เมื่อเห็นเซียวเหอ โม่หรานก็อดชะงักไปไม่ได้ จากนั้นแววตาก็ฉายความขบขัน
คดีความสงบเรียบร้อยธรรมดาแต่เดิมไม่ใช่ขอบข่ายงานสืบสวนคดีอาญาของเธอ
แต่ตอนที่โจวเจิ้งแจ้งความ เขาบอกว่ามีโจรร้าย ทางเธอจึงนำทีมมาเอง
เมื่อมองโจวเจิ้งที่คุกเข่าอยู่กับพื้น โม่หรานก็เดินตรงเข้าไปแล้วดึงโจวเจิ้งขึ้นมา
"เกิดอะไรขึ้น"
เมื่อเห็นว่าโจวเจิ้งถึงขั้นแจ้งตำรวจ ลุงหวังก็รีบเข้าไปพูดว่า "คุณตำรวจครับ ไม่มีอะไร"
"แค่เรื่องขัดแย้งเล็กน้อยเอง จบเรียบร้อยแล้วครับ"
"คุณอย่าพูด" โม่หรานพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วล้วงทิชชูในกระเป๋ายื่นให้โจวเจิ้ง
จากนั้น สายตาของโม่หรานก็มองไปที่เซียวเหอ
"เซียวเหอ มีเรื่องเป็นตัวอีกแล้วนะ สามวันนี้เราเจอกันสี่ครั้ง"
"ทุกครั้งนายก็อยู่ที่เกิดเหตุ แถมยังเกี่ยวพันกับนายหมด"
เมื่อได้ยินคำนี้ เซียวเหอก็ได้แต่จนใจ คราวนี้ตกอยู่ในกำมือของโม่หรานจริง ๆ แล้ว
แต่เขาไม่กลัว จะให้เลือกอีกครั้ง เขาก็ยังจะลงมืออยู่ดี
หลายปีมานี้เขาถูกหาเรื่องและกลั่นแกล้งไม่น้อย เมื่อก่อนก็จำยอมต้องทนเพราะชีวิต แต่ว่าตอนนี้ไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว หากยังถูกเอาเปรียบอีก เขาย่อมต้องตอบโต้กลับ
อีกอย่าง ในฐานะผู้ใหญ่คนหนึ่ง เมื่อทำอะไรไปแล้ว ก็ไม่เคยเสียใจอะไร
ขอแค่ทำแล้วสบายใจกับตัวเองก็พอแล้ว
"แสดงว่าฉันกับคุณตำรวจมอคงมีวาสนากันน่ะ"
เซียวเหอยักไหล่อย่างจนใจ
เมื่อโจวเจิ้งเห็นเซียวเหอคุยเล่นกับโม่หราน ใจที่ลุ้นมีความหวังก็มลายหายไปหมด
เซียวเหอกับโม่หรานรู้จักกัน แล้วจะแจ้งความไปทำไมอีก