แต่ตอนนี้ พอเห็นลูกชายออกทะเลไปสองครั้ง แล้วทั้งสองครั้งก็ได้ของดีติดมือกลับมา
เขาก็ไม่ค่อยกล้าพูดแบบนั้นอีกแล้ว
ดวงของลูกชาย หรือจะเป็นอย่างที่แม่ของเด็กพูดจริง ๆ ว่า…
โตไปจะมีเมียสามอนุสี่ เป็นผู้มีบุญวาสนาที่ร่ำรวยคับฟ้า?
“แค่ก ๆ ลูก เรื่องช่วยใช้หนี้ให้สาวน้อยหว่านชิงน่ะ ไว้เราค่อยคุยกันอีกที”
หลินเจี้ยนกั๋วกระแอมเบา ๆ ก่อนถามว่า
“หอยเป๋าฮื้อนี่ไปงมมาจากไหน?”
“จะที่ไหนได้ล่ะ ก็แถวโขดหินนั่นแหละ” หลินฝูเซิงยิ้มตอบ
พ่อค้าปลาและชาวประมงรอบ ๆ พอได้ยินก็ไม่มีใครเชื่อ
“เป็นไปไม่ได้ พวกเราก็เคยไปแถวโขดหินกัน ไม่เห็นมีหอยเป๋าฮื้อมากขนาดนี้เลย”
“นั่นสิ แถมที่นายงมมาได้ยังเป็นหอยเป๋าฮื้อชั้นดี ขนาด 5 ตัวต่อชั่งขึ้นไปทั้งนั้น นายต้องเจอแหล่งดี ๆ เข้าแล้วแน่”
หลินฝูเซิงยักไหล่ “บางทีเจ้าแม่หม่าโจ๋อาจเอ็นดูฉันก็ได้”
พอพูดจบ ชาวประมงรอบ ๆ ก็พากันเงียบกริบ
ทำไมเจ้าแม่หม่าโจ๋ถึงไม่เอ็นดูพวกเขาบ้างนะ?
หรือเป็นเพราะหลินฝูเซิงหน้าตาดี?
ไม่ไกลนัก บนเรือประมงของตระกูลสือ
พอสือซานเห็นหลินฝูเซิงไปงมหอยเป๋าฮื้อแถวโขดหินได้ตั้งมากมาย สีหน้าก็ฉายแววอิจฉาขึ้นมา
“ฮึ ก็แค่โชคดีไม่กี่ครั้งเท่านั้นแหละ”
หลินฝูเซิงเหลือบมองสือซาน “โชคดีแบบนี้ นายมีไหมล่ะ?”
สือซานโกรธจนพูดไม่ออกทันที
เวลานั้นพ่อค้าปลาที่อยู่ข้าง ๆ ต่างพากันยิ้มเอาใจแล้วพูดว่า
“ฝูเซิง หอยเป๋าฮื้อขนาด 5 ตัวต่อชั่งพวกนี้ นายจะขายยังไง?”
“เถ้าแก่หลิน ฉันดูออกตั้งนานแล้วว่านายมีอนาคต เพิ่งออกทะเลไปสองครั้งก็ได้ของดีมาเยอะขนาดนี้ หอยเป๋าฮื้อพวกนี้ต้องขายให้ฉันนะ!”