หลิ่วจือเวยข่มกลั้นความขมขื่นในใจ น้ำตาคลออยู่ในดวงตา นางกำชายเสื้อผ้าขาดเก่าบนกายแน่นจนยับ ฟันกัดริมฝีปากล่างจนเป็นรอยขาวจาง ๆ
นางเงยหน้ามองความว่างเปล่าที่ไร้ผู้คน แล้วเอ่ยคำมั่นในใจเงียบ ๆ ว่า: เจ้าวางใจเถิด ความอัปยศอดสูและความคับแค้นทั้งหมดที่เจ้าเคยเผชิญ วันหน้าข้าจะทวงคืนให้เจ้าอย่างไม่ขาดแม้แต่น้อย!
“ให้ข้าแต่งก็ได้ แต่ต้องมอบสัญญาขายตัวของแม่นมหลิวให้ข้า ข้าต้องพานางไปด้วย!”
“นางเป็นบ่าวของจวนโหว จะตามเจ้าไปไม่ได้ จวนแม่ทัพขาดบ่าวหญิงคอยรับใช้เจ้าหรือไร?”
หลิ่วชิงชิงไม่เข้าใจความคิดของมารดา เพียงกลัวว่าจะเกิดเรื่องแปรเปลี่ยนจนกระทบงานมงคลระหว่างนางกับองค์ชายสาม จึงรีบดึงชายเสื้อของจางชุ่ยเอ๋อไว้
“ท่านแม่ ก็แค่หญิงชราคนหนึ่ง ให้นางพาไปเถิด จวนโหวของเราจะได้ประหยัดข้าวไปหนึ่งชาม”
“เจ้าจะไปรู้อะไร?”
จางชุ่ยเอ๋อถลึงตามองหลิ่วชิงชิงอย่างดุดัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมืดมน
“หญิงชรานั่นไม่เคยยอมสวามิภักดิ์ต่อข้าจากใจ ในใจคิดถึงแต่หญิงแพศยาที่ตายไปแล้ว ข้าต้องทรมานนางไว้ใต้สายตา จึงจะคลายแค้นที่สุมอยู่ในอกมาหลายปีได้”
“ท่านแม่ นางก็เป็นแค่หญิงชราที่ไม่สำคัญ รอจวนแม่ทัพเกิดเรื่องแล้ว นางจะก่อคลื่นลมอะไรได้อีก? วันนี้นังสารเลวนั่นแข็งกร้าวนัก หากคิดสั้นขึ้นมาจริง ๆ จนทำให้งานมงคลของลูกกับองค์ชายสามต้องล่าช้า ย่อมไม่คุ้มเสีย”
ท้ายที่สุดจางชุ่ยเอ๋อก็ไม่อยากให้งานมงคลของบุตรีเสียหาย นางถลึงตามองอีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนสั่งสาวใช้ที่ยืนปรนนิบัติอยู่ข้างกาย
“ไปพาแม่นมหลิวมา บอกว่านายหญิงอย่างข้าเห็นใจคุณหนูเอกแห่งจวนที่กำลังออกเรือน จึงอนุญาตให้แม่นมชราตามไปคอยปรนนิบัติ”
หลิ่วจือเวยแค่นหัวเราะ ยืดแผ่นหลังตรงพลางยืนอยู่ที่เดิม
“ข้าส่งคนไปตามแล้ว รีบเปลี่ยนชุดแต่งงานเสีย จะได้ไม่ผิดฤกษ์ยามจนจวนแม่ทัพเอาผิด”
จางชุ่ยเอ๋อกวาดสายตามองเรือนทรุดโทรมด้วยสีหน้ารังเกียจ ไม่คิดจะรั้งอยู่นาน นางบิดกายอวบอิ่มเดินออกจากลานเรือนอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นมารดาจากไป หลิ่วชิงชิงก็กล้าขึ้นไม่น้อย นางก้าวเข้าไปสองสามก้าว สายตากวาดมองหลิ่วจือเวยอย่างอุกอาจ ก่อนเยาะเย้ยด้วยความสะใจ
“พี่หญิง เคยได้ยินหรือไม่? หลังแม่ทัพน้อยได้รับบาดเจ็บสาหัสจนพิการจากสนามรบ นิสัยก็กลายเป็นโหดเหี้ยมแปลกประหลาด ทั้งยังชอบทรมานสตรีสาวเป็นที่สุด วิธีการโหดร้ายนัก ผิวพรรณบอบบางเช่นพี่แต่งไปแล้ว คงถูกเขาทรมานจนตายทั้งเป็น”
หลิ่วจือเวยหัวเราะเย็นชา พลางปรายตามองนาง น้ำเสียงคมกริบราวน้ำแข็ง ทุกถ้อยคำแทงใจอีกฝ่าย
“เช่นนั้นหรือ? แล้วองค์ชายสามกำหนดวันรับเจ้าเข้าจวนหรือยัง? หรือว่าน้องหญิงยอมปรนนิบัติบนเตียงให้เขาเปล่า ๆ สุดท้ายกลับไม่ได้อะไรเลย ยังไม่ทันเข้าจวนอ๋องก็ถูกทอดทิ้งเสียแล้ว?”
ถ้อยคำนี้แทงใจดำของหลิ่วชิงชิงพอดี
หากเป็นวันวาน หลิ่วชิงชิงคงลงมือทุบตีด่าทอไปแล้ว ทว่ายามนี้นางทำได้เพียงโกรธจนดวงตาแดงก่ำ กัดฟันกล่าวคำข่มขู่อย่างเคียดแค้น
“หลิ่วจือเวย อย่าได้ใจไป! เจ้ามีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่วันหรอก รอเจ้าตายเมื่อใด ข้าจะสั่งให้คนโยนศพเจ้าไปไว้ที่สุสานไร้ญาติ!”
“เช่นนั้นก็คอยดูกัน ว่าผู้ใดจะมีชีวิตยืนยาวกว่า”
ไม่นานเกี้ยวเจ้าสาวจากจวนแม่ทัพก็หยุดลงหน้าจวนโหว หลิ่วจือเวยให้แม่นมหลิวประคองขึ้นเกี้ยว
ทั่วทั้งเมืองต่างรู้ว่าแม่ทัพน้อยกำลังเข้าพิธีสมรส สองข้างทางจึงเต็มไปด้วยชาวบ้านที่มามุงดู เมื่อเห็นขบวนส่งตัวเจ้าสาวอันเงียบเหงาและยากจน ทุกคนต่างส่ายหน้าถอนใจ
ครึ่งชั่วยามให้หลัง เกี้ยวเจ้าสาวก็หยุดลงหน้าประตูใหญ่ของจวนแม่ทัพอย่างมั่นคง
เด็กหนุ่มรูปร่างสง่างามคนหนึ่งเดินมาหยุดหน้าเกี้ยว ก่อนค้อมกายคารวะ “พี่สะใภ้ เชิญลงจากเกี้ยว ข้าชื่อจื่ออัน มารับพี่สะใภ้เข้าจวนแทนพี่ใหญ่”
แม่นมหลิวเปิดม่านเกี้ยว มือเรียวขาวผ่องของหลิ่วจือเวยวางลงบนมือของนาง ก่อนจะก้าวลงจากเกี้ยวอย่างระมัดระวัง
ข้างหูมีเสียงกล่าวว่า “เจ้าสาวข้ามธรณีเพลิง ชีวิตคู่รุ่งเรืองดั่งเพลิงแดง” จากนั้นนางจึงเดินเข้าเรือนชั้นใน โดยมีแม่นมหลิวและสาวใช้ในจวนช่วยประคอง
หลิ่วจือเวยนั่งเงียบอยู่บนเตียงมงคลที่ปูด้วยผ้าห่มแดงสด อาศัยช่องเล็ก ๆ ใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวผืนหนา ลอบมองสำรวจห้องหอทั้งห้อง
โต๊ะเก้าอี้ในห้องล้วนทำจากไม้จม ขอบหน้าต่างและฉากกั้นติดอักษรมงคลสีแดงขอบทอง เทียนแดงส่องสว่างสูง เปลวไฟไหวระริกแต่งแต้มทั้งห้องให้อบอุ่น
บนโต๊ะแปดเซียนไม้สาลี่ริมหน้าต่าง มีสุรามงคลและผลไม้มงคลหลายจานจัดเตรียมไว้อย่างประณีต ม่านแพรแดงห้อยอยู่ตามมุมทั้งสี่
เมื่อเห็นการตกแต่งภายในห้องที่หรูหราไม่ธรรมดา หลิ่วจือเวยก็อดสงสัยในใจไม่ได้: หรือจวนแม่ทัพไม่รู้ว่าเจ้าสาวที่แต่งเข้ามาคือคุณหนูเอกจวนโหวที่ไร้คนโปรดปรานอย่างนาง?
หากรู้ คงไม่จัดเตรียมทุกสิ่งอย่างพิถีพิถันเช่นนี้ ทั้งยังส่งคนมารับเจ้าสาวด้วย!
ขณะกำลังคิดฟุ้งซ่าน มือเล็กนุ่มนิ่มข้างหนึ่งก็เกี่ยวนิ้วของนางเบา ๆ เสียงเล็กอ่อนหวานดังขึ้น “พี่สะใภ้ หิวหรือไม่? ขนมกุ้ยฮวาชิ้นนี้ให้พี่ หวาน ๆ อร่อยมาก!”
ในห้องไม่มีผู้อื่น หลิ่วจือเวยจึงยกผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวผืนหนาขึ้น แล้วสบเข้ากับดวงตากลมโตใสกระจ่างคู่หนึ่ง
เด็กน้อยวัยสามสี่ขวบ สวมกระโปรงผ้าแพรปักสีชมพูขับผิวให้ขาวผ่อง ประหนึ่งเม็ดบัวที่เพิ่งปอกเปลือก
ดวงตากลมโตชุ่มฉ่ำจับจ้องหลิ่วจือเวย ขนตายาวหนานุ่มนิ่ม ใบหน้าน่าเอ็นดูชวนให้คนรักใคร่
นางยิ้มบาง ๆ อดใจไม่ไหวอยากบีบจมูกนุ่มนิ่มของเด็กน้อย “เจ้าก้อนแป้งน้อย เจ้าเป็นใครหรือ?”
“ข้าไม่ใช่ก้อนแป้งน้อย ข้าชื่อฟู่จื่ออิ๋ง ท่านแม่กับพี่ใหญ่เรียกข้าว่าอิ๋งอิ๋ง!”
“อิ๋งอิ๋ง ช่างเป็นชื่อไพเราะนัก เจ้าช่วยพี่สะใภ้สักเรื่องได้หรือไม่?”
หลิ่วจือเวยร้อนใจ เพราะคิดถึงเรื่องที่จวนแม่ทัพจะถูกยึดทรัพย์และเนรเทศในอีกไม่นาน นางจำต้องเตรียมการแต่เนิ่น ๆ
อิ๋งอิ๋งกะพริบตากลมโต คล้ายกำลังขบคิดอย่างจริงจัง ก่อนขมวดคิ้วน้อย ๆ ด้วยความลำบากใจ “พี่สะใภ้อยากให้อิ๋งอิ๋งช่วยเรื่องใด? ข้าไปตามพี่รองมาให้ เขามีแรงมาก!”
“เรื่องนี้ไม่ต้องใช้แรงมาก เจ้าพาพี่สะใภ้ออกไปทำธุระอย่างหนึ่งเงียบ ๆ ก็พอ ไม่นานก็กลับมาแล้ว”
อิ๋งอิ๋งเอียงศีรษะเล็ก ๆ พลางขมวดคิ้ว “พี่สะใภ้ ท่านแม่บอกว่าพี่สะใภ้อยู่คนเดียวแล้วจะกลัว ให้อิ๋งอิ๋งอยู่เป็นเพื่อน ห้ามออกไปเที่ยวเล่น!”
หลิ่วจือเวยถอนใจ เด็กน้อยช่างหลอกไม่ง่าย “อิ๋งอิ๋ง รอพี่สะใภ้อยู่ที่นี่ก่อน อีกครู่เดียวพี่สะใภ้ก็กลับมา!”
เวลาเหลือน้อยแล้ว นางต้องลงมือโดยเร็ว!
นางเพิ่งขยับเท้า คิดจะเลี่ยงอิ๋งอิ๋งออกไปข้างนอก เสียงล้อไม้หนักอึ้งบดไปบนอิฐเขียวก็ดังมาจากนอกประตู ใกล้เข้ามาทีละน้อย
องครักษ์ค่อย ๆ ผลักประตูห้องเปิดออก
ฟู่เยี่ยนนั่งอยู่บนรถเข็นลงรักสีดำ สวมชุดมงคลสีแดงเข้ม ยิ่งขับใบหน้าที่ผอมซูบอยู่แล้วให้ซีดขาวยิ่งขึ้น ขาทั้งสองข้างถูกคลุมไว้ใต้ผ้าห่มไหมหนา
คิ้วตาของเขาคมกริบ แววตาเย็นเยียบราวสระน้ำเหมันต์ กลิ่นอายสังหารที่หล่อหลอมมาจากสนามรบแผ่ปกคลุมคนทั้งสองในห้อง
“อิ๋งอิ๋ง ออกไปก่อน” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเย็นชา
ฟู่จื่ออิ๋งเม้มปากน้อย ๆ ไม่กล้าโต้แย้ง ดวงตากลมโตมองไปทางหลิ่วจือเวย สุดท้ายก็วิ่งออกไปแต่โดยดี
แสงเทียนแดงไหวระริก ภายในห้องเหลือเพียงสามีภรรยาคู่ใหม่สองคน
ฟู่เยี่ยนเงยหน้ามองหลิ่วจือเวย “เจ้ารู้ดีว่าเหตุใดจึงมาถึงจวนแม่ทัพ ไม่ว่าเจ้าคิดจะทำสิ่งใด หรือจะออกไปทำธุระอะไร ขอเพียงไม่ทำเรื่องที่เป็นผลร้ายต่อจวนแม่ทัพ ข้าจะไม่ขัดขวาง”
ปลายนิ้วหมุนล้อรถเข็น เขาไม่กล่าวสิ่งใดอีก ก่อนตรงออกจากห้องหอไป
หลิ่วจือเวยมองแผ่นหลังเดียวดายเย็นชาของเขา: จากไปอีกแล้วหรือ? นางยังมองหน้าสามีราคาถูกผู้นี้ไม่ทันชัดด้วยซ้ำ