"ทุกคนที่มีความคิดเห็นก็พูดกันได้นะ"
"ถ้าเป็นแบบนี้ เราอาจใช้วิธีประมูลได้มั้ง?" คนที่พูดคือผู้จัดการฝ่ายละครและทีวี ตัวชื่อตู้เฉียว
"การประมูลก็ดี แต่ถ้าเป็นแบบนี้ ราคาเราจะคาดเดายากมาก อาจไม่ถึงระดับที่เราพอใจได้" ผู้จัดการฝ่ายการตลาด หยางหลิ่ว ก็ปวดหัวไม่แพ้กัน ตอนนี้ดูท่า ราคาของเซียนกระบี่ไม่มีทางคาดเดาได้เลย
อ้างอิงจากตลาดที่ผ่านมา ราคาสูงสุดต่อตอนของละครโทรทัศน์คือ 6 ล้านต่อตอน แน่นอนว่านี่คือราคาที่บริษัทหนึ่งเสนอ สุดท้ายขายให้สถานีโทรทัศน์ได้ 3 ล้านต่อตอน คิดรวมแล้ว 9 ล้านต่อตอน ตอนนี้ยังไม่มีใครทำลายสถิตินี้ได้
"บางที เราอาจทำเหมือนเดิม ใช้วิธีประมูลแบบแข่งขัน เหมือนงานประมูล ใครให้ราคาสูงสุดได้ไป แบบนี้คนที่ไม่ได้ก็พูดอะไรไม่ได้" หยางหลิ่ว คิดว่า แทนที่จะไปคุยทีละเจ้าแบบนี้ ก็รวมทุกคนมาประมูลพร้อมกันเลยดีกว่า ประหยัดเวลาด้วย
พอ หยางหลิ่ว พูดจบ ทุกคนก็คิดว่าแผนนี้ดี ที่ประชุมสรุปแผนนี้ในที่สุด
การประชุมจบลง หยางหลิ่ว ตาม ไป๋จื้อ ไปที่ออฟฟิศของเธอ
"คุณไป๋ เรื่องนี้ต้องบอกคุณฉินไหม"
ไป๋จื้อ กำลังเติมน้ำ พอได้ยินก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้า แค่ถามกลับเบา ๆ ว่า "บริษัทเรามีเรื่องที่ปิดบังคุณฉินได้เหรอ?"
"ก็จริง แล้วคุณฉินคิดยังไงล่ะ?" หยางหลิ่ว ไม่อยากพูดเลย วันนี้เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องเปิดประชุมด้วยซ้ำ ใคร ๆ ก็รู้ว่าประมูล ใครให้สูงได้ไป แต่การรู้กับการทำได้เป็นคนละเรื่องกัน