เจียงลี่วั่นไม่พูดอะไร เขากำลังฟังอย่างตั้งใจ
เขาจมดิ่งไปกับเพลงของเซี่ยมี่ เสียงเพลงดึงเขากลับไปยังอดีต
กลับไปยังวันที่เขาต้องก้มหัวให้ใครต่อใครเพื่อโปรเจกต์โครงการหนึ่ง จนดื่มจนอาเจียน โค้งหลังและฝืนยิ้มเพื่อขอให้อีกฝ่ายลงทุน
อันที่จริงเขาถือว่าโชคดีมาก อายุยี่สิบเจ็ดปี ทรัพย์สินเกินร้อยล้าน ในสายตาคนอื่นถือว่าประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย
เขาเคยลำบากมาก่อน แม้ช่วงนั้นจะไม่นานนัก แต่มันก็ฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเขาจริง ๆ
"ฉันอยากลืมเรื่องราวทุกอย่างในอดีต
เป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่ถามอะไร
ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันจะห่างไกลผู้คน
เป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่ง
วันนั้นฉันพนมมือ
มองเงาตัวเองที่ดูมอมแมมในกระจก
ฉันใช้วัยหนุ่มสาวไปครึ่งหนึ่ง
เพื่อครุ่นคิดถึงธรรมะของการเป็นคน
ขอโทษตัวเองในวัยเยาว์
เดินทางไกลนับหมื่นลี้ อย่าลืมความตั้งใจแรกเริ่ม......"
เจียงลี่วั่นหลับตาลงเล็กน้อย
เดินทางไกลนับหมื่นลี้ อย่าลืมความตั้งใจแรกเริ่ม
เพลงจบลง เขาผ่อนลมหายใจออกมา รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก
เสียงเพลงกระตุ้นประสาทให้สั่นสะเทือน สมองส่งสัญญาณแห่งความสุข เขาพิมพ์ข้อความ
[หลี่ไว่ (59): ฟังเพราะมาก]
เจียงลี่วั่นเปิดหอศิลป์ของเซี่ยมี่ดู
หอศิลป์สำหรับสตรีมเมอร์หน้าใหม่ ของขวัญที่ต้องใช้ทั้งหมดเป็นของเล็ก ๆ น้อย ๆ ราคาแพงที่สุดเพียง 2800 เพชร ของขวัญทั้งหมดรวมกันแค่สองพันหยวน เขาจึงคลิกจุดติดทั้งหมดในคราวเดียว