เสี่ยวชุนมองซูเหม่ยแล้วอยากปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ
"เป็นความลับเกี่ยวกับพ่อของเธอ ไม่อยากรู้หรือไง?"
เกี่ยวกับพ่อของเธอ? เสี่ยวชุนอึ้งไปเลย พ่อเธอจะมีความลับอะไรได้?
เมื่อเห็นท่าทางยิ้มกริ่มของซูเหม่ย เสี่ยวชุนก็กัดฟันเดินตามไป ผ่านโรงพยาบาลที่อึกทึกครึกโครม จนรอบข้างเงียบสงบลง ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าดังตึงตังของทั้งสอง
เสี่ยวชุนมองไปข้างหน้า หัวใจเต้นระรัว
ด้านหลังโรงพยาบาลมีห้องเก็บศพ หญ้าขึ้นรกร้างดูน่าขนลุก ซูเหม่ยพาเธอมาที่นี่หมายความว่าอะไร?
ห้องที่ทรุดโทรมปกติไม่มีใครมา พลบค่ำปกคลุมห้องเก็บศพไว้ ค้างคาวดำหลายตัวกระพือปีก
ซูเหม่ยจ้องมองหร่วนเสี่ยวชุนเหมือนอยากมองทะลุร่างเธอ
"ที่นี่มีแค่เราสองคน เธอไม่ต้องเสแสร้งแล้ว"
"พูดอะไรน่ะ?"
เสี่ยวชุนพยายามสงบสติ ร่างกายสั่นเล็กน้อย เธอรู้จุดประสงค์ของซูเหม่ยแล้ว ชาติก่อนมีครั้งหนึ่งที่เธอทะเลาะกับพี่สาวต่างแม่และผลักอีกฝ่าย
วันนั้นซูเหม่ยกลับมาลากตัวเสี่ยวชุนวัย 7 ขวบมาที่นี่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ใช่แล้ว ที่นี่ เสี่ยวชุนเคยมาแล้ว ในชาติก่อน
ซูเหม่ยผลักเธอเข้าไปในห้องนี้ทันที สีหน้าฉายแววรังเกียจอย่างที่สุด "คิดทบทวนให้ดี ๆ"
เสียงดังโครม หร่วนเสี่ยวชุนวัย 7 ขวบถูกขังในห้องเก็บศพ
ตอนนั้นเธอหันไปก็เห็นแต่ศพเต็มไปหมด ทันใดนั้นเสี่ยวชุนก็ตกใจร้องไห้โฮ เธอทุบประตูสุดแรง "แม่คะ หนูผิดไปแล้ว หนูไม่กล้าแล้ว"
แต่ข้างนอกไม่มีใครอีกแล้ว เหลือเพียงเสียงอีกาแถก ๆ
พระอาทิตย์ตกไปเรื่อย ๆ เธอซุกตัวอยู่ที่ประตูด้วยใบหน้าไร้สีเลือด แสงจันทร์สาดลงมา เสี่ยวชุนถูกทำให้ตกใจกลัวจนสลบไป ตื่นมาแล้วก็สลบอีก สุดท้ายเธอกลายเป็นคนชาชิน