ลูกกระเดือกของอุเมซุ โยชิจิโรขยับขึ้นลง
“ท่านผู้บัญชาการ ผมขอโอกาสอีกครั้งจากกองทัพภาคด้วยครับ”
“ผมจะประเมินขีดความสามารถในการรบของกองพลใหม่ที่ 2 อีกครั้ง และปรับแผนการวางกำลัง”
“การกวาดล้างครั้งหน้า ผมจะจัดการปัญหานี้ให้สิ้นซาก”
“ครั้งหน้า?”
เทราอุจิ ฮิซาอิจิหัวเราะเย็นชา
“แล้วแกจะเอาอะไรไปสู้?”
“กำลังรบเคลื่อนที่ในมือเหลืออยู่เท่าไร?”
อุเมซุ โยชิจิโรไม่ตอบ
เพราะทุกคำที่เทราอุจิ ฮิซาอิจิพูดล้วนเป็นความจริง
“แกขยับกำลังไม่ได้แล้ว”
เทราอุจิตอบแทนเขา
“ตอนนี้กองทัพที่หนึ่งก็เหลือแค่เปลือก”
“กองพลที่อยู่ใต้บังคับบัญชาแก กองไหนขยับได้บ้าง?”
“กองไหนกล้าขยับ?”
“แกน่าจะรู้ดีกว่าฉัน”
ปลายสายเงียบลงอีกครั้ง
คราวนี้ความเงียบยาวนานกว่าเดิม
“คุณอุเมซุ”
ในที่สุดเทราอุจิ ฮิซาอิจิก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงสงบลงกว่าก่อนหน้าไม่น้อย
“ฉันให้เวลาสามวัน”
“ภายในสามวัน ส่งรายงานละเอียดเกี่ยวกับความพ่ายแพ้ครั้งนี้มายังกองทัพภาค”
“ต้องรายงานตามจริง ห้ามปกปิด”
“เสียคนไปเท่าไร เสียยุทโธปกรณ์ไปเท่าไร กองพลใหม่ที่ 2 ใช้ยุทธวิธีอะไร เขียนมาให้ชัดทุกอย่าง”
“ถ้าฉันจับได้อีกว่าแกปิดบัง...”
เขาไม่ได้พูดต่อจนจบประโยค
แต่กลับทำให้อุเมซุ โยชิจิโรรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง
“ครับ”
เสียงของอุเมซุ โยชิจิโรสงบนิ่งและทุ้มต่ำ
“ผมจะส่งรายงานฉบับละเอียดให้กองทัพภาคภายในสามวันครับ”
“อีกเรื่อง”
เทราอุจิ ฮิซาอิจิเสริมขึ้นมา
“โทรเลขเปิดเผยของกองพลใหม่ที่ 2 ฉบับนี้ส่งผลกระทบมาก”
“ผลกระทบของเรื่องนี้ไม่ได้มีแค่ด้านการทหาร”
“แกก็น่าจะรู้ตัวดี”
“ครับ”
สายโทรศัพท์ถูกตัดไป
อุเมซุ โยชิจิโรวางหูโทรศัพท์ลง แล้วพบว่าฝ่ามือที่กำแน่นชุ่มไปด้วยเหงื่อ