เจียงลี่วั่นมองข้อความส่วนตัวที่เด้งขึ้นมาบนหน้าการจัดการหลังบ้าน แล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ข้อความนั้นมาจากมิ้มหัวที่ชื่อดอกไม้พิมาน ผู้เข้าสอบของลิ่วอินเก๋อซึ่งวันนี้เขาปาหมื่นทะเลเหนือแสงจันทร์ให้ในห้องสตรีม ข้อความถ้อยคำจริงใจ วางตัวได้พอดีทั้งสุภาพและไม่ง้อ
เขารู้สึกดี ๆ ขึ้นมานิดหน่อย
มือใหม่อย่างเธอ ย่อมจริงใจกว่าเหล่าคนเก๋าประสบการณ์ และวันนี้เสียงของเธอก็เป็นแนวที่เขาชอบพอสมควร
ดังนั้น คนที่ปกติอ่านแล้วไม่ตอบกลับ วันนี้กลับตอบไปสั้น ๆ อย่างยากจะมีครั้ง
[หลี่ไว่: ไม่ต้องขอบคุณหรอก]
แล้วก็วางโทรศัพท์ลงข้าง ๆ
การฟังเพลงถือเป็นงานอดิเรกอย่างหนึ่งของเขา เขาฟังเพลงในห้องเสียงมานานกว่าปีแล้ว เคยทำลายสถิติโล่ระดับ 20 มาก่อน นานแล้วที่เขาพ้นช่วงที่ตื่นเต้นสุด ๆ แล้วทุ่มเงินแบบหัวเสีย
ตอนนี้ก็แค่ชอบแวะไปซุ่มอยู่ที่ห้องสอบเป็นบางครั้ง ดูโมเมนต์ดราม่าตอนสอบเป็นตัวตลกหาเสียงหัวเราะ บางทีเจอเสียงเพราะ ๆ ก็สุ่มโยนของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ก็ไม่เคยไปตั้งใจดูใครเป็นพิเศษ
เพราะเขาเคยสาบานไว้ว่าจะไม่มีวันตั้งหน้าตั้งตาอุดหนุนสตรีมเมอร์คนไหนแบบทุ่มสุดตัวอีก เขาจะเป็นแค่นักท่องเที่ยวเร่ร่อน