"แกนี่มันบ้าไปแล้ว แกรู้ไหมว่าแหวนหยกนั่นสืบทอดกันมากี่รุ่นในตระกูลเสิ่นของเรา"
เสิ่นหลงหู่เดินเข้ามาด้วยความเดือดดาล คว้าปกเสื้อเซียวเหอขึ้นมาทันที
แกจะทำอะไร ปล่อยเสี่ยวเหอเดี๋ยวนี้
เมื่อเห็นเสิ่นหลงหู่ลงมือโดยตรง เสิ่นเจิ้นกั๋วที่อยู่ใกล้ ๆ ก็ถีบเสิ่นหลงหู่ไปหนึ่งที
"ฉันยังไม่ตาย บ้านนี้ยังไม่ถึงคราวนายมาสั่ง"
เสิ่นหลงหู่ถูกถีบจนต้องยอมปล่อยเซียวเหอเพราะเกรงใจพ่อ
"ไม่ใช่ครับพ่อ เรื่องนี้พวกพ่อเกินไปจริง ๆ นะครับ"
"เขาแค่แต่งงานกับชิงหาน แล้วแหวนหยกที่เป็นสัญลักษณ์ตำแหน่งเจ้าบ้านที่สืบทอดกันมา พ่อจะยกให้เขาได้ยังไง"
"ให้เขาก็แล้วไป แต่เขายังทำหายอีก"
"ของนั่นมีค่ามาก เป็นสัญลักษณ์ของตระกูลเสิ่นเราเลยนะครับ"
ตอนเที่ยงเสิ่นเทียนเหอเล่าให้เขาฟังว่า ที่บริษัท เพราะเรื่องเซียวเหอ เสิ่นชิงหานถึงกับสั่งพักงานเขา
เดิมทีก็เกลียดเซียวเหออยู่แล้ว พอเจอเรื่องนี้ก็ยิ่งอยากฆ่าเซียวเหอให้ตาย
ตอนนี้มีโอกาสแล้ว เขาย่อมไม่ปล่อยให้หลุดมือไปแน่
เซียวเหอไม่ได้พูดอะไร แค่ค่อย ๆ จัดปกเสื้ออย่างเรียบ ๆ
หลักฐานของเสิ่นหลงหู่อยู่ในมือเขาแล้ว เขาจึงไม่กลัว
เขาแค่อยากดูว่าเสิ่นหลงหู่จะเล่นลูกไม้อะไรได้อีก
เสิ่นชิงหานนั่งอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เธออยากช่วยเซียวเหอแก้สถานการณ์ แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง
"พอได้แล้ว"
"ของนั่นฉันให้เสี่ยวเหอเอง แล้วไง นายจะเล่นงานฉันด้วยไหมล่ะ"