เฉินอวี่แบกผ้าป่านหยาบม้วนหนึ่งกับเชือกเส้นยาว พาล็อตาดเดินตัดผ่านถนนหม่นมัวของเมืองท่าสเลตพอร์ต มุ่งหน้าไปยังทุ่งดอกไม้ชานเมืองทางเหนือ
หมอกยามเช้ายังไม่ทันจางดี ท่าเรือก็เริ่มคึกคักแล้ว
คนงานขนของแบกกระสอบวิ่งผ่านสะพานเทียบเรือ ส่วนพ่อค้าปลาตะโกนบอกราคาประจำวันจนเสียงแหบ
วิงกัลหลายตัวเกาะอยู่บนยอดเสากระโดง ก้มมองผู้คนด้านล่าง บางครั้งก็ส่งเสียงร้องแหบพร่าออกมา
เฉินอวี่เบียดผ่านผู้คนตรงขอบฝูงชน แล้วเลี้ยวเข้าสู่ทางเล็ก ๆ ที่มุ่งไปยังชานเมืองทางเหนือ
เดินไปราว 40 นาที ซุ้มไม้สำหรับปลูกดอกไม้ที่ตายแห้งกับวัชพืชสูงเกือบถึงเอวก็ปรากฏแก่สายตา พวกเขามาถึงทุ่งดอกไม้ร้างแล้ว
เขาไม่ได้รีบร้อนลงมือ แต่หาที่เนินดินซึ่งสูงกว่าบริเวณรอบ ๆ แล้วนั่งยอง ๆ วางล็อตาดจากไหล่ลงตรงหน้า
ใบของล็อตาดไหวเบา ๆ เริ่มค้นหากลิ่นในอากาศ
มิตสึฮันนีในทุ่งดอกไม้น้อยกว่าครั้งก่อนมาก แต่รังที่เหลืออยู่ล้วนซ่อนตัวอยู่ลึกกว่าเดิม
คนกับโปเกมอนเดินผ่านซุ้มไม้แห้งตายและวัชพืชสูงท่วมหัวเข่าไปเกือบ 20 นาที จู่ ๆ ใบของล็อตาดก็เอียงไปทางซ้ายด้านหน้าเล็กน้อย
เฉินอวี่มุ่งไปตามทิศทางนั้น แล้วพบรังแรกในโพรงตรงโคนต้นไม้แห้งตาย—
ปากโพรงถูกหญ้าแห้งกับดินอุดไว้เกือบมิด ถ้าล็อตาดไม่ชี้ทางให้ เขาคงเดินผ่านไปโดยไม่ทันสังเกต
รังมีขนาดไม่ใหญ่ แค่เท่ากำปั้น มีมิตสึฮันนีเข้าออกปากโพรงราว 4-5 ตัว เฉินอวี่นั่งยองอยู่ห่างออกไป แล้วเพ่งตรวจข้อมูลของมิตสึฮันนีตัวหนึ่ง
【โปเกมอน: มิตสึฮันนี】
【ประเภท: แมลง + บิน】
【เลเวล: 8】
【ความสามารถ: เก็บน้ำหวาน (บางครั้งจะเก็บน้ำผึ้งได้หลังการต่อสู้จบลง)】
【ศักยภาพ: สีขาว】
【สกิลปัจจุบัน: กัดแมลง (ระดับเริ่มต้น), ลมตั้งต้น (ระดับเริ่มต้น)】
【สกิลที่เรียนรู้แล้ว: ไม่มี】
【สกิลสืบทอด: ไม่มี】
ศักยภาพสีขาว เลเวลสูงสุด 25 กัดแมลงกับลมตั้งต้นต่างก็เป็นสกิลระดับเริ่มต้น
มิตสึฮันนีป่าพวกนี้พบได้ทั่วไปในทุ่งดอกไม้ร้าง จะจับแยกออกมาตัวเดียวก็ไม่มีค่าอะไรให้พูดถึง แต่ในรังของพวกมันมีของดีอยู่
เฉินอวี่เคยเล่นโปเกมอนมานับไม่ถ้วนในชาติก่อน จึงรู้ว่าน้ำผึ้งของมิตสึฮันนีเป็นหนึ่งในวัตถุดิบสำคัญสำหรับทำโปฟฟิน
โปฟฟินเป็นอาหารเสริมที่ขาดไม่ได้ในช่วงเติบโตของโปเกมอน มีประสิทธิภาพกว่าผลไม้แห้งกับธัญพืชหยาบ ๆ มาก
ในโลกนี้ โปฟฟินพื้นฐานหนึ่งชุดขายได้ตั้งแต่ 50 ถึง 100 เหรียญลีกในตลาดมืด ส่วนโปฟฟินที่ใช้น้ำผึ้งมิตสึฮันนีเป็นวัตถุดิบมีคุณภาพสูงกว่า ราคาจึงเพิ่มขึ้นได้อีกเท่าตัว
ตัวมิตสึฮันนีเองราคาไม่สูง แต่น้ำผึ้งของพวกมันมีค่า
ล็อตาดเป็นโปเกมอนประเภทหญ้าและน้ำ ท่าประเภทหญ้าของมันสร้างความเสียหายให้มิตสึฮันนีได้แค่ 25% ขณะที่ท่ากัดแมลงของมิตสึฮันนีสร้างความเสียหายให้มันถึง 200% การต่อสู้นี้ทำได้แค่ใช้ไหวพริบ
เฉินอวี่จดจำเรื่องนี้ไว้เงียบ ๆ ก่อนพูดเสียงเบากับล็อตาดว่า “ใช้วิธีเดิมนะ ฉันจะล่อเอง นายโจมตีจากด้านข้าง”
เฉินอวี่อ้อมไปข้างต้นไม้แห้งตาย แล้วมายืนตรงเหนือโพรง ก่อนใช้เท้าเหยียบรากไม้สองสามที
มิตสึฮันนีสองตัวพุ่งออกจากปากโพรงแทบจะพร้อมกัน เข็มพิษตรงหางชูสูง ปีกกระพือส่งเสียงดังกว่าเมื่อครู่ถึงแปดระดับเสียง
เฉินอวี่หันหลังวิ่งทันที เขาไปหยุดยืนชิดอีกด้านของต้นไม้แห้งตาย “ล็อตาด! ใช้ปืนฉีดน้ำ เล็งตัวทางซ้าย!”
ล็อตาดหมอบอยู่บนกิ่งไม้แห้งข้างโพรง แสงน้ำวาววับสะท้อนบนผิวใบ ก่อนจะยิงสายน้ำพุ่งตรงไปยังโคนปีกของมิตสึฮันนีตัวซ้ายอย่างแม่นยำ
มิตสึฮันนีตัวนั้นเพิ่งเริ่มบินก็ถูกโจมตีจนเสียหลัก ปีกเปียกน้ำจนทรงตัวไม่อยู่ ชนเข้ากับลำต้นก่อนร่วงไถลลงมา
ขณะเดียวกัน มิตสึฮันนีอีกตัวก็เข้าประชิดเฉินอวี่แล้ว เหล็กในแหลมคมของมันเปล่งแสงสีม่วง พุ่งตรงเข้าใส่เขา
เฉินอวี่รีบเบี่ยงตัวหลบ เข็มพิษแทงเข้าไปในเปลือกไม้โดยตรง กลิ่นเหม็นเน่ากระจายออกมา
“ปืนฉีดน้ำอีกครั้ง ทางขวา!” แสงสีน้ำเงินวาบขึ้น สายน้ำพุ่งโดนสีข้างของผึ้งผู้พิทักษ์รังตัวขวาเข้าอย่างจัง ส่งมันร่วงลงพื้นทันที
“ตัวสุดท้าย ใช้ปืนฉีดน้ำอีกครั้ง!”
แสงสีฟ้าอ่อนปรากฏในปากของล็อตาด สายน้ำเรียวยาวพุ่งออกไปกระแทกมิตสึฮันนีที่นอนอยู่บนพื้น
มิตสึฮันนีดิ้นอยู่สองครั้ง ก่อนจะหมดแรงแน่นิ่ง
เฉินอวี่เอียงตัวดึงเข็มพิษออกจากเปลือกไม้ แล้วโยนกลับเข้าไปในกระเป๋า ตั้งแต่เริ่มลงมือจนจบใช้เวลาไม่ถึง 30 วินาที
มิตสึฮันนีทั้งสองตัวหมดสภาพต่อสู้แล้ว
เฉินอวี่นั่งยอง ๆ ใช้มือปาดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วมองมิตสึฮันนีที่กระจัดกระจายอยู่ข้างต้นไม้แห้งตาย จากนั้นก็หยิบมีดสั้นออกมา จัดการให้พวกมันไปอย่างรวดเร็ว
อย่างไรเสีย วัตถุดิบทุกชิ้นก็เป็นทุนให้เขานำไปแลกเหรียญลีกในอนาคต และเป็นหลักประกันว่าจะพาล็อตาดมีชีวิตรอดต่อไปได้
แสงน้ำยังคงระยิบระยับอยู่บนใบของมัน ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไป
“การต่อสกิลลื่นไหลกว่าเดิมแล้วนะ” เฉินอวี่พูดอย่างพอใจ พลางตบล็อตาดเบา ๆ
ล็อตาดส่งเสียง “เลียน” อย่างหยิ่งทะนง ใบไม้ของมันสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับกำลังตอบว่า “แน่นอนอยู่แล้ว”
เฉินอวี่นั่งยองลง ใช้ผ้าป่านหยาบหุ้มปากโพรง แล้วควักรวงผึ้งด้านในออกมาพร้อมขี้ผึ้งที่เหลืออยู่
รวงผึ้งมีขนาดประมาณกำปั้นของผู้ใหญ่ โครงสร้างช่องรวงยังสมบูรณ์ ข้างในเก็บน้ำผึ้งสีทองอ่อนเอาไว้ไม่น้อย
เขาค่อย ๆ แยกช่องรวงชิ้นเล็ก ๆ ที่มีน้ำผึ้งติดอยู่ออกมา ห่อด้วยผ้าน้ำมันเก่าแล้วสอดไว้ในอก
ส่วนนี้เขาจะเก็บไว้ใช้เอง ที่เหลือห่อรวมกับรวงผึ้งแล้วมัดให้แน่น
เขาลุกขึ้นปัดดินออกจากหัวเข่า “ต่อไปรังที่สอง”
รังที่สองซ่อนอยู่ใต้โครงเพิงโลหะที่พังถล่มลงมาในส่วนลึกของทุ่งดอกไม้
รังนี้ใหญ่กว่ารังแรกอยู่รอบหนึ่ง มีผึ้งผู้พิทักษ์รังอยู่ 5-6 ตัว ล็อตาดใช้เวลาถึงสามรอบกว่าจะจัดการได้หมด
ปืนฉีดน้ำเปิดทาง ทำให้ปีกใช้การไม่ได้ จากนั้นใช้ใบมีดโกนปิดฉาก
เขาห่อรังที่สองแล้วมัดให้แน่น แบกรังผึ้งทั้งสองรังไว้บนหลัง
หลังจัดการกับรังเสร็จ เขาไม่ได้รีบกลับ แต่ค้นใต้โครงเพิงโลหะอีกรอบ จนเจอขี้ผึ้งแข็งตัวอยู่หลายก้อนตรงมุมหนึ่ง
นั่นคือน้ำผึ้งเก่าที่ฝูงมิตสึฮันนีทิ้งไว้หลังเลิกรังเก่า สีเข้มกว่าน้ำผึ้งสดอยู่บ้าง แต่ก็ยังมีราคา
เฉินอวี่เก็บก้อนขี้ผึ้งเข้าไปในผ้าป่านด้วย รวมแล้วได้ห่อหนึ่งขนาดประมาณครึ่งฝ่ามือ
เมื่อกลับถึงจุดลงทะเบียน ชายชรายังคงงีบหลับอยู่ เฉินอวี่วางห่อผ้าป่านสองห่อลงบนเคาน์เตอร์ แล้วเปิดมุมหนึ่งให้เขาดู “สองรัง 200 เหรียญลีก”
ชายชรานับธนบัตรยับ ๆ สองใบจากลิ้นชัก จากนั้นรับป้ายเหล็กของเฉินอวี่ไปประทับตราในสมุด แล้วกดรอยบุ๋มตื้น ๆ ไว้ด้านหลังป้ายเหล็ก
“ได้หนึ่งรังแล้ว เก็บอีกสองรังก็เลื่อนเป็นระดับอีได้” เฉินอวี่เก็บเงินเข้ากระเป๋า แล้วสอดป้ายเหล็กไว้ในกระเป๋าชั้นในสุด
เขาไม่ได้ออกไปทันที แต่หยิบช่องรวงผึ้งชิ้นเล็ก ๆ ที่ห่อด้วยผ้าน้ำมันออกมาจากอก เปิดให้ชายชราดู “อันนี้รับซื้อไหม?”
ชายชราโน้มตัวเข้าไปดูใกล้ ๆ แล้วใช้เล็บแตะน้ำผึ้งขึ้นมาชิมเล็กน้อย
“รวงผึ้งสดของมิตสึฮันนี คุณภาพดี” “ขายได้เท่าไหร่?” “ชิ้นเล็ก ๆ นี้ ทั้งรวงทั้งน้ำผึ้ง ฉันให้ 150” 150
รวมกับรังผึ้งสองรังก่อนหน้า 200 วันนี้เขาทำเงินได้ทั้งหมด 350 เหรียญลีก เฉินอวี่พยักหน้า แล้วยื่นห่อผ้าน้ำมันให้
ชายชราหยิบธนบัตร 100 กับ 50 อีกใบจากลิ้นชัก แล้วล้วงขวดแก้วใบเล็กจากใต้เคาน์เตอร์ยื่นให้เขา
“ขวดนี้แถมให้ คราวหน้าถ้าได้น้ำผึ้งคุณภาพแบบนี้อีกก็เอามา ฉันให้ราคาเท่าเดิม”
เฉินอวี่เก็บเงินไว้ ขณะกำลังจะเดินออกไปก็หันกลับมาถาม “ภารกิจเลื่อนระดับเป็นอีที่ทุ่งดอกไม้ชานเมืองเหนือ ต้องการห้ารัง เป็นเงื่อนไขเพิ่มหรือรวมอยู่ในภารกิจระดับเอฟ?”
“เป็นเงื่อนไขเพิ่ม รังจากภารกิจระดับเอฟเอาไปนับแทนระดับอีไม่ได้ นายส่งครบสามรังในภารกิจระดับเอฟเพื่อเลื่อนเป็นระดับอี แล้วภารกิจเลื่อนระดับอีต้องไปจัดการอีกห้ารังต่างหาก”
เฉินอวี่พยักหน้า แล้วเดินออกไป
เขาไม่ได้ไปจัดการรัตตาตัวเล็กที่โกดังเขตตะวันออกทันที แต่กลับโกดังก่อน
เขาแยกขี้ผึ้งกับเข็มพิษออกจากรังผึ้งทั้งสองรังแล้วเก็บแยกกัน ขี้ผึ้งวางผึ่งไว้บนแผ่นไม้ ส่วนเข็มพิษเก็บไว้ในกระป๋องเหล็กเก่า
น้ำผึ้งครึ่งขวดเขาวางไว้ตรงมุมในสุด แล้วคลุมด้วยผ้าขี้ริ้วสะอาดผืนหนึ่ง
เขาตั้งใจจะใช้น้ำผึ้งขวดนี้เป็นวัตถุดิบพื้นฐานในการปรุงโปฟฟินให้ล็อตาด ถึงตอนนี้ยังไม่มีเงินซื้อส่วนผสมอื่นให้ครบ แต่น้ำผึ้งเก็บได้นาน วางทิ้งไว้สักพักก็ไม่เสีย
ล็อตาดนั่งยองอยู่บนธรณีประตู มองเขาจัดการของไปมา ใบไม้แผ่ออกเล็กน้อย คล้ายกำลังรอคำสั่งต่อไป
เมื่อเก็บของทุกอย่างเรียบร้อย เฉินอวี่ก็นั่งลงบนธรณีประตู ล็อตาดขยับเข้ามาใกล้ ก่อนนั่งยองชิดขาของเขา
เฉินอวี่ไม่ได้เปิดดูแผงข้อมูลของมัน เพียงยื่นมือไปลูบหลังใบไม้เบา ๆ
สัมผัสหนาแน่นและเย็นนิด ๆ ขอบเหลืองบนใบไม้จางหายไปจนหมดแล้ว จากสภาพใกล้ตายอยู่ในรางระบายน้ำจนถึงตอนนี้ เวลาผ่านไปยังไม่ถึงสิบวันด้วยซ้ำ
“พรุ่งนี้ไปทำความสะอาดรัตตาที่โกดังเขตตะวันออกกัน” ล็อตาดหันมาหาเขา “ล็อตาด!”
เฉินอวี่พิงกรอบประตู มองท้องฟ้าด้านนอกที่ค่อย ๆ มืดลง
ตะเกียงน้ำมันก๊าดในเมืองท่าสเลตพอร์ตสว่างขึ้นทีละดวง เสียงคลื่นซัดกระทบท่าเรือดังมาจากที่ไกล ๆ
เขาลูบธนบัตรปึกหนึ่งในกระเป๋า—350 เหรียญลีก นี่คือเงินก้อนแรกที่เขาหามาได้ด้วยตัวเองนับตั้งแต่มาถึงโลกนี้ ส่วนน้ำผึ้งถือเป็นกำไรที่ไม่คาดคิด
เงินยังห่างไกลจากที่ต้องใช้ แต่ก็ถือว่าเขาก้าวไปข้างหน้าแล้วอย่างน้อยหนึ่งก้าว เขาหลับตาลง มือยังวางอยู่บนหลังใบไม้ของล็อตาดโดยไม่ได้ชักกลับ