เซี่ยมี่ขอบคุณเจ้าแม่ผู้สนับสนุนอันดับหนึ่งเสร็จแล้ว ก็ส่งข้อความหาเจียงลี่วั่นและฉีอู๋สองคน
ที่ส่งให้เจียงลี่วั่นคือ
[ดอกไม้พิมาน: ดื่มเสร็จแล้วเหรอ?]
เจียงลี่วั่นตอบกลับอย่างรวดเร็ว
[หลี่ไว่: ยัง]
เขาสะดวกกดถ่ายรูปขวดเหล้าบนโต๊ะส่งให้เซี่ยมี่ เหล้าฝรั่ง ไวน์แดง เบียร์มีครบ มีของกินเล่นและผลไม้จานเล็ก ดูสิ่งอำนวยความสะดวกแล้วเหมือนอยู่ในคลับไหนสักแห่ง โต๊ะรกรุงรัง แสงไฟสลัว ในที่เขี่ยบุหรี่ที่เป็นแก้วมีก้นบุหรี่สองสามก้น
[หลี่ไว่: รู้ตั้งแต่แรกว่างานเธอผ่านแน่ ๆ ฉันคงไม่ต้องมาก็ได้]
เขารู้ดีว่างานของลิ่วอินเก๋อปลายเดือนสูงแค่ไหน ถึงได้ออกมาข้างนอกทั้งที่เสียงอึกทึกจนแทบไม่ได้ยินอะไร ยังวิ่งมาส่งของขวัญให้
เซี่ยมี่ถามกลับ
[ดอกไม้พิมาน: ถ้าแกไม่มา ฉันจะรู้ได้ไงว่างานฉันผ่านหรือไม่ผ่าน?]
[ดอกไม้พิมาน: มีแกอยู่ ฉันถึงมีหลักประกัน]
ถึงแม้ความมั่นใจที่แท้จริงของเซี่ยมี่จะเป็นตัวเธอเอง แต่ก็ไม่ได้เสียหายอะไรที่จะใช้คำพูดแบบนี้เอาใจปมฮีโร่ของเจียงลี่วั่น
เจียงลี่วั่นหัวเราะเบา ๆ
[หลี่ไว่: ตัวเล็ก ๆ อย่ามาใส่กำถั่วฉันหน่อย]
เซี่ยมี่ไม่ตอบประโยคนั้น แต่กลับอ้างอิงรูปที่เขาส่งมา แล้วพิมพ์ไปอีกประโยค
[ดอกไม้พิมาน: แกหันกล้องมาได้ไหม?]
เจียงลี่วั่นเลิกคิ้ว
หันกล้อง? นั่นมันกลายเป็นเซลฟี่ชัด ๆ เลยนี่นา?
[หลี่ไว่: ทำไมล่ะ?]
เซี่ยมี่พูด
[ดอกไม้พิมาน: ฉันยังไม่ได้เห็นของโปรดของฉันเลย]
เจียงลี่วั่นคาบบุหรี่อยู่ กลั้นขำไม่อยู่
แปลว่าเขาเป็นของโปรดของเธองั้นเหรอ?