[ตรงนี้แนะนำให้เปิดเพลงประกอบไปด้วย]
[ประกาศ: ผู้สร้างเพลงนี้ระบุว่าเพลงนี้ไม่ได้สื่อถึงธีม "วิวาห์มรณะ" ใช้เพื่อความต้องการของเนื้อเรื่องเท่านั้น]
เธอเปิดปากร้องออกมาทันที
"เดือนหนึ่งสิบแปด ฤกษ์งามยามดี แบกเกี้ยวขึ้น
ยกขึ้นชุดแดง หนึ่งคืบหนึ่งแค้น รีบตัดเย็บ
ตัดไปซึ่งคนดี ทว่าไม่หวนคืน แสร้งทำหน้ายิ้ม
ไม้ตบมะเกลือแดง กล่าวอย่างคล่องแคล่ว แต่ทว่ายากจะคาดเดา..."
เธอสวมบทเป็นผีหญิงทั้งบท พอเอ่ยปากร้อง กลับให้ความรู้สึกเหมือนผีตนนั้นกำลังร้องเพลงนี้อยู่ เล่าเรื่องราวของนางผ่านบทเพลง
ทั้งอาลัยอาวรณ์ ทั้งโศกเศร้า
[พ่อครัวย่างขนมปังด้วยความชอบธรรม (เลเวล 36): พระเจ้า! ยังมีช่วงร้องเพลงอีกเหรอ!! ฉันแทบจะร้องไห้ด้วยความกลัวแล้ว...]
[อาเย่มาละ[❀](เลเวล 20): เพลงเข้ากับบรรยากาศสุด ๆ...]
[ข้าวตอกนอนแล้ว[❀]: หลัก ๆ คือมิ๋ยเป๋าแม้แต่เรื่องนี้ก็ทำได้ สรุปมิ๋ยเป๋ารู้จักเพลงกี่เพลงเนี่ย?]
[ม้าสุดหรรษาจากตงซาน[❀](เลเวล 28): ฉันอินสุด ๆ เลย เสิ่นอิงช่างน่าสงสาร ฮือ ๆ ๆ]
[เพียนหว่อไหลสื่อปุ่ยชุน[❀](เลเวล 47): ขนลุกทั้งตัวไม่เคยหายเลย...]
"นางคราวนี้ก็พูดไม่ทันอีก~
นางร้องไห้แต่กลับยิ้ม
นายรู้ไหมนางยิ้มทั้งที่ร้องไห้ยังไง~
ร้องไห้ไม่หยุด
ดูนางสิ ร้องไห้ทั้งที่ยิ้มยังไง~"
เสียงแตรปี่ฉู่ดังขึ้นกระทันหัน แหลมคมและน่าสยดสยอง
น้ำเสียงของเซี่ยมี่พลันเปลี่ยนไป ราวกับกลายเป็นแม่สื่อที่ร้องคำมงคล เสียงสูงเสียดแทงหู ทั้งที่เป็นคำพูดแห่งความสุข แต่กลับฟังแล้วขนหัวลุก