ภรรยาสะดุ้งโหยง รีบหลบไปด้านหลังสามี
สามีทำใจกล้า ยิ้มประจบรีบพูดว่า
“ผู้กอง พวกเรามาจากหมู่บ้านหยาถู่ ลูกไม่สบาย อยากพาไปให้หมอในเมืองตรวจ จ่ายยาหน่อย”
“ลูกยังเล็ก ทนความลำบากไม่ไหว ขอผู้กองเมตตาด้วย ปล่อยพวกเราไปเถอะ”
ลูกเขาไม่สบายมาหลายวันแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะลูกยังเล็ก ขาดแม่ไม่ได้ เขาก็คงไม่พาภรรยาออกมาเที่ยวนี้
“จะปล่อยพวกแกไปก็ได้” ตอนนั้น อิบุเบะคุมะโอะเดินเข้ามาใกล้ ทำตาลามกมองภรรยาตรง ๆ
“แต่ว่า ต้องตรวจค้นตัวก่อน ยืนยันว่าพวกแกไม่มีปัญหาแล้ว ถึงจะปล่อยให้ผ่านไปได้”
ภรรยาได้ยิน หน้าซีดเผือดทันที หลบอยู่ข้างหลังสามี สั่นหน้าปฏิเสธไม่หยุด
“อ… อย่า…!”
สามีเห็นดังนั้น ในใจก็เด็ดเดี่ยวขึ้นมา
“พวกเราไม่ข้ามแล้ว กลับบ้านกัน”
อิบุเบะคุมะโอะคิดจะทำอะไร ในใจเขาแจ่มแจ้งนัก ไม่มีทางยอมให้ทหารญี่ปุ่นย่ำยีภรรยาตัวเองเด็ดขาด
หากลูกจะต้องตายเพราะโรคจริง ๆ ก็ถือว่าเป็นชะตากรรมของเขา
ทว่า ยังไม่ทันพวกเขาหันหลังเดินจากไป อิบุเบะคุมะโอะก็หัวเราะเย็นชา โบกมือทีเดียว ทหารปลอมจำนวนหนึ่งก็รุมเข้าล้อมทันที
“คิดจะหนี? ไม่ง่ายนัก! องค์จักพรรดิให้พวกแกไปแล้วรึ?”
อิบุเบะคุมะโอะยกมุมปากยิ้มน้อย ๆ ฉายรอยยิ้มลามกชั่วร้ายเต็มหน้า ส่งสายตาให้ทหารปลอมพวกนั้น สั่งเสียด้วยภาษาจีนติดขัดว่า
“ลากผู้หญิงคนนี้เข้าไปในป้อมยาม ข้าจะตรวจสอบให้ดี ๆ ดูสิว่าจะมีของที่ไม่ควรซ่อน ซ่อนอยู่ในตัวนางหรือไม่?”
สามีนางอยากห้ามปราม แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัว ก็ถูกทหารปลอมคนหนึ่งถีบล้มลงไป
“ไปให้พ้น อยากตายหรือไง?”
ในห้องไลฟ์ ทุกคนเห็นฉากนี้ ใจพลุ่งพล่านด้วยโทสะ แถบข้อความบนจอไหลรัวเหมือนฝนกระหน่ำ
“ไอ้พวกชาติเดนนี่มันไร้มนุษยธรรม บ้าอำนาจถึงที่สุด!”
“ถึงรู้ว่าพวกเขาแสดง แต่เห็นฉากนี้แล้วยังโมโหจนทนไม่ไหว โคตรรังแกคนเลย!”
“เฮ้ย สตรีมเมอร์ล่ะ? สตรีมเมอร์! ลงมือได้แล้วนะ แกบอกจะทลายด่านตรวจไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังไม่ลงมืออีก”
“เฮ้อ…! สตรีมเมอร์ แกบอกมีปืนในมือนี่ ยิงเลยสิ นี่จะรีบให้ตายเลยจริง ๆ”
“สตรีมเมอร์ รีบลงมือเร็ว ข้าตบรางวัลให้ไม่พอหรือ?”
“เอ๊ะ? แกปิดหน้ารับรางวัลทำไมล่ะ?”
ทุกคนจ้องตาค้างบนจอ ดูสามีภรรยาคู่นี้ถูกพวกทหารญี่ปุ่นและทหารปลอมรังแก ล้วนร้อนใจจนอยากบุกเข้าไปเอง
บนจอภาพ ขณะทหารปลอมสองนายเตรียมลากตัวภรรยาออกไปอย่างแข็งกร้าว กระสุนนัดหนึ่งแล่น “ฉิ้ว” เข้าใส่อย่างแม่นยำกลางหน้าผากของอิบุเบะคุมะโอะ
อิบุเบะคุมะโอะทรุดฮวบลงไปราวกับถูกถอดกระดูกสันหลัง ตายโดยหาสาเหตุไม่ได้
【ติ๊ง! สังหารทหารญี่ปุ่นหนึ่งนาย ได้รับรางวัล 5 แต้ม】
หานหลิงดีใจในใจ 5 แต้มเข้าบัญชีแล้ว
มี 5 แต้มนี่แล้ว เขาก็ไปซื้อปืนยาว 5 กระบอก หรือกระสุน 500 นัดในร้านค้าระบบได้เลย
อัญเชิญคนสองคนจากในห้องไลฟ์ออกมา ก็หมดปัญหา
เสียงปืนฉับพลันนี้ ทำให้ด่านตกอยู่ในความโกลาหลชั่วพริบตา ทหารปลอมพวกนั้นหน้าถอดสี รีบหมอบราบติดดิน หรือไม่ก็หาที่กำบัง
ช่วงชุลมุน สามีภรรยาคู่นั้นรีบวิ่งกลับไปทางเดิม
ชาวบ้านคนอื่น ๆ โดยรอบก็ตื่นจากภวังค์ พอได้สติก็หนีแตกฮือออกไปทุกทิศ
ในห้องไลฟ์ ทุกคนกระหยิ่มยินดี แถบข้อความหลั่งไหล
“ถึงรู้ว่าไม่จริง แต่ต้องยอมรับว่าทำได้สวย!”
“พวกนายสังเกตไหม อันนี้ดูไม่ค่อยเหมือนของปลอมเลยนะ? เลือดสาดสมจริงมาก แล้วตอนอิบุเบะคุมะโอะล้มดูสมจริงมาก”
“ข้าก็ว่าเห็นผิดสังเกตอยู่เหมือนกัน มองพวกชาวบ้านหนีตายกันจ้าละหวั่นนั่น ท่าทีตื่นตระหนกน่ะ นักแสดงสมทบจะแสดงกันออกมาจริงเหรอ?”
“ข้าก็สังเกตเห็นเหมือนกัน พวกทหารปลอมนั่นด้วย อาการลนลานของพวกเขา ไร้ร่องรอยการแสดงเลย เหมือนถูกซุ่มโจมตีจริง ๆ”
“ถ้าเป็นของปลอมจริง สตรีมเมอร์นี่ก็โครตเจ๋งเลย หาคนมาแต่ละคนนี่ระดับเซียนแสดงนำทั้งนั้น”
“หรือว่า… หรือว่าสตรีมเมอร์คนนี้ทะลุมิติมาจริง? เป็นไปได้ยังไง?”
ระหว่างที่ทุกคนกำลังเต็มไปด้วยความคลางแคลง วิพากษ์วิจารณ์กันยกใหญ่ บนจอภาพก็มีทหารญี่ปุ่นอีกนายได้ยินเสียงปืน แล้ววิ่งออกมาจากป้อมยาม
“บากา! เกิดอะไรขึ้น? เสียงปืนมาจากไหน?”
เขาหาที่หลบซ่อนเร็วพลาง ซักถามทหารปลอมที่ลนลานอยู่ข้างตัว
ทหารปลอมตอบเสียงสั่นเครือ
“ไต้… ใต้เท้า ไม่ทราบเลยพ่ะย่ะค่ะ ได้ยินแต่เสียงปืนทีหนึ่ง ใต้เท้าอิบุเบะก็เกิด…”
พูดยังไม่ทันจบ “ปัง” เสียงหนึ่ง ทหารปลอมอีกนายที่เพิ่งโผล่หน้ามาสอดส่องกลับล้มลงตรงหน้าพวกเขา
【ติ๊ง! สังหารทหารปลอมหนึ่งนาย ได้รับรางวัล 5 แต้ม】
ทหารญี่ปุ่นนายนั้นเปลี่ยนสีหน้าฉับพลัน มองไปยังทิศทางที่กระสุนลอยมา พยายามค้นหาผู้ยิง
หลังจากใช้กล้องส่องทางไกลพินิจพิเคราะห์อยู่นาน เมื่อพบว่าไกลออกไปมีเพียงหานหลิงคนหนึ่งปืนกระบอกหนึ่ง เขาก็ออกคำสั่งไม่รอช้า
“ลุย! ลุยให้ข้าหมดเลย ไม่อย่างนั้น ตายสถานเดียว!”
ทหารปลอมสิบกว่านายฟังสำเนียงพิกลที่ไม่รู้ว่าเป็นภาษาญี่ปุ่นปนจีน หรือจีนปนญี่ปุ่น ในใจนั้นหวาดกลัวเต็มที่ แต่ด้วยกลัวอำนาจของทหารญี่ปุ่น จำต้องกัดฟันยกปืนขึ้น ก้มตัวย่องตรงไปทางหานหลิง
หานหลิงซ่อนตัวอยู่หลังที่กำบัง เปิดร้านค้าระบบทันที
เขารู้ดี ใช้แค่ตัวเขากับปืนกระบอกเดียว สู้กับพวกทหารญี่ปุ่นทหารปลอมสิบกว่านาย ถ้าตรงเข้าปะทะ รับประกันไม่ได้เลยว่าจะไม่เจ็บตัว หรือแม้แต่ตาย
เขาเพิ่งสังหารทหารญี่ปุ่นและทหารปลอมไป รวมได้ 10 แต้ม
เขาจะใช้ 10 แต้มนี้ แลกปืนกลเบาหนึ่งกระบอกกับกระสุนอีกหนึ่งลัง
พวกทหารญี่ปุ่นทหารปลอมพวกนี้ ชาตินี้ก็ไม่มีทางนึกฝันว่าในมือเขาจะมีปืนกลเบา
รอให้พวกทหารญี่ปุ่นทหารปลอมเข้ามาใกล้กว่านี้อีกหน่อย เขาจะใช้กำลังยิงอัดกระหน่ำ ให้พวกทหารญี่ปุ่นทหารปลอมนี้กลายเป็นรังผึ้ง
ตามหานหลิงคิดในใจ ปืนกลเบา ZB26 กระบอกใหม่กับกระสุนอีกหนึ่งลังก็ปรากฏข้างกายเขา
หานหลิงเห็น ก็ดีใจขึ้นในใจ ปืนกลเบา ZB26 เขาย่อมรู้ดี
ปืนกลเบาชนิดนี้ หรือที่เรียกว่า “สไตล์เชค” ใช้ซองกระสุน 20 นัดป้อนกระสุน ไม่เพียงโครงสร้างเรียบง่าย แข็งแรงเชื่อถือได้ ระยะยิงหวังผลยังไกลถึง 1000 เมตร
อีกกาลเทศะหนึ่ง ไม่เพียงเป็นปืนกลหลักของกองทัพก๊กมินตั๋ง แต่ยังเป็นปืนกลเบาที่กองทัพต่าง ๆ ใช้กันทั่วไป
ในห้องไลฟ์ ทุกคนมองดูพวกทหารญี่ปุ่นทหารปลอมสิบกว่านายรุกประชิดหานหลิงไม่หยุด เพิ่งจะลุ้นระทึกแทนเขา ทันใดนั้นก็ชะงักกันถ้วนหน้า
“พวกนายเห็นไหม สตรีมเมอร์มีปืนกลด้วยนี่ เขาไม่ได้มีแค่ไรเฟิลกระบอกเดียวเหรอ?”
“เมื่อกี้ข้างตัวสตรีมเมอร์ไม่มีอะไรเลยนี่ หรือว่าสตรีมเมอร์มีระบบจริง? ทะลุมิติแล้ว?”
“สตรีมเมอร์นี่มันเปิดโปรลับแล้ว นี่มันขี้โกงชัด ๆ!”
ระหว่างที่ทุกคนกำลังสงสัย หานหลิงก็มองจังหวะ ยกปืนกลขึ้น กราดยิงใส่พวกทหารญี่ปุ่นทหารปลอมที่วิ่งตรงมาอย่างบ้าคลั่ง
“ตั๊บ ๆ ๆ…!”
ทหารญี่ปุ่นทหารปลอมสิบกว่านายคาดไม่ถึงเลยว่าหานหลิงจะมีอำนาจการยิงรุนแรงขนาดนี้ในมือ
หลังยิงกราดไปหนึ่งชุด ทหารญี่ปุ่นทหารปลอมสิบกว่านายก็ตายเรียบไปเจ็ดแปดส่วน
【ติ๊ง สังหารทหารปลอมหนึ่งนาย ได้รับรางวัล 5 แต้ม】
【ติ๊ง สังหารทหารปลอมหนึ่งนาย ได้รับรางวัล 5 แต้ม】
……
ทหารญี่ปุ่นนายที่รั้งท้ายสุดเห็นดังนั้น รีบหันหลังวิ่งหนีโดยทันที พร้อมกับทหารปลอมอีกสองนายที่เหลือ
ทว่า หานหลิงจะยอมปล่อยโอกาสหาแต้มผ่านไปได้อย่างไร เขารีบเปลี่ยนซองกระสุนอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งไล่ตามไป
“ตั๊บ ๆ ๆ…!”
พร้อมกับเสียงปืนเสียดแทง ทหารปลอมสองนายที่วิ่งรั้งท้าย ก็กรีดร้องล้มหงายลงในที่สุด
【ติ๊ง สังหารทหารปลอมหนึ่งนาย ได้รับรางวัล 5 แต้ม】
【ติ๊ง สังหารทหารปลอมหนึ่งนาย ได้รับรางวัล 5 แต้ม】
ทหารญี่ปุ่นนายนั้นถูกยิงเข้าที่ขา เห็นว่าไม่มีทางหนีรอด ก็โยนอาวุธในมือทิ้งทันที ยกมือทั้งสองขึ้น ตะโกนเป็นภาษาจีนตะกุกตะกักว่า
“อย่ายิง! ข้ายอมแพ้! อย่ายิง! ข้ายอมแพ้แล้ว!”
หานหลิงถือปืนกล ทำสีหน้าระแวดระวัง ค่อย ๆ เข้าไปหา
หลังจากใช้เท้าเขี่ยปืนไรเฟิลข้างกายทหารญี่ปุ่นนายนั้นให้กระเด็นห่างออกไป ยืนยันว่าปลอดภัยแล้ว เขาจึงเอ่ยปาก
“ครอบครัวครับ พวกคุณไม่เชื่อว่าผมทะลุมิติมาไม่ใช่เหรอ ดูดี ๆ เดี๋ยวนี้นะ”
พูดจบ เขาก็เหนี่ยวไกปืนกราดยิงใส่ทหารญี่ปุ่นที่กำลังคุกเข่ายอมแพ้อีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง