หลิ่วชิวซวงได้ยินเช่นนั้นก็รีบพูดว่า “คุณลุงคะ เขาเป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งของฉัน ไม่ใช่แฟนค่ะ”
พอคุณลุงเฝ้าประตูได้ยิน สีหน้าก็เผยรอยยิ้มมีเลศนัยออกมา
“อ้อ ยังเป็นแค่เพื่อนกันนี่เอง ลุงเข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็หันไปทางหลินฝูเซิงแล้วเอ่ยว่า “พ่อหนุ่ม ดูท่าคงต้องพยายามอีกหน่อยแล้วล่ะ”
“ชิวซวงเป็นผู้หญิงที่ดีนะ อย่าปล่อยให้หลุดมือไปเชียว”
หลินฝูเซิงได้ยินคุณลุงเฝ้าประตูพูดแบบนั้นก็พยักหน้า “คุณลุงครับ ผมจะพยายาม”
เห็นหลินฝูเซิงคุยกับคุณลุงแบบนั้น หลิ่วชิวซวงอดถลึงตาใส่เขาไม่ได้
ไอ้หมอนี่ฉวยโอกาสเอาเปรียบเธออีกแล้ว
ส่วนหลินฝูเซิงก็แกล้งทำเป็นไม่เห็น
ตอนนั้นเอง เสียงกริ่งเลิกเรียนก็ดังขึ้น
หลิ่วเขอเขอวิ่งกระโดดโลดเต้นออกมาจากโรงเรียนอนุบาล
พอเห็นหลินฝูเซิง ใบหน้าก็ฉายแววตื่นเต้น ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาเขาในทันที
“คุณอาหลิน มารับหนูแล้วเหรอคะ!”
หลินฝูเซิงอุ้มหลิ่วเขอเขอขึ้นมา ลูบหัวเล็ก ๆ ของเธอแล้วถามว่า “คิดถึงอาไหม?”
“อื้อ คิดถึงมากเลยค่ะ”
หลิ่วเขอเขอพยักหน้ารัว ๆ “คุณอาคะ หอยเป๋าฮื้อที่คุณอาให้เมื่อวานอร่อยมากเลย”
หลินฝูเซิงชูหมูสามชั้นในมือขึ้นทันทีแล้วพูดว่า
“ถ้าอร่อย คราวหน้าอาจะเอามาให้อีก คืนนี้อาจะทำหมูตุ๋นแดงให้กิน ดีไหม?”
พอได้ยินว่าจะได้กินหมูตุ๋นแดง หลิ่วเขอเขอก็ทำท่าทางเหมือนเจ้าแมวน้อยจอมตะกละ “ดีค่ะ ดีค่ะ เค่อเค่อชอบกินหมูตุ๋นแดงที่สุดเลย”
หลิ่วชิวซวงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กระแอมเบา ๆ แล้วพูดว่า “เค่อเค่อ พี่เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าพาคนนอกกลับบ้านตามใจชอบ?”