ผู้อำนวยการเกอกำลังจะพูดอะไรต่อ ก็ถูกคนข้างๆ ดึงเสื้อไว้ เลยต้องกลืนคำพูดลงคอไป ก่อนอื่นฟังจางอ๋าวว่าจะอธิบายยังไงก่อน เฮอะ
"ทุกคนก็รู้ดีว่า สองปีมานี้สำนักวัฒนธรรมการท่องเที่ยวเราพยายามหาทางพัฒนาการท่องเที่ยวของหลินโจวมาตลอด แต่ผลลัพธ์ก็ไม่ค่อยเป็นชิ้นเป็นอัน เหตุผลทุกคนก็รู้กันดี สงครามทำลายอะไรไปมากมายขนาดไหน ตอนนี้หลินโจวมีวัฒนธรรมที่สร้างได้น้อยมาก ด้านสถาปัตยกรรมที่เป็นเอกลักษณ์ ฮุยโจวบ้านใกล้เรือนเคียงยังรักษาไว้ได้สมบูรณ์กว่า ขนาดก็ใหญ่โตกว่า แล้วอีกอย่างสองปีก่อนหลินโจวเพิ่งเจอน้ำท่วมใหญ่ สถาปัตยกรรมโบราณยิ่งพังเสียหายไปเกินครึ่ง..." ผู้อำนวยการจางค่อยๆ แกะปัญหาอุปสรรคของหลินโจวออกมาทีละอย่างๆ ให้ทุกคนฟัง ทุกคนเริ่มเงียบลงทีละน้อย
"ผมก็ไม่ได้ไม่เสียดายโบราณวัตถุที่เหลืออยู่ แต่ลองคิดถึงเศรษฐกิจของหลินโจวดู หลินโจวตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศ ไม่ใกล้จุดคมนาคมสำคัญ ไม่ใกล้ทะเล อุตสาหกรรมก็ไม่ค่อยพัฒนา เศรษฐกิจก็พัฒนาไม่ได้ คนหนุ่มสาวก็ต้องออกไปหางานทำนอกบ้าน เหลือแต่คนแก่กับเด็ก การพัฒนาก็เลยติดอยู่ในวังวนแห่งความตาย ยิ่งไปเรื่อๆ ยิ่งยากขึ้น" พูดมาถึงตรงนี้สีหน้าของผู้อำนวยการจางก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เศรษฐกิจหลินโจวไม่ดี อยากจะพัฒนา ก็ต้องมีการเสียสละ เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ มีเพียงเศรษฐกิจที่แข็งแรงแล้วถึงจะมีแรงไปทำเรื่องวัฒนธรรม ไม่เช่นนั้นถึงจะพยายามแค่ไหน คนน้อยลง วัฒนธรรมก็จะค่อยๆ หายไปเอง