บริเวณรอบนอกเกาะเสี่ยวเย่ หลินเจี้ยนกั๋วถือฉมวกไว้ในมือ จ้องคนบนเรือประมงหลายลำตรงหน้าด้วยสีหน้าโกรธจัด
คนที่ยืนอยู่หัวแถวคือหวังป้าหู่ จ้าวทะเลแห่งหมู่บ้านตระกูลหวัง
เขาเป็นคนโหดเหี้ยมโดยสันดาน รวบรวมพรรคพวกไว้กลุ่มหนึ่ง แล้วผูกขาดท่าเรือฝั่งหมู่บ้านของตัวเอง
เรือประมงทุกลำที่ออกทะเลจากท่าเรือหมู่บ้านของพวกเขา ต้องจ่ายค่าคุ้มครองให้หวังป้าหู่
ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างก็กลัวเขา
แต่ท่าเรือของหมู่บ้านตระกูลหลินมีขนาดเล็ก ปริมาณสินค้าไม่มากนัก ปกติหวังป้าหู่จึงไม่ค่อยสนใจชาวประมงจากหมู่บ้านตระกูลหลินที่ออกทะเล
ไม่รู้ทำไมวันนี้หวังป้าหู่ถึงพาเรือประมงหลายลำมาขวางเรือของตระกูลหลิน ไม่ยอมให้หลินเจี้ยนกั๋วลงอวนจับปลา
“อารองเจี้ยนกั๋ว พี่ใหญ่หวังได้ยินว่าแถวเกาะเสี่ยวเย่มีปลาซาบะกับปลาเหลืองตัวใหญ่เยอะ เลยหมายตาที่นี่ไว้!”
“ฉันขอเตือนให้รู้จักดูสถานการณ์ รีบขับเรือออกไปซะ!”
“เดี๋ยวพี่ใหญ่หวังโมโหขึ้นมาแล้วโยนพวกนายลงทะเลให้ฉลามกิน จะไม่ดีเอานะ”
ตอนนั้นเอง สือซานก็เดินออกมาจากห้องโดยสาร มาหยุดข้างหวังป้าหู่ แล้วพูดกับหลินเจี้ยนกั๋ว
พอหลินเจี้ยนกั๋วเห็นสือซาน ก็เข้าใจเรื่องทั้งหมดทันที สีหน้าหม่นลงขณะเอ่ยว่า
“สือซาน คนหมู่บ้านตระกูลหวังรู้ได้ยังไงว่าฉันจับปลาซาบะกับปลาเหลืองตัวใหญ่ได้?”
“แกเป็นคนเอาไปบอกใช่ไหม?”
“แถมยังพาพวกมันมาที่นี่อีก ไอ้คนทรยศ!”
คำว่า ‘คนทรยศ’ เป็นภาษาถิ่นของแถบชายฝั่งมณฑลกว่างตง หมายถึงสายลับหรือคนที่หักหลังเพื่อน
สือซานได้ยินแล้วกลับไม่สะทกสะท้าน “คนทรยศอะไรกัน พูดให้มันดี ๆ หน่อยสิ!”
“ฉันร่วมมือค้าขายอาหารทะเลกับพี่ใหญ่หวังมานานแล้ว ฉันรู้ว่าที่ไหนมีปลาซาบะกับปลาเหลืองตัวใหญ่ จะบอกเขาก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว”