"นี่พาตูมาที่ไหนเนี่ย ยังอยู่เมืองจีนหรือเปล่าวะ"
ซูฮ่าวมองไปรอบ ๆ ห้องที่ตกแต่งด้วยกลิ่นอายโบราณด้วยความรู้สึกแปลกหน้า
ในใจเกิดคำถามนับไม่ถ้วน
ซูฮ่าว ชาวโลกมนุษย์ เด็กกำพร้า
หนุ่มธรรมดาเลือดร้อนวัยยี่สิบกว่า
ปกติเป็นคนอารมณ์ร้อน แต่จิตใจดีชอบช่วยเหลือคนอื่น (ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน)
แท้จริงแล้วก็เพราะขาดความอบอุ่นมาตั้งแต่เด็ก
เหมือนตัวเองเคยเผชิญพายุฝน ก็เลยอยากกางร่มให้คนอื่นบ้าง
เขาจำได้ว่ากำลังอ่านนิยายอยู่
แล้วจู่ ๆ ก็หมดสติไป ลืมตาขึ้นมาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว
ทันใดนั้นในหัวของซูฮ่าวก็มีคลื่นความทรงจำหลั่งไหลเข้ามา
เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้ง
ซูฮ่าวก็อึ้งไปเลย
'ทะลุมิติเข้านิยาย แถมยังกลายเป็นคนชื่อเดียวกับตัวละครในเรื่อง ที่สำคัญคือเป็นตัวร้ายตัวหนึ่งด้วยเนี่ยนะ'
เรื่องราวเกิดขึ้นในโลกโบราณที่แต่งขึ้น
ราชวงศ์อู่ต้า
ซูฮ่าวมีสถานะไม่เลวเลย เป็นบุตรชายของเสนาบดีใหญ่
ตามเส้นทางชีวิตของเจ้าของร่างเดิม
หลังจากนี้จะก่อเรื่องชั่วร้ายที่สวรรค์แช่งมนุษย์สาป
รังแกชาวบ้าน กลั่นแกล้งสตรี ล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อย
เพื่อเป็นศัตรูกับตัวเอกเจ้าเฮ่า (ชื่อซวยจริง ๆ)
ขายชาติ ส่งข้อมูลกองกำลังชายแดนให้ศัตรู
สุดท้ายถูกพระเอกจับพิรุธได้ จบลงด้วยการถูกประหารด้วยการตัดเป็นห้าท่อน ฆ่าล้างตระกูล
สำหรับสถานการณ์ปัจจุบันของตัวเอง
ซูฮ่าวยังทำใจรับไม่ได้เท่าไหร่
ทันใดนั้นในหัวก็มีเสียงเครื่องจักรดังขึ้น
【ติ๊ง ยินดีด้วยนะเจ้าบ้าน เจ้าข้ามมิติสู่โลกใหม่สำเร็จ ระบบกำลังเปิดใช้งาน】
【ระบบนี้มีนามว่า "วันนี้คุณทำความดีหรือยัง"】
ตามชื่อเลย
ทุกวันระบบจะประเมินผลจากการกระทำความดีของซูฮ่าวเพื่อแจกจ่ายรางวัล
จากผลกระทบของการทำความดี
จะสุ่มเปิดบ่อรางวัลระดับต่าง ๆ
รับรางวัลตามสมควร
【คำเตือนอย่างเป็นมิตร: ระบบนี้เกิดขึ้นจากการกระทำของเจ้าบ้าน ไม่บังคับให้ทำภารกิจใด ๆ รางวัลจากระบบมีสารพัดอย่าง ครบครันทุกประการ (อาจมีประตูข้ามมิติ พากลับโลกมนุษย์ที่เจ้าบ้านเคยอยู่)】
พอได้นิ้วทองมา
ซูฮ่าวมีความมั่นใจมากขึ้น ตัวร้ายแล้วยังไง
รู้เส้นเรื่องคร่าว ๆ
แล้วยังมีนิ้วทองอีก จะลงเอยตายสยองขนาดนั้นอีกไหม
เมื่อมีความมั่นใจจะเผชิญชีวิตใหม่แล้ว
ซูฮ่าวเดินไปที่กระจกทองแดงในห้อง
พินิจใบหน้าในกระจกที่เหมือนกับชาติก่อนไม่ผิดเพี้ยนอย่างละเอียด
พอใจมาก
"แย่แล้ว ท่านชาย"
ตอนนั้นนอกประตูมีเสียงตะโกนดังเข้ามา
แล้วประตูห้องก็ถูกผลักเปิดพรวด
บ่าวรับใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามา
เป็นคนรับใช้ในจวนสกุลซู
ซูฮ่าวตกใจสะดุ้ง
"อะไรวะ ไอ้พระเอกบุกมาตีถึงที่แล้วรึ"
ซูฮ่าวรีบตะโกนถาม
"เอ่อ ท่านชาย ไอ้พระเอกอะไรนั่น คือคู่หมั้นของท่านน่ะสิคะ มาถึงที่แล้วเพื่อถอนหมั้น"
คู่หมั้น เจ้าหยวนลู่
ซูฮ่าวได้สติ นึกขึ้นมาได้
เวลานี้ไม่ใช่ตอนที่นางเอกคนแรกของเรื่อง
บุตรสาวของรัฐมนตรีคลัง ยอดหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งนครหลวง เจ้าหยวนลู่ มาถอนหมั้นถึงบ้านหรอกรึ
และก็เพราะเจ้าหยวนลู่นี่แหละ
ซูฮ่าวถึงได้ก่อเรื่องบาดหมางกับเจ้าเฮ่าที่ต่อมาได้ครอบครองเจ้าหยวนลู่
จุดเริ่มต้นของเรื่องเป็นเช่นนี้
เพราะสกุลซูมีอำนาจมาก เจ้าของร่างเดิมหลงใหลความงามของเจ้าหยวนลู่
ข่มขู่ให้สกุลเจ้าหมั้นหมายกันไว้
นางเอกเจ้าหยวนลู่ไม่พอใจจึงมาถอนหมั้นถึงที่
ซูฮ่าวจำได้ว่าฐานะของเจ้าเฮ่าในตอนนี้
คือบุตรบุญธรรมของสกุลเจ้า
การถอนหมั้นครั้งนี้เขาก็มาด้วย
"ท่านชาย รีบไปเถอะขอรับ นายท่านรออยู่ข้างหน้า บอกว่าจะพาท่านไปเอาความที่สกุลเจ้า"
คนรับใช้เร่งเร้า
"ไปกันเถอะ"
ซูฮ่าวยิ้มบาง คว้าพัดที่อยู่ด้านข้างพลางว่า
ในโถงหลักของจวนเสนาบดีใหญ่
บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่ง ใบหน้าเคร่งขรึม สวมชุดขุนนาง
มองดูชายหญิงคู่หนึ่งที่ยืนอยู่กลางโถงใหญ่
"แม่นางเจ้า ผู้เป็นบิดาก็มิได้มาด้วยตนเอง มาบอกถอนหมั้นเช่นนี้ ไม่ทราบว่าเป็นความตั้งใจของเจ้าเอง หรือเป็นความตั้งใจของสกุลเจ้ากันแน่"
บุรุษวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ท่านเสนาบดี เรื่องที่ท่านหมั้นหมายกับบิดาข้า ตัวข้าหารู้เห็นไม่ และข้าไม่คิดเลยว่าซูฮ่าวที่เอาแต่เที่ยวเล่นในนครหลวง รังแกชาวบ้าน ข่มเหงสตรี ทำเรื่องชั่วร้ายสารพัด จะเป็นคู่ครองที่ดีของข้าได้ งานหมั้นนี้ต้องถอนแน่นอน"
สตรีที่เอ่ยวาจา สวมกระโปรงยาวสีเขียวอ่อนงดงามเรียบง่าย
คือนางเอกที่มาถอนหมั้น ยอดหญิงงามเจ้าหยวนลู่นั่นเอง
ส่วนชายหนุ่มหน้ายี่นที่ยืนอยู่ข้างนางในตอนนี้
ก็คือพระเอกเจ้าเฮ่า
กับเจ้าหยวนลู่ตอนนี้เป็นพี่น้องร่วมสกุลกัน มาถอนหมั้นเป็นเพื่อนนาง
ผู้ที่นั่งบนที่นั่งประธานอย่างสง่าคือซูเฉิง เสนาบดีใหญ่แห่งราชสำนัก
ได้ยินคำพูดของเจ้าหยวนลู่
วินาทีถัดมา ซูเฉิงก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรง
"รังแกกันเกินไปแล้ว ต่อหน้าข้า ยังกล้าดูถูกบุตรชายข้าถึงเพียงนี้จริงหรือว่าจวนเสนาบดีใหญ่ของข้าไร้คน" คนเอ๋ย "มา เอาตัวเด็กไร้เดียงสาสองคนนี้ไปซะ ข้าจะไปถามรัฐมนตรีเจ้าด้วยตัวเอง อบรมสั่งสอนบุตรสาวเช่นไรกัน"
สิ้นเสียงซูเฉิง
ข้างนอกก็กรูกันเข้ามาห้าคน ล้วนเป็นจอมยุทธ์
เข้าล้อมเจ้าหยวนลู่ทั้งสองไว้แน่นหนา
เจ้าเฮ่ากำหมัดแน่นก้าวขึ้นหน้า
"พี่หญิงอย่ากลัว มีข้าอยู่"
ในจังหวะที่สถานการณ์ตรึงเครียดถึงขีดสุดนั้น
ข้างนอกก็มีเสียงดังเข้ามา
"พวกมึงหยุดเดี๋ยวนี้นะ"
ทุกคนหันไปมองที่ประตู
ซูฮ่าวก้าวฉับ ๆ เข้ามา
ซูเฉิงเห็นซูฮ่าวเดินเข้ามา
"อวี่เอ๋อ เจ้าไม่ต้องโกรธ วันนี้เรื่องนี้พ่อจะทวงความยุติธรรมให้เจ้าแน่"
ซูเฉิงตามใจซูฮ่าวบุตรชายคนเดียวอย่างมากมาโดยตลอด
ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ปล่อยให้ซูฮ่าวเหิมเกริมในนครหลวงเช่นนี้
ซูฮ่าวมอง "ท่านพ่อราคาถูก" ของตนในชาตินี้
แววตาแฝงรอยสงสารเล็กน้อย
'เฮ้อ ตาเฒ่านี่ก็ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายตัวเองก่อเรื่องตาย ก็คงไม่ต้องลงเอยด้วยการฆ่าล้างตระกูลหรอก'
"พอเถอะ แค่ถอนหมั้นเองไม่ใช่รึ จะให้รู้กันไปทั่วก็ขายหน้าเปล่า ๆ ไม่อยากแต่งกับข้า ข้าก็ยังไม่อยากแต่งกับนางเลย"
ซูฮ่าวว่าแบบไม่ยี่หระ
ได้ยินดังนั้นซูเฉิงก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ
ลูกชายตัวป่วนของตน วันนี้เปลี่ยนนิสัยไปได้ยังไง
ปกติสิ่งที่เขาอยากได้ จะยอมแพ้ง่าย ๆ ได้ยังไง
"ท่านชาย ก็แค่เด็กอ่อนหัดขนมยังไม่ทันขึ้นคานเท่านั้น พวกเราจัดการเดี๋ยวเดียวก็เสร็จ"
องครักษ์จอมยุทธ์รีบแสดงความภักดี
ว่าแล้วก็จะลงมือกับเจ้าเฮ่า
วินาทีถัดมา ทุกคนก็เห็นซูฮ่าวพุ่งด้วยความเร็วร้อยเมตร
เตะเข้าที่ก้นองครักษ์ที่พูดนั่นอย่างจัง
"มึงกล้าดียังไง ไป ออกไปให้พ้น ที่บ้านไม่มีงานให้ทำรึไง ไปทำงานไป"
ซูฮ่าวตวาด
องครักษ์ทั้งหลายงงไปหมด
มองซูเฉิง
แม้ซูเฉิงจะหน้าฉงน แต่ก็โบกมือ
องครักษ์รีบคำนับแล้วออกไป
ซูฮ่าวจึงเดินเข้าไปหาเจ้าหยวนลู่ แต่ถูกเจ้าเฮ่าขวางไว้
"เจ้าจะทำอะไร"
เจ้าเฮ่าถามด้วยความเป็นศัตรูอย่างแรงกล้า
"นี่บ้านข้า เถียงว่าข้าจะทำอะไร เอ๊ะ นี่จะถอนหมั้นกับเจ้าด้วยรึไง"
ซูฮ่าวมองเจ้าเฮ่าพระเอกจอมซื่อบื้อตัวนี้มากขึ้นอีกสองสามหน
รู้สึกว่าไม่มีอะไรพิเศษเลยนี่นา
"เจ้าตกลงจะถอนหมั้นกับข้าจริง ๆ หรือ"
เจ้าหยวนลู่เอ่ยถาม
ซูฮ่าวมอง "คู่หมั้น" แวบหนึ่ง
ก็เป็นสาวงามในสไตล์โบราณที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของตำราเล่มหอมอย่างแท้จริง
แต่สำหรับซูฮ่าวแล้ว
ขาเรียวสวยเนียนในถุงน่องดำยุคใหม่น่ะเห็นมาจนชินตา
นอกจากจะรู้สึกแปลกตาบ้างแล้ว
ก็รู้สึกว่าธรรมดา ๆ นั่นแหละ
"เอาสัญญาหมั้นมา"
ซูฮ่าวยื่นมือขอ
เจ้าหยวนลู่และเจ้าเฮ่าสบตากัน
แล้วจึงวางสัญญาหมั้นเล่มหนึ่งลงในมือซูฮ่าว
ซูฮ่าวไม่แม้แต่จะดู เปิดออกแล้วฉีกทิ้งตรง ๆ
โยนขึ้นฟ้าตามอำเภอใจ
"โอเค คุณหนูเจ้าเป็นอิสระแล้ว เราเลิกกัน"
ซูฮ่าวว่าอย่างสบายใจ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~······