายหนุ่มมีดวงตาสีเทาอมฟ้าลึกล้ำและสงบนิ่ง สายตาที่มองเธอเจือรอยยิ้มอ่อนโยน
“พี่เรือน้อย?”
เซี่ยมี่หันหน้าเข้าหากล้อง รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไร้ที่ติ ทว่าริมฝีปากขยับแผ่วเบา
“พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?”
เซดริกยืนเคียงข้างเธอ ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก ใกล้จนเขาได้กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นจากตัวเธอ
เป็นกลิ่นหอมที่ไม่เหมือนตอนจับมือกับเธอเมื่อวาน
เธอเป็นคนเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ลึกลับ และมักทำให้คนประหลาดใจ
“ธุรกิจของครอบครัวมีความร่วมมือกับแพลตฟอร์ม พี่เลยติดต่อไป ขอที่นั่งมาหนึ่งที่”
เงินทำให้ผีโม่แป้งได้ วงสังคมระดับสูงก็ไม่ได้กว้างใหญ่ขนาดนั้น ต่อให้ธุรกิจไม่เกี่ยวข้องกัน ก็ย่อมรู้จักคนที่พอจะเชื่อมโยงกันได้อยู่ดี
สิ่งที่เซดริกต้องการ มีน้อยอย่างนักที่จะไม่ได้มา
เซี่ยมี่ไม่คิดเลยว่าแพลตฟอร์มจะใช้อำนาจแทรกแซงเรื่องแบบนี้ได้ด้วย
พอคิดดูแล้ว เมื่อครู่เถาซวิ่นยังมาถ่ายรูปกับเถาหยา เพื่อมาออกหน้าสนับสนุนพี่สาวตัวเองเลยนี่นา
ถ้าเป็นอย่างนั้น...เซดริกมาได้ คนอื่น ๆ อีกหลายคนก็น่าจะมาได้เหมือนกันหรือเปล่า?
อ้อ ยกเว้นตงเซิง