ระยะทางไม่ถึง 1,000 เมตร จริง ๆ แล้วใกล้มาก ใช้เวลาแค่ไม่กี่นาที ทั้งสองก็มาถึงบริเวณใกล้ฝูงชนที่เบียดเสียดกัน เซี่ยมี่ไม่ได้เลือกฝ่าฝูงชนเข้าไปตามหาเถาหยากับเจียวจือ แต่ยืนรออยู่กับหยวนหยวนจื่อในจุดปลอดภัยที่ห่างออกมา เพื่อรอให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาช่วยจัดการฝูงชน
พวกเธอสองคนมีแรงน้อย แถมไม่มีประสบการณ์เฉพาะทาง หากบุ่มบ่ามฝ่าเข้าไปก็มีแต่จะทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย
ผู้มีปัญญาย่อมไม่เข้าไปอยู่ใต้กำแพงที่ใกล้ถล่ม
โชคดีที่ดูเหมือนดวงจะเข้าข้างเซี่ยมี่ ไม่นานเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็มาถึง บางคนถือโทรโข่งคอยประกาศและเตือนซ้ำ ๆ บางคนถือกระบองรักษาความสงบ อีกทั้งคนในงานก็ไม่ได้มีจำนวนมากนัก ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ฝูงชนก็ทยอยแยกย้ายกันไป
ก่อนที่เจียงสวินจะได้รับการช่วยเหลือ เซี่ยมี่ก็เห็นเถาหยากับเจียวจือเบียดตัวออกมาจากฝูงชนได้ก่อน
เถาหยากำลังเรียกเธอ
「พี่มิ๋ย!」
เซี่ยมี่รีบวิ่งเข้าไปหาแทบจะทันที แล้วจับมือทั้งสองคนไว้ด้วยความเป็นห่วง
「พวกเธอไม่เป็นไรใช่ไหม?」
เธอกวาดตามองทั้งคู่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างรวดเร็ว
เพราะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ทั้งสองจึงสวมเสื้อผ้าหนาอยู่พอสมควร นอกจากผมจะยุ่งเหยิงไปบ้าง ก็ดูไม่เป็นอะไรมาก
เถาหยาส่ายหน้า
「ฉันไม่เป็นไร แล้วพี่เจียวจือล่ะ?」