ตั้งแต่เด็กจนโต เธอเคยชินกับสายตาสงสารเวทนาของคนอื่น แต่หลายครั้งเธอก็อยากบอกว่า ไม่จำเป็นต้องสงสารเธอขนาดนั้นก็ได้
สวัสดิการที่รัฐมอบให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้านั้นดีมาก และยิ่งเธอเป็นเด็กสุขภาพดีที่หาได้ยากในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เธอก็ยิ่งได้รับความสนใจเป็นพิเศษ ทุกคนชอบเล่นกับเธอ คุณลุงคุณป้าที่ทำงานที่นั่นก็ชอบแกล้งเล่นกับเธอ เธอได้รับความรักมากมายตลอดมา ก่อนที่จะเริ่มทำงานจริง ๆ ชีวิตเธอก็ค่อนข้างมีความสุข ไม่ได้ลำบากอะไร
ตั้งแต่ประถม เธอมีเงินค่าขนมใช้ ตอนสอบได้คะแนนดี พอเจ้าหน้าที่รัฐมาถึงก็ยังแถมซองแดงให้เป็นรางวัลอีก พอขึ้นมหาวิทยาลัย เธอก็ได้รับค่าครองชีพจากรัฐเดือนละสองพัน พูดตรง ๆ นะ เธอมีความสุขกว่าหลายคนที่มีพ่อแม่เสียอีก
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมาหาเธอที่บ้านเพื่อเล่นด้วย จะเรียกว่าเป็นมิตรภาพที่บุกบ้านมาปล้นก็ได้มั้ง?
เสียงเพลงเปิดเรื่องดังขึ้น ความสนใจของทุกคนหวนกลับไปที่จอโทรทัศน์ทันที
รัก ยังไม่มา
ทั่วหล้าพลันแปรผัน
ผู้มีคุณธรรมจงหวนคืนมา
รัก จะมาในที่สุด
ชาติหน้ากำหนดไว้ให้รักกันอีกครั้ง
รอคอยมานาน น้ำตาเหือดแห้งใจ
นางมาจากแมกไม้ ตามรักแท้จากชาติปางก่อน
ได้สัมผัสฤดูผ่านผัน
รักลึกถึงเพียงนั้น ผมดำก็กลายเป็นขาว
กระบี่สำเร็จ หัวใจเต้นระรื่น ดอกไม้เบ่งบาน
รักและแค้นพันผูกทุกภพชาติ
...
"เนื้อเพลงนี้ มองแวบแรกก็รู้ว่าเขียนถึงจื่อเสวียนกับสวีฉางชิงนี่แหละ" เซวี่ยซวี่อดไม่ได้ที่จะพูดเมื่อเห็นเพลงเปิดเรื่อง