เขาเกือบจะถามกลับออกไปโดยไม่ทันคิด
[หมอกหนาทึบ: ไม่เปิดคิวเหรอ?]
เธอไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเขางั้นเหรอ?
แต่ถึงอย่างนั้น พอพิมพ์เสร็จก็ไม่ได้ส่งออกไป กลับถูกลบทีละตัวอักษรโดยตัวเขาเอง
ฉีอู๋วางโทรศัพท์ลง สีหน้าเย็นชา
ช่างเถอะ สตรีมเมอร์แบบนี้ที่ตัวเองไม่รู้จักไขว่คว้าโอกาส ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องไปเตือนเธอ
เขาระดับสูง ในชีวิตปกติที่ได้เจอได้เห็นล้วนเป็นสตรีมเมอร์ใหญ่ที่รู้จักกาลเทศะ อย่างเซี่ยมี่ที่เห็นๆ ว่ามีตั๋วส่งมาให้ถึงหน้า ยังปิดประตูใส่ แบบนี้ฉีอู๋เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก
รู้สึกโมโหอยู่บ้าง แต่ก็แปลก ที่ภาพจำของฉีอู๋ที่มีต่อเซี่ยมี่กลับชัดเจนยิ่งขึ้น
เขาหน้าเฉยๆ เอื้อมมือไปหยิบเอกสารข้างๆ ขึ้นมาจัดการต่อ แต่พอมองดูตัวหนังสือบนนั้น กลับรู้สึกไม่เข้าตาเอามากๆ
ทันใดนั้นโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างๆ ก็ดังติ๊ดขึ้นมา
สายตาของฉีอู๋ขยับเล็กน้อย นิ้วที่ถือปากกากำแน่นขึ้นเล็กน้อย ผ่านไปไม่กี่วินาที ในที่สุดก็วางปากกาลง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
เซี่ยมี่ส่งข้อความใหม่มาอีก
[ly.ดอกไม้พิมาน: เพราะตอนนี้ฉันยังไม่มีแม้แต่เพลย์ลิสต์เลยน่ะสิ ดูไม่ได้เอามากๆ เลย~ งั้นต้องไปรวบรวมเพลย์ลิสต์ก่อน แล้วก็ต้องไปสอยภาพประกอบและรูปโปรไฟล์อะไรแบบนั้นด้วย~ ดูสิรูปโปรไฟล์ฉันดำปี๋เลย]
สายตาของฉีอู๋อดไม่ได้ที่จะมองไปที่รูปโปรไฟล์ของเธอตามที่เธอพูด
อืม... ดำปี๋จริงๆ ด้วย
อย่างที่รู้กันดี นักร้องของลิ่วอินเก๋อต่างก็มีรูปโปรไฟล์ ภาพประกอบ และหน้ากากเสมือนส่วนตัวสำหรับห้องสตรีมของตัวเองทั้งนั้น
ตอนนี้เพิ่งผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงนับจากช่วงบ่ายที่เธอสอบ คิดว่าสิ่งเหล่านี้คงยังไม่ได้เตรียมไว้
ความไม่พอใจเล็กน้อยที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในใจของฉีอู๋ก็จางหายไปบ้าง