พ่อซูได้ยินดังนั้นก็โกรธขึ้นมาเล็กน้อย “สือซาน นี่แกหมายความว่ายังไง?”
“ก่อนหน้านี้แกเป็นคนพูดเองนี่ว่า ถ้าฉันยกลูกสาวให้แต่งกับแก หนี้หนึ่งพันหยวนนี้ก็จะหักเป็นสินสอด!”
“แล้วตอนนี้แกจะพูดว่าไม่แต่งก็ไม่แต่งงั้นเหรอ?”
แม่ซูที่อยู่ข้าง ๆ ดึงแขนเขาไว้ แล้วลดเสียงลง “เบาเสียงหน่อย อย่าทำให้สือซานโมโหสิ”
“สือซานยอมแต่งกับหว่านชิง นั่นเป็นวาสนาของหว่านชิงแล้ว!”
“พอไม่มีหนี้นอกระบบหนึ่งพันหยวน เราขยันทำงานอีกสักสองปี ก็พอจะเก็บเงินไว้ให้ลูกชายของหว่านชิงแต่งเมียได้แล้ว!”
“บ้านเรายังจะได้ประหยัดค่าอาหารไปด้วย”
ซูหว่านชิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นพ่อแม่พูดต่อหน้าคนนอกว่าตัวเองเป็นภาระและตัวถ่วง ในใจก็สิ้นหวังไปนานแล้ว
โชคดีที่เธอไม่ได้เป็นลูกสาวว่าง่ายในสายตาพ่อแม่
อย่างน้อยตอนนี้เธอก็มอบร่างกายให้หลินฝูเซิงแล้ว จึงไม่มีอะไรให้ต้องเสียใจอีก
ส่วนที่หลินฝูเซิงบอกว่าจะเลิกนิสัยขี้เกียจและตะกละ แล้วไปหาเงินมาไถ่ตัวเธอ เธอไม่เชื่อเลยสักนิด
ป่านนี้หลินฝูเซิงคงกำลังนอนทับผู้หญิงคนไหนอยู่ก็ไม่รู้ และคงโยนคำสัญญาที่ให้ไว้กับเธอทิ้งไปไกลแล้ว
“ว่าไง? คิดกันได้หรือยัง?”
“ตกลงจะยกหว่านชิงให้ฉันก่อนกำหนดไหม?”
สือซานเอ่ยเร่งรัดขึ้นมาในตอนนั้นว่า
“ถ้าไม่ตกลง งั้นเรื่องนี้ก็จบกันแค่นี้”
ที่เขาร้อนใจขนาดนี้ก็เพราะได้ยินมาว่าวันนี้หลินฝูเซิงออกทะเลไปจับปลา และจับปลาหงลี่กลับมาได้ตั้งเยอะ ขายได้เงินไม่น้อย