เซดริคนิ่งไปครู่หนึ่ง
[เซดริค (ระดับ**): ทำไมคุณถึงมั่นใจขนาดนั้น? คุณรู้จักฉันไม่มากนัก ไม่ใช่เหรอ?]
เซี่ยมี่ยิ้ม
"เพราะคนที่เย็นชาจริง ๆ จะไม่ตั้งคำถามและโทษตัวเองแบบนี้"
เธอย้อนถาม
"คุณเคยได้ยินสุภาษิตจีนโบราณประโยคนี้ไหม? ที่ว่าผู้มีคุณธรรมอยู่ห่างไกลจากครัว"
เซดริคดูงงเล็กน้อย
[เซดริค (ระดับ**): ถึงฉันจะเคยได้ยินสุภาษิตประโยคนี้ แต่ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่เราคุยกันตอนนี้มันคืออะไร?]
เซี่ยมี่สีหน้านิ่งสงบ อธิบาย
"สุภาษิตประโยคนี้ถูกตีความผิด ๆ มานานในยุคใกล้สมัย บางคนคิดว่าความหมายคือผู้ชายไม่ควรเข้าครัว แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่"
เธอสีหน้าสงบ น้ำเสียงเรียบเรื่อย
"สุภาษิตประโยคนี้ยังมีบริบทต่อเนื่อง เห็นมันมีชีวิต ก็สงสารไม่อยากเห็นมันตาย ได้ยินเสียงมัน ก็ไม่กล้ากินเนื้อมัน เพราะเมื่อมันปรากฏอยู่ตรงหน้าคุณในรูปแบบของชีวิต ความเห็นอกเห็นใจและจิตใจที่อ่อนโยนจะเกิดขึ้น คุณก็เป็น ฉันก็เป็น แต่เซดริค ในเมื่อคุณไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง คุณจะปฏิเสธการกินเนื้อไหม?"
เซดริคคิดอยู่หนึ่งวินาที
[เซดริค (ระดับ**): แน่นอนว่าฉันไม่ปฏิเสธ]
เซี่ยมี่ยิ้ม
"ใช่ แน่นอนว่าไม่ปฏิเสธ ดังนั้นเมื่อคุณได้รับข่าวว่า 'มีคนในโลกนี้ที่แย่มาก' แต่ไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง คุณก็ยากที่จะเห็นอกเห็นใจได้ เช่นเดียวกับตอนนี้ ถ้ามีใครเพียงแค่พูดกับฉันว่า 'คนคนนี้ถูกทำร้าย น่าสงสารมาก' ฉันก็ยากที่จะเกิดอารมณ์มากขึ้น"