หนิวเฉียวเป่ามองท่าทางซุกซนราวกับภูตตนน้อยของเสี่ยวชุน อดไม่ได้ที่จะบีบแก้มของเธอ
ไม่แปลกที่ผู้กองสิงชอบบีบ มือมันดีเกินไปจริง ๆ
“พอได้แล้ว ไม่เห็นเหรอว่าบีบแก้มเสี่ยวชุนจนแดงหมดแล้ว” สิงหย่งตีเขาฉาดหนึ่งอย่างหมั่นไส้ หยิบน้ำอัดลมขวดหนึ่งมาวางไว้ข้างโต๊ะ “เคร้ง” หนึ่งเสียงเปิดฝาส่งให้ตรงหน้าเจ้าตัวน้อย “เมื่อวานตอนโทรศัพท์เธอสงสัยไม่ใช่เหรอว่าทำไมฟู่เฉินถึงยอมง่ายขนาดนั้น ฉันเลยให้เขาไปสืบตามมาให้”
“ผู้กองสิง ผมเล่าเอง!” หนิวเฉียวเป่ายื่นหน้าเข้าไปอาสาอย่างกระตือรือร้น “ผมบอกเธอนะ ฟู่เฉินน่ะไปตลาดมืดมาครั้งหนึ่ง เขาไปถามหาซื้อยาทำแท้ง”
“อะไรนะ?” เสี่ยวชุนอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ฟู่เฉินอยากแอบวางยาซูเหม่ยเหรอ?
“เสือยังไม่กินลูกตัวเองเลย ผมว่าฟู่เฉินนั่นมันมีพิรุธ กลัวว่าผู้เชี่ยวชาญด้านเจาะน้ำคร่ำคนนั้นมาถึงแล้วจะทำให้เขาแสดงธาตุแท้ออกมา”
เสี่ยวชุนสูดปาก “แล้วเขาซื้อได้หรือเปล่า?”
“ซื้อได้แล้ว แต่เขาอยากแอบวางยาซูเหม่ยไม่ง่ายนะ ซูเหม่ยน่ะถูกขังอยู่”
เสี่ยวชุนพยักหน้า ดวงตาเจ้าเล่ห์เจ้ามารกลับกลอกไปมา
“คิดแผนร้ายอะไรอีก?”
เสี่ยวชุนนั่งตัวตรงทันที “เสี่ยวชุนเปล่าคิดแผนร้ายนะ การวางยาเป็นเรื่องไม่ดี ต้องไม่ให้เขาทำสำเร็จแน่”
สิงหย่งเห็นท่าทางปากไม่ตรงกับใจของเธอ ก็จิบชา “วางใจได้ ฉันบอกทางผู้บัญชาการเฉาไว้แล้ว ส่งตัวไปซูเหม่ยจะได้รู้โดยไม่ตั้งใจ”
เสี่ยวชุนยืดอกน้อย ตาเป็นประกาย ตะโกนองอาจล้นฟ้า “ผู้กองสิงเก่งที่สุด วันนี้เสี่ยวชุนเลี้ยงเอง ทุกคนกินให้เต็มที่เลยนะ!”