ซูเหม่ยตั้งสติได้ อยากจะวิ่งตามไปถาม แต่ฟู่เฉินกลับหลบเลี่ยงไปโดยตรง
รออยู่ที่หน้าสถานีตำรวจจนป่านนี้ก็ยังไม่มีโอกาสได้คุยกับฟู่เฉิน
เธอมองออกว่า ฟู่เฉินกำลังหลบหน้าเธอ ใจจึงยิ่งเจ็บปวด รู้สึกเหมือนจิตใจหลุดลอย ไม่เป็นตัวของตัวเอง กระทั่งมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาเร็วๆ ยังมองไม่เห็น ทั้งสองคนจึงชนกันเข้าอย่างจัง
“โอ๊ย——” ซูเหม่ยเซถลาหลังชนเข้ากับวงกบประตู “เดินยังไงของแก?”
ผู้หญิงตรงหน้าก้มศีรษะก้มหัวขอโทษไม่หยุด “ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ”
ซูเหม่ยมองผู้หญิงตรงหน้า ผอมราวกับกิ่งไม้แห้ง โหนกแก้มสูงมาก เบ้าตาลึก ในหน้าเธอมีอะไรเปื้อนอยู่ไม่รู้ ทำให้ดูสีหน้าแย่มาก
เธอรู้สึกขนลุกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวและปัดเสื้อผ้าตัวเอง
ผู้หญิงยังคงยืนอย่างกระวนกระวายและโค้งคำนับขอโทษ “ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ”
สิงหย่งที่อยู่ด้านหลังเดินเข้ามา ยกไหล่เธอขึ้น “สหาย คุณไม่ต้องทำอย่างนี้”
ผู้หญิงมองสิงหย่งที่ในชุดเครื่องแบบ ดวงตาแสดงความเศร้าโศก แล้วจู่ๆ ก็คุกเข่าลงไป
“คุณตำรวจ ฉะ... ฉัน...”
ผู้หญิงร้อนรนจนพูดไม่เต็มประโยค น้ำตาไหลร่วงลงมาโดยตรง
สิงหย่งยื่นมือไปพยุง แต่ผู้หญิงกลับไม่ยอมลุก เสี่ยวชุนเดินไปตรงหน้าผู้หญิง มือน้อยๆ นุ่มนิ่มค่อยๆ เช็ดน้ำตาของผู้หญิง “คุณป้า มีเรื่องอะไรกลุ้มใจก็บอกผู้กองสิงเถอะค่ะ เขาเป็นตำรวจที่ดีมากนะ ไม่ร้องไห้นะคะ ไม่ร้องไห้”
ผู้หญิงมองหน้าเล็กๆ ของเสี่ยวชุน ร่ำไห้สะอื้น
“ใช่ครับ สหาย ลุกขึ้นพูดเถอะ” ตำรวจสองนายข้างๆ พยุงผู้หญิงขึ้นทั้งซ้ายและขวา กว่าเธอจะควบคุมอารมณ์ได้
“คุณตำรวจ ฉะ... ฉัน... ฉันแค่อยากรู้ว่า พวกคุณจับคนร้ายค้ามนุษย์ได้หรือยังคะ? ฉันได้ยินว่ามีกระดูกเด็กด้วย?” ผู้หญิงแทบจะพูดสองคำนี้ออกมาทั้งๆ ที่สะอื้น