อู๋เจ๋อขมวดคิ้วแน่น ส่ายหัว
“วิธีนี้ดูเผินๆ ก็พอได้ แต่ความเสี่ยงก็ยังสูงเกินไป”
“ตอนนี้ทหารญี่ปุ่นตรวจคนเข้าเมืองอย่างเข้มงวดมาก ต่อให้ปลอมเป็นคนตัดฟืน หาบฟืนมา พวกมันก็ต้องซักถามละเอียดแน่”
“หากตอบพลาดไปนิดเดียว แขกตกไปอยู่ในเงื้อมมือพวกผีญี่ปุ่น เราจะรายงานองค์กรยังไง”
“ทุกคนลองคิดอีกที ยังมีวิธีอื่นอีกไหม”
สิ้นเสียง ทหารกองโจรคนหนึ่งก็ตาเป็นประกาย
“หัวหน้าครับ ให้แขกปลอมเป็นคนป่วยหนัก หาเกวียนไม้สักคันพาเข้าเมือง ทำท่ารีบไปหาหมอง่ายกว่าไหม”
“แบบนี้ อาจจะตาหลบพวกผีญี่ปุ่นเฝ้าประตูเมือง ผ่านอวิ๋นอันไปได้”
“ไม่!” อู๋เจ๋อฟังแล้วก็ยังส่ายหัว
“พวกผีญี่ปุ่นประกาศกฎอัยการศึกตอนนี้ เรื่องแบบนี้ยิ่งต้องระวังกว่าเดิม”
“พวกมันอาจจะตรวจอาการคนป่วย พอพลาดท่า แขกก็ตกที่นั่งลำบาก”
“ต่อให้พวกมันอาจเผลอได้บ้าง แต่พวกเราจะไปพนันไม่ได้เด็ดขาด”
“ภารกิจที่องค์กรมอบให้ เราต้องทำให้สำเร็จโดยไม่พลาดสักนิด ทุกคนลองคิดดูอีกที ยังมีวิธีไหนที่รัดกุมกว่านี้อีกไหม”
ทุกคนฟังแล้วก็ครุ่นคิดอีกครั้ง
ทหารกองโจรคนหนึ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กัดฟันตัดสินใจเล่าความคิดของตนออกมา
“หัวหน้าครับ ให้แขกปลอมเป็นขอทานดีไหม”
“คนพวกนี้เสื้อผ้าขาดวิ่น ตัวยังสกปรกมอมแมม พวกผีญี่ปุ่นรังเกียจมาตลอด บางทีอาจไม่ตรวจอย่างละเอียด”
อู๋เจ๋อได้ฟัง ใคร่ครวญแล้วก็ยังส่ายหัว
“ก็ยังไม่ได้!”
“ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน ญี่ปุ่นประกาศกฎอัยการศึก ต้องไม่ละเว้นจุดน่าสงสัยใดๆ แน่”