【โปรดฝากสมองไว้ที่นี่ก่อนเปิดอ่านหนังสือเล่มนี้ ขอบคุณ!】
【ชื่อสถานที่และชื่อบุคคลในหนังสือนี้เป็นเรื่องสมมติ หากมีความคล้ายคลึงกับเรื่องจริง ถือเป็นเหตุบังเอิญทั้งสิ้น】
“น้องเล็ก! น้องเล็ก! ตื่น! ตื่น…!”
หานหลิงลืมตาขึ้น เห็นชายชราผมขาวโพลน หน้าตาโรยแรงคนหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้า เขาจึงผวาลุกพรวดขึ้นนั่ง
“พวกท่าน…พวกท่านเป็นใคร…?”
“เฮ้อ…!” ชายชราถอนหายใจเฮือกใหญ่
“น้องเล็ก ไม่ต้องกลัว ข้าคือเฒ่าหวัง พวกข้าเป็นชาวบ้านหมู่บ้านหยางซู่กันทั้งนั้น พวกผีไปแล้ว”
เด็กหนุ่มคนนี้ต้องถูกแรงระเบิดจนสลบแน่ ๆ
เมื่อบ่ายวันนี้เอง ไม่ไกลจากหมู่บ้านหยางซู่ ได้เกิดการยิงต่อสู้กันอย่างดุเดือด
พอเสียงปืนสงบลง เขาก็พาชาวบ้านไม่กี่คนที่ใจกล้าพอไปดู
ในสนามรบเห็นแต่ศพทหารกองโจรนอนเกลื่อนกลาดอยู่หลายนาย
ระหว่างที่ชาวบ้านกำลังโศกเศร้า ชาวบ้านตาดีคนหนึ่งก็พบว่าที่เชิงเขายังมีคนนอนอยู่อีกคน
ทุกคนเข้าไปดูใกล้ ๆ ถึงรู้ว่าคนที่เต็มไปด้วยฝุ่นดินและเลือดกราดหน้านั้นยังมีลมหายใจรวยรินอยู่
ทุกคนดีใจเป็นล้นพ้น รีบช่วยกันหามกลับหมู่บ้าน
แถบนี้ของพวกเขา มีหน่วยกองโจรราว ๆ หลายสิบนายปฏิบัติการอยู่ตลอด
กองโจรนี้ตั้งหน้าตั้งตาต่อกรกับพวกผี ตอนนี้พวกเขาเดือดร้อน พวกตนก็ไม่คิดจะยืนดูดายอยู่แล้ว
“พวกผีไปแล้วอะไรกัน?” หานหลิงได้ฟังก็ขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความฉงน
“ข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
เขาแค่ไปวางดอกไม้ให้บรรพชนวีรชนที่สุสานผู้กล้า แล้วหาที่เงียบ ๆ งีบหลับ พอลืมตาอีกทีก็มาอยู่ที่นี่แล้ว
หรือชาวบ้านตรงหน้าเป็นกองถ่ายละครต้านญี่ปุ่น?
แต่คิดอีกที เขากลับรู้สึกว่าไม่ใช่
ชาวบ้านไม่กี่คนตรงหน้าทุกคนใส่เสื้อผ้าขาดวิ่นปะชุน ซ้ำยังหน้าซีดเหลือง ผ่ายผอมจนเห็นกระดูก
ใครดูก็รู้ว่าเป็นเพราะอดอยากเรื้อรัง
ในยุคนี้ ถึงจะมีครอบครัวไม่ร่ำรวย แต่ก็ไม่ถึงขั้นหิวจนหน้าซีดเป็นผัก ร่างกายซูบโทรมถึงเพียงนี้หรอกนะ?
ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจ
หรือเขาจะทะลุมิติ? ทะลุมายุคต่อต้านญี่ปุ่น?
ไม่อย่างนั้น เหตุใดชายชราตรงหน้าจึงบอกว่าพวกผีไปแล้ว?
ไม่ทันรอให้ชายชราตอบ หานหลิงก็รีบถาม
“ท่านลุง ตอนนี้ปีอะไร?”
เฒ่าหวังชะงักไปนิด เกาหัวอย่างจนใจ “นี่…นี่…ข้าก็ไม่รู้แน่หรอก”
“ข้าเองก็อ่านหนังสือไม่ออก รู้แต่ว่าปีนี้ลำบาก มีแต่ผีน้อยที่คอยสร้างความเดือดร้อนไปทั่ว”
สิ้นเสียงเฒ่าหวัง ชาวบ้านคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังก็รับช่วงต่อทันที
“จริงนะ มีแต่ผีน้อยเต็มไปหมด ไม่รู้เมื่อไหร่ชีวิตนี้จะสิ้นสุดเสียที”
“แต่น้องเล็ก เมื่อไม่นานมานี้ ข้าได้ยินที่ในเมืองมีคนพูดว่า ปีนี้คือปีที่ 27 ของสาธารณรัฐ”
ปีที่ 27 ของสาธารณรัฐ?
หานหลิงฟังแล้วใจหล่นวูบ นั่นก็คือปี 1938 น่ะสิ?
ตอนนี้ ใจของเขาแน่ใจแล้วว่า เขาทะลุมิติ
มีผีน้อยอยู่ทุกหนทุกแห่ง?
พวกผีเที่ยวเผา ฆ่า ปล้นชิง ทำเลวทุกอย่าง ทั่วแผ่นดินเซี่ยตอนนี้ไม่โศกสลดไปทั่วหรือ?
ไม่ได้ ในฐานะทหารผ่านศึกคนหนึ่ง จิตสำนึกในการปกป้องบ้านเมืองได้ฝังลึกลงในไขกระดูกแล้ว
ถึงเวลาจะเปลี่ยนผ่าน เขาก็จะนั่งดูเฉยเด็ดขาด
คิดได้ดังนั้น เขาก็อดร้องขึ้นมาไม่ได้ “ระบบ? นิ้วทอง?”
ในความคิดของเขา พวกทะลุมิติพอทะลุมาแล้วก็มีระบบหรือนิ้วทองจำพวกโปรโกงไม่ใช่หรือ?
ของเขาทำไมยังไม่มาอีก?
เขารู้ดี ด้วยลำพังตัวเขาเอง ในโลกยุควุ่นวายนี้ หากต้องการพลิกสถานการณ์ ช่างยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์
ถ้ามีระบบ นิ้วทอง ก็เหมือนมีโปรโกง ย่อมไม่เหมือนกันแล้ว
เฒ่าหวังกับชาวบ้านไม่กี่คนเห็นหานหลิงร้อนใจเต็มที่ ก็รีบปลอบ
“น้องเล็ก ถ้าข้าเดาไม่ผิดละก็ ‘ระบบ’ ‘นิ้วทอง’ ที่เจ้าพูดถึงเกรงว่าจะสละชีพไปแล้ว”
“ตอนพวกข้าพบเจ้า ในสนามรบมีศพทหารกองโจรนอนเกลื่อนกลาดหลายนาย”
“บางทีคนที่เจ้าว่าอาจอยู่ในนั้น พวกข้าทนเห็นพวกเขาทิ้งร่างกลางแจ้งไม่ได้ จึงจัดการฝังให้โดยดีแล้ว”
หานหลิงอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตระหนักได้ว่าชาวบ้านเข้าใจผิด
ทันใดนั้นเอง ในหัวของเขาก็มีข้อมูลหลั่งไหลพรวดเข้ามา
【ยินดีด้วย เจ้าบ้านได้เปิดใช้งานระบบไลฟ์ ‘ร่วมกันฆ่าผีน้อย’ แล้ว】
【ระบบนี้สามารถเชิญคนใด ๆ จากโลกเดิมของเจ้าบ้านมาฆ่าผีน้อยได้】
【ผู้ได้รับเชิญสามารถนำสิ่งของใด ๆ ที่ไม่ใช่อาวุธมาได้ อาวุธทั้งหมดเจ้าบ้านจะเป็นผู้แจกจ่าย】
หานหลิงฟังถึงตรงนี้ก็รีบถามในใจ
“ข้าก็ไม่มีนะ จะเอาอะไรแจก?”
【เจ้าบ้านอย่าเพิ่งร้อนใจ】เสียงระบบดังขึ้นในหัวเขาอีกครั้ง
【อาวุธสามารถแลกเปลี่ยนได้ด้วยคะแนนในร้านค้า】
【สังหารทหารญี่ปุ่นหนึ่งนาย, ทหารปลอม รับ 5 คะแนน, หัวหน้าหมู่น้อยญี่ปุ่น, ผู้หมวดทหารปลอม 10 คะแนน】
【สังหารผู้บัญชาการกองร้อยญี่ปุ่น, ผู้บังคับกองร้อยทหารปลอม 100 คะแนน, ผู้บัญชาการกองพันญี่ปุ่น, ผู้บังคับกองพันทหารปลอม, หน่วยปฏิบัติการพิเศษญี่ปุ่น 1,000 คะแนน, ต่อเนื่องเช่นนี้ไป】
【1 คะแนน แลกปืนเล็กยาวมาตรฐานหนึ่งกระบอก หรือกระสุนปืนเล็กยาว 100 นัด หรือระเบิดขว้างแบบไม้ 10 ลูก หรือข้าว, ธัญพืช, ผัก 100 ชั่ง, เนื้อสัตว์ 50 ชั่ง】
【5 คะแนน แลกปืนกลเบาหนึ่งกระบอก หรือกระสุนปืนกลเบาหนึ่งลัง】
【10 คะแนน แลกปืนกลหนักหนึ่งกระบอก, 20 คะแนนแลกปืนครก 60 มม. หนึ่งกระบอก หรือลูกกระสุนปืนครก 10 นัด】
【รายละเอียดการแลกเปลี่ยน เจ้าบ้านไปดูเองในร้านค้าได้】
หานหลิงฟังถึงตรงนี้ ก็ดีใจล้นในใจ ระบบนี้ช่างเป็นดั่งฝนยามแล้ง
มีระบบนี้แล้ว เขาจะต้องฆ่าผีให้หมด ล้างแค้นให้บรรพชนวีรชนในอีกกาลมิติหนึ่ง
พร้อมทั้งระบายความแค้นในใจตัวเองไปด้วย
ก่อนหน้านี้ เขาดูละครที่เห็นพวกผีเผาฆ่าปล้นชิง ทำชั่วทุกอย่าง ในใจก็เต็มไปด้วยโทสะ
ตอนนี้มีระบบช่วยแล้ว เขาจะให้พวก畜生ชดใช้หนี้เลือดด้วยเลือด
อย่างไรก็ตาม ระหว่างนั้น เขาก็นึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้
“ระบบ คนจากอีกมิติ พวกเขามาที่นี่ก็บาดเจ็บ สละชีพได้เหมือนกันหรือเปล่า?”
เพราะเพลงดาบคมปืนนั้นไร้ดวงตา ในสนามรบอาจสูญเสียชีวิตเมื่อใดก็ได้
【แน่นอน】ระบบตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
【ในสนามรบอันโหดร้ายนี้ พวกเขาย่อมบาดเจ็บ ทุกข์ทรมาน หรือกระทั่งสละชีพ เช่นเดียวกับทหารคนอื่นในมิตินี้】
【แต่ที่ต่างคือ หากพวกเขาโชคร้ายสละชีพ ร่างของพวกเขาจะกลับไปยังมิติเดิมทันที】
【อย่างไรก็ตาม เมื่อมีคนสละชีพกลับมิติเดิมไป ผู้นั้นจะถูกเรียกกลับมาไม่ได้อีกเป็นครั้งที่สอง】
【เพราะสำหรับมิตินี้แล้ว เขาได้ตายไปแล้ว】
หานหลิงฟังแล้วรีบถาม
“ถ้าอย่างนั้นข้าเองก็ด้วยหรือไม่?”
【ไม่】ระบบตอบกลับอย่างเย็นเยียบ
【เจ้าบ้านหากสละชีพ จะถือว่าตายอย่างแท้จริง ไม่มีกลไกกลับมิติเดิมหรือกลไกพิเศษอื่นใด】
【เพื่อชดเชยแก่เจ้าบ้าน จึงมอบของขวัญต้อนรับมือใหม่ – ปืนเล็กยาว Kar98K เมาเซอร์หนึ่งกระบอก พร้อมลูกกระสุน 100 นัด】
ปืนเล็กยาว Kar98K เมาเซอร์ หานหลิงย่อมรู้ดี
มันถึงเป็นปืนเล็กยาว แต่ด้วยความแม่นยำสูง ระยะยิงไกล ใช้แทนปืนซุ่มยิงได้เลย
ในยุคสาธารณรัฐ กองร้อยฝึกพิเศษของรัฐบาลมีปืนเล็กยาวเยอรมันรุ่นนี้อยู่ถึง 120 กระบอก
ขณะที่หานหลิงครุ่นคิด เสียงระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【การกระทำทั้งหมดของเจ้าบ้าน จะถูกนำเสนอในรูปการไลฟ์สดไปยังอีกมิติหนึ่ง】
สิ้นเสียง เบื้องหน้าของหานหลิงก็มีม่านแสงที่เห็นได้เพียงเขาคนเดียวปรากฏขึ้น
【เจ้าบ้าน: หานหลิง】
【อายุ: 28】
【กำลังพล: 0】
【คะแนน: 0】
【เริ่มการไลฟ์สดแล้ว】
【ขอให้เจ้าบ้านกล้าหาญสังหารศัตรู กำจัดโจรญี่ปุ่นให้หมดโดยเร็ววัน】
หานหลิงไม่ทันได้คิดมาก รีบลุกขึ้น
“ท่านลุง ท่านพ่อแม่พี่น้องทั้งหลาย เชื่อข้าเถิด พวกผีอยู่ได้อีกไม่นานหรอก”
“ข้ายังมีธุระ ขอตัวก่อน”
วันรุ่งขึ้น
บนตัวหานหลิงมีปืนเล็กยาวเพิ่มมาหนึ่งกระบอก ลูกกระสุนหนึ่งร้อยนัด
“ทุกคน! พี่น้อง! พี่สาวน้องสาว!” หานหลิงตะโกนใส่กล้องไลฟ์สดที่ระบบเปิดขึ้น
“ถ้าจะบอกไปพวกท่านก็คงไม่เชื่อ ข้าทะลุมิติมายังปี 1938 ของอีกมิติหนึ่ง”
“ไม่ต้องให้ข้าพูด ทุกคนก็รู้ว่าช่วงนี้คือยุคไหน ยุคที่โจรญี่ปุ่นเหิมเกริม กระทั่งบ้านเมืองแตกสลาย ประชาชนยิ่งต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความทุกข์แสนสาหัส”
“มีใครยินดีเข้าร่วม มาฆ่าผีด้วยกันบ้าง?”
“หากยินดี เพียงแค่ฝากข้อความสมัครในไลฟ์สด ถึงเวลานั้น ข้าจะเรียกพวกท่านมายังมิตินี้ผ่านระบบ”
“พี่น้องทุกท่าน เพื่อผู้คนร่วมชาติในมิตินี้ เพื่อให้ผีชดใช้หนี้เลือดด้วยเลือด มาเถิด เราร่วมมือกันฆ่าผีน้อย!”