"ที่รัก มา จุ๊บ ที!"
"อ๊า!!! นายเป็นใครเนี่ย!"
เพี๊ยะ!
ณ โรงแรมคฤหาสน์เซิ่งซื่อ ห้องแต่งตัวจัดงานวิวาห์ มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น ตามด้วยเสียงตบหน้าดังชัดเจน
เอามือกุมแก้มขวา เซียวเหอดูมึนงง จ้องมองหญิงสาวแปลกหน้าซึ่งมีรูปร่างโค้งเว้างดงามตรงหน้า
ผมเป็นใคร ผมอยู่ที่ไหน?
"ยังมองอีก!"
เสิ่นชิงหานเห็นเซียวเหอยังจ้องตาไม่กะพริบ จึงรีบปิดบังเรือนร่างตนเอง
เมื่อได้ยินเสียง เซียวเหอถึงตั้งสติได้ แล้วรีบหันหลังกลับ
"ขอโทษครับ ผมคงเดินผิดห้อง คือผมยังมีธุระ เชิญคุณทำต่อแล้วกันนะ!"
แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นขั้น ก็ถูกเสียงผู้หญิงด้านหลังร้องห้ามไว้
"แกคิดจะหนีไปง่าย ๆ งั้นเหรอ? เข้ามาได้ยังไง? ถ้าวันนี้ไม่เคลียร์ให้กระจ่าง ฉันจะแจ้งความ!"
นางคือประธานใหญ่แห่งบริษัทชิงไห่อินเตอร์เนชั่นแนล ผู้สูงศักดิ์ งานแต่งงานวันนี้ ถูกมองก็ถูกมองง่าย ๆ งั้นรึ?
แขกเหรื่อข้างนอกตั้งมากมาย หากเรื่องนี้แพร่ออกไป หน้าตาของตระกูลเสิ่นคงต้องถูกทิ้งขว้างกันพอดี
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียวเหอจึงรีบหันกลับไปอธิบาย เขาไม่อยากถูกจับเข้าคุกในวันวิวาห์ของตัวเองหรอก
"ผมบอกว่ามาแต่งงาน แต่เดินผิดห้อง คุณจะเชื่อไหม?"
"ไอ้คนเลว! ยังมองอีก!"
เมื่อเห็นเซียวเหอหันกลับมา เสิ่นชิงหานก็ขมวดคิ้วไม่หยุด แทบอยากจะฉีกไอ้คนหน้าด้านนี่เป็นแปดชิ้น
ครู่หนึ่งต่อมา เซียวเหอกำลังนั่งยองอยู่ที่มุมห้อง ใช้นิ้ววาดวงกลมบนพื้น
"คุณหมายความว่า คุณมาแต่งงาน ขึ้นรถรับเจ้าสาวผิดคัน ไปผิดโรงแรม เข้าห้องผิด จำเจ้าสาวผิดคน ใช่ไหม!"
"คิดว่าฉันจะเชื่อเรื่องตลกนั่นงั้นรึ?"
เสิ่นชิงหานยืนกอดอก ประสานแขนไว้ใต้ทรวงอกขนาด 36D จ้องเซียวเหออย่างเย็นชา
พล็อตเรื่องแบบนี้ ขนาดในซีรีส์สั้นนางยังไม่เคยเห็นเลย
แต่งเรื่องโกหกยังไม่อุตส่าห์ร่างแบบก่อน
"ที่ผมพูดเป็นความจริงหมดนะ!" เซียวเหอแทบจะร้องไห้
ตอนเช้าเขาไปรับเจ้าสาว แต่คู่หมั้นของเขาจางเชี่ยนเชี่ยนบอกว่ามีธุระนิดหน่อย ให้เขามาที่โรงแรมก่อน
เพราะความตามใจที่มีต่อจางเชี่ยนเชี่ยน เขาจึงตอบตกลง ลงจากห้อง ขึ้นรถรับเจ้าสาวแล้วก็ตรงมาที่นี่เลย
ตอนเข้าโรงแรม เขายังมองดูอีกที โรงแรมโรงแรมเซิ่งซื่อ ไม่มีปัญหานี่นา!
"ช่างเถอะ คำพูดพวกนี้เก็บไว้เล่าให้ตำรวจฟังแล้วกัน!"
ปักใจว่าเซียวเหอคือไอ้โรคจิตแอบถ้ำมองลามกอนาจาร เสิ่นชิงหานจึงหยิบมือถือออกมาเตรียมแจ้งความ
ทันใดนั้น ประตูห้องแต่งตัวเปิดออก ผู้ช่วยเดินเข้ามา
"ประธานเสิ่นครับ แขกเหรื่อมาครบแล้ว งานแต่งเริ่มได้แล้วครับ!"
เมื่อได้ยิน เสิ่นชิงหานพลันขมวดคิ้วเล็กน้อย
"แล้วเจ้าบ่าวล่ะ คุณยังไปรับเขามาไม่ถึงอีกเหรอ?"
คุณปู่ป่วยหนักอยากอุ้มเหลน จึงใช้การรักษาโรคมาเป็นข้ออ้างบังคับ นางจึงจำต้องหานายแบบมาแต่งงานปลอม ๆ เพื่อรับมือ
ผู้ช่วยเมื่อได้ยินคำนี้ก็งุนงง สายตาจดจ้องเซียวเหออย่างเหม่อลอย สมองน้อย ๆ เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
"ประธานเสิ่นครับ นี่...ได้รับมาแล้วไม่ใช่หรือครับ?"
เมื่อคำพูดของผู้ช่วยหลุดออกมา สามคนในห้องต่างมองหน้ากัน
"ฉันไม่ได้ส่งที่อยู่ให้คุณแล้วหรอ?"
"ใช่ครับประธานเสิ่น ก็ไปรับเขามาจากสวนปินเจียง ตึก 12 ยูนิต 1 ไงครับ!"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียวเหอก็พลันเข้าใจทันที รีบพูดว่า: "คู่หมั้นผมก็อยู่ที่นั่น ผมลงจากห้องของหล่อนมา แล้วก็...ขึ้นรถมาน่ะครับ!"
"แล้วก็เมื่อกี้ผมยังมองอีกที เป็นโรงแรมโรงแรมเซิ่งซื่อ นี่ครับ!"
พูดพลางเซียวเหอก็รีบควักการ์ดเชิญที่พกติดตัวออกมา
"ดูสิครับ ผมไม่ได้โกหกจริง ๆ ผมมาแต่งงานจริง ๆ ไม่ใช่พวก...คนเลวอะไรนั่น!"
เมื่อมองการ์ดเชิญที่เซียวเหอยื่นให้ เสิ่นชิงหานอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นกุมขมับ สีหน้าเผยแววระอา
"นี่มันคฤหาสน์เซิ่งซื่อ! คุณไม่เห็นตัวหนังสือเล็ก ๆ พวกนั้นรึไง!"
เมื่อถอนหายใจออกมาแรง ๆ เสิ่นชิงหานจึงรีบโทรศัพท์ไปหานายแบบที่ตนหามา
"ฮัลโหล คุณอยู่ไหนเนี่ย รีบนั่งแท็กซี่มาโรงแรม งานแต่งใกล้เริ่มแล้วนะ!"
ทางปลายสาย นายแบบหัวเราะหึหึ "ประธานเสิ่นครับ ผมคิดดูดี ๆ เรื่องนี้มันเกี่ยวกับชื่อเสียงของผมนะครับ"
"ถ้าบอสคนอื่นรู้ว่าผมเคยแต่งงาน แล้วใครจะอยากระบุชื่อผมอีก!"
"ผมว่าคุณต้องเพิ่มเงินให้ผม! ไม่เยอะหรอก เพิ่มอีกสักหนึ่งล้านแล้วกัน!"
"คุณเป็นบอสใหญ่ขนาดนี้ ต้องไม่ขาดเงินแค่นี้หรอก!"
เมื่อคำพูดนี้ออกมา เสิ่นชิงหานที่กำลังเก็บกดความโกรธอยู่แล้วก็ระเบิดตู้ม
"คุณมันไร้ยางอายจริง ๆ! เป็นคนไม่มีจิตวิญญาณแห่งสัญญาเลยรึไง?"
"คิดดูให้ดีนะ ถ้าเลยเวลาไปแล้ว ล้านเดียวก็ไม่มีเหมือนกัน!"
"ก็ไม่เป็นไรนี่ครับประธานเสิ่น ยังไงผมก็ไม่รีบ ตอนนี้ผมเปลี่ยนใจแล้ว ต้องเพิ่มสองล้าน!" พูดจบ ฝ่ายตรงข้ามก็วางสายไปอย่างไม่เกรงกลัวอะไร
เสิ่นชิงหานโมโหจนแทบขาดใจ นางไม่คิดเลยว่าคนที่ตัวเองหามาจะขึ้นราคาเอาดื้อ ๆ
แต่ตอนนี้งานแต่งใกล้จะเริ่มแล้ว เปลี่ยนคนก็ไม่ทันแล้ว
สายตาหย่อนต่ำลง สายตาของเสิ่นชิงหานตกลงบนตัวของเซียวเหอ
ดูไปแล้ว...ก็ไม่เลวนี่นา
เมื่อเห็นเสิ่นชิงหานมองมาที่ตน ในใจของเซียวเหอก็เกิดความรู้สึกแย่ ๆ ขึ้นมา
"เอ่อ ไหน ๆ ก็เคลียร์กันเข้าใจแล้ว มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด งั้นผมไม่รบกวนงานแต่งคุณแล้วนะครับ"
"ขอให้ชีวิตแต่งงานมีความสุข มีลูกเร็ว ๆ นะครับ!"
พูดพลางเซียวเหอก็จะเผ่นหนี แต่เสิ่นชิงหานเร็วกว่า ตรงเข้าขวางเขาเอาไว้
"ดูก่อนดี ๆ จุ๊บก่อนดี ๆ แล้วก็จะเดินจากไปงั้นรึ?"
"ตอนนี้ฉันให้แกเลือกได้สองทาง!"
"หนึ่ง แกไปงานแต่งกับฉัน ช่วยรับมือให้เสร็จ!"
"สอง ฉันจะแจ้งความ ว่าแกบุกรุกและลวนลาม!"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียวเหอก็อึ้งไปเลย ล้อกันเล่นหรือไง!
"เฮ้ย คุณมีเหตุผลบ้างสิ รถของคุณมารับผมผิดชัด ๆ !"
เสิ่นชิงหานไม่สนใจ แต่พูดต่อเองว่า: "งานแต่งเสร็จแล้ว ฉันจะให้แกหนึ่งล้าน!"
เซียวเหอจะตกลงได้ยังไง เขาตามตื้อคู่หมั้นจางเชี่ยนเชี่ยนมาตลอดสี่ปีเต็ม ผ่านความยากลำบากนับไม่ถ้วนกว่าจางเชี่ยนเชี่ยนจะยอมแต่งงานกับเขา
ความขมขื่นใจในเรื่องนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้
"เป็นไปไม่ได้!"
[ทรยศรักฉัน เธอติดหนี้หนี้บุญคุณ สุดท้ายรู้~ความจริง~น้ำตาฉัน~รินไหลร่วงลงมา~]
ทันทีที่ปฏิเสธเสียงแข็ง มือถือของเซียวเหอก็ดังขึ้นมาแบบไม่ได้ตั้งตัว
รีบหยิบมือถือออกมา เห็นแค่บนหน้าจอแสดงคำว่าเชี่ยนเชี่ยน
"เห็นไหมล่ะ คู่หมั้นผมโทรมาบอกแล้ว ต้องเร่งให้ผมไปแต่งงานแน่ ๆ !"
พูดพลางเซียวเหอกดรับสาย แล้วเปิดลำโพงทันที หวังให้เสิ่นชิงหานยอมล่าถอยไปเอง
"เซียวเหอ ขอโทษนะ"
"จื่อเซวียนส่งข้อความมาเมื่อกี้บอกว่าปวดท้องจนทนไม่ไหว งานแต่งเราขอเลื่อนไปก่อนนะ!"
คำพูดของจางเชี่ยนเชี่ยนเหมือนฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อมของเซียวเหอ รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปทันที
ด้วยความมึนงงชั่วขณะ เมื่อได้สติเซียวเหอก็แผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง
"จางเชี่ยนเชี่ยน นี่เธอบ้าไปแล้วเหรอ?"
"การ์ดเชิญส่งออกไปแล้ว โรงแรมก็จองแล้ว แขกเหรื่อก็มาแล้ว อยู่ ๆ เธอบอกว่าจะไปดูแลผู้ชายคนนั้นเนี่ยนะ?"
"ตอนนั้นเขาเทเธอยังไง? แล้วฉันคอยดูแลเธอยังไง?"
"กินอยู่หลับนอน สามปี ฉันเลี้ยงเธอมาสามปี ทะนุถนอมเธอสามปี"
"ตอนนี้เขาแค่พูดประโยคเดียว เธอจะหนีงานแต่ง ไปอยู่กับเขาเนี่ยนะ?"
"เขาจะปวดท้องไม่ปวดไม่ปวด ดันมาปวดเอาตอนนี้?"
ทางปลายสาย จางเชี่ยนเชี่ยนรู้สึกว่าเซียวเหอหาเรื่องไร้สาระ น้ำเสียงก็ดังขึ้นหลายส่วน
"งานแต่งเมื่อไหร่ก็จัดได้ แต่ตอนนี้จื่อเซวียนมีแค่ฉัน!"
"เธอไปหึงคนป่วยอะไรนักหนา เธอมันเห็นแก่ตัวเกินไป!"
ตูม!
เซียวเหอรู้สึกว่ากระหม่อมชาไปหมด ความโกรธที่พวยพุ่งถึงขีดสุดมันประหลาดพิกลพุ่งขึ้นสู่สมอง
เขาเห็นแก่ตัว?
"เพื่อจะแต่งงาน พ่อแม่เธอเรียกร้องสินสอดแปดแสนแปด พวกบ้านฉันต้องยอมไปยืมหนี้มาให้!"
"บ้านเธอต้องการงานแต่งใหญ่โต บ้านฉันก็กัดฟันทำให้ เพื่อจะแต่งกับเธอ บ้านฉันถอนทุนที่มีไปจนเกลี้ยง!"
"เธอจะเลิกพูดเรื่องเงินตลอดเวลาไม่ได้รึไง? นั่นมันสิ่งที่เธอควรทำให้ไม่ใช่หรือ?" น้ำเสียงของจางเชี่ยนเชี่ยนยิ่งเย็นชาขึ้นอีกหลายส่วน
สายตาจ้องมองมือถือไม่วางตา เซียวเหอปล่อยยิ้มเหยียดหยันอย่างปลงตก ในนัยน์ตาเต็มไปด้วยรสขม
ควรทำให้...นี่คือสิ่งที่เขาควรทำให้อย่างนั้นหรือ?
เหมือนว่าเขาจะผิดตั้งแต่แรกแล้ว
ถอนหายใจแรงเฮือกหนึ่ง เซียวเหอย้ายไปนั่งยองอีกฟากจุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง
"จางเชี่ยนเชี่ยน ญาติสนิทมิตรสหายของทั้งสองบ้านเราต่างก็อยู่กันพร้อมหน้า ผมแม้แต่เพื่อนร่วมงานหัวหน้างานบริษัทยังเชิญมา"
"ถ้าเธอคิดว่ามันไม่สำคัญจริง ๆ ก็เชิญเธอไปเถอะ"
"แต่นับจากนี้ไป เธอกับฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก!"
ทางปลายสาย จางเชี่ยนเชี่ยนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดอย่างดูแคลน: "ตามใจคุณ!"
"ฉันอธิบายให้คุณฟังชัดเจนแล้วนะ ไร้เหตุผลสิ้นดี!"
ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด...
เมื่อได้ยินเสียงสายถูกตัด เซียวเหอก็เหมือนถูกสูบพลังออกจากร่างจนหมด โดดเดี่ยวยกบุหรี่ขึ้นสูบแรง ๆ เฮือกหนึ่ง
"แค่ก ๆ ..."