[ค่าอารมณ์-200]
เข็มวงล้อค่อย ๆ หยุดนิ่ง ท่ามกลางสายตาที่เหม่อลอยของเซี่ยมี่ มันชี้ไปที่ตัวเลือกที่เธอปรารถนามาตลอดแต่ไม่กล้าทุ่มความหวังลงไปมากเกินไป กลัวว่าความหวังจะสลายกลายเป็นฝุ่น
[ปรับหน้าละเอียด]
สมองของเซี่ยมี่อื้ออึงไปหมด เสียงหึ่งในหูดังสนั่นขึ้นมาทันที โลกรอบตัวหมุนติ้วอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะตั้งสติกลับคืนมา
กลุ่มอาการหน้าเป็นนก คือคำสาปแรกที่ติดตามเซี่ยมี่มาตั้งแต่ลืมตาดูโลก
โรคที่ทำให้รูปร่างผิดปกตินี้ทำให้ชีวิตของเธอเข้าสู่โหมดเดมอนตั้งแต่วินาทีแรก เธอรู้มาตั้งแต่เด็กว่าหน้าตาแบบนี้จะส่งผลต่อชีวิตเธอแค่ไหน
เพราะเสียงวิจารณ์เหล่านั้นไม่เคยหยุดลง
——“อุ้ย เด็กคนนี้ทำไมโตมาเป็นแบบนี้เนี่ย ต่อไปจะทำยังไงดี ใครจะรับได้ลง?”
——“โตขึ้นมาหางานคงยากนะ? บริษัทไหนจะรับคนพิการไปทำงาน? พูดตรง ๆ นะ ไม่ไหวก็เรียนจบแค่มัธยมต้นเถอะ หาโรงงานส่งเข้าไปทำงาน ยังพอได้เงิน กลับถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ด้วยซ้ำ”
——“ชะตาก็เป็นแบบนี้ล่ะ น่าสงสารจริง ๆ”
ไม่ว่าจะเป็นความหวังดีหรือความร้ายกาจ คำพูดเหล่านี้ทำให้เซี่ยมี่เข้าใจชัดเจนว่า ตั้งแต่เกิดมาเธอก็จมอยู่ในปลักโคลน และคนที่เปลี่ยนแปลงชะตากรรมของเธอได้มีเพียงตัวเธอเองเท่านั้น
เซี่ยมี่ถามย้ำอีกรอบ
“เป็นปรับหน้าละเอียดใช่ไหม?”
เธอคิดว่าน้ำเสียงของตัวเองนิ่งแล้ว แต่ความจริงมันสั่นเทา
เธอไม่สามารถสงบใจได้อย่างสมบูรณ์ในวินาทีนี้
คำสาปที่ติดตามเธอมายี่สิบกว่าปี ในที่สุดจะสลายไปบางส่วนแล้วหรือยัง?