หร่วนยายเดินอาละวาดเข้าไปพลางด่าทอไปด้วย "ดีนักใช่ไหมซูเหม่ย ในที่สุดข้าคนนี้ก็จับแกได้แล้ว ไอ้เต่าหัวหด อย่านึกว่าหลบอยู่ในสถานีตำรวจแล้วข้าคนนี้จะปล่อยแกนะ รีบ ๆ คายเงินข้าคนนี้ออกมาเดี๋ยวนี้!"
"ข้าคนนี้บอกแกนะ นอกจากเงินหนึ่งพันสี่ร้อยห้าสิบเจ็ดหยวนที่ข้าคนนี้ให้แกแล้ว ยังมีเงินเดือนที่เจี้ยนหัวจ่ายให้แกอีก หลายปีมานี้บ้านข้าคนนี้ให้แกกินให้แกอยู่ อย่างน้อยก็อีกพันนึง รวมเป็นสามพันหยวน คืนเงินมา!"
ซูเหม่ยที่กำลังดึงผมกับเจี่ยงหงเสียนั้นลืมความเจ็บตัวจากการต่อสู้ไปเลย ร้อนรนจนเสียอาการ "สามพันหยวน ทำไมแกไม่ไปปล้นล่ะ!"
"ปล้น? ปล้นมันจะสนุกเท่าพวกหน้าด้านอย่างแกได้ยังไงล่ะ น่าสงสารนักที่ตาสำนึกบุญคุณเก็บแกมาเลี้ยง ดูแกตอนนั้นเห็นลูกชายข้าคนนี้เป็นผู้กองก็บอกจะแต่งกับเจี้ยนหัว พอลูกชายข้าคนนี้เจ็บตัวแกก็เตะเขาทิ้ง ซูเหม่ย คนเราจะหน้าด้านได้ แต่จะเนรคุณไม่ได้นะ สามพันหยวนมีหรือไม่มีแกไม่รู้แก่ใจเองรึไง? อย่ามาแอ๊บใส่ข้าคนนี้ แกน่ะหูหนวกทำเป็นดูหนัง มาตบตาข้าคนนี้น่ะสิ คืนเงินมา!"
ฝีปากซูเหม่ยจะสู้หร่วนยายได้ยังไง หน้าแดงก่ำขึ้นมาเลย "ฉะ... ฉัน ตอนนี้ฉันไม่มีเงินขนาดนี้!"
"ไม่มีเงินขนาดนี้ แกทำงานมาหลายปีข้าคนนี้ยังไม่เคยแม้แต่จะเอาต้นหอมจากแกเลยนะ ผู้หญิงอย่างแกจะใช้เงินมากมายขนาดนี้ได้ยังไง?"
หร่วนยายมองดูกองขยะบนพื้นแล้วคว้าขึ้นมาเทออกข้างนอกเลย
"ข้าคนนี้ขอดูหน่อย"
"แกจะทำอะไรน่ะ!" ซูเหม่ยถูกหร่วนยายผลักจนก้นกระแทกพื้น เจ็บจนน้ำตาร่วง