"ห้าคน?" สิงหย่งเองก็ตกใจไม่น้อย รับเอกสารในมือฉินเยว่เจิงมาดู
ไม่ดูไม่รู้ พอดูก็สะดุ้ง ในรอบสิบปีหมู่บ้านนี้ตายไปห้าคนจริง ๆ เป็นผู้ชายวัยผู้ใหญ่สามคน ผู้หญิงวัยผู้ใหญ่หนึ่งคน เด็กหนึ่งคน
"ตายแบบเดียวกันหมดเลยเหรอ?"
หนิวเฉียวเป่ายื่นหน้ามาดูด้วยความสงสัย "จริงด้วยนะ ตามเหตุผลแล้ว การตายแบบเดียวกันแบบนี้ต้องมีปัญหาสิ แต่ชาวบ้านไม่มีใครแจ้งความเลยเหรอ?"
"แจ้งแล้ว มีครอบครัวหนึ่งเคยแจ้ง แต่ตอนหลังตำรวจเหมือนจะไม่สืบเจออะไร"
"เดี๋ยวก่อน ไปตามเจียงไห่มาให้ดูหน่อย"
เจียงไห่กางร่มมาถึงจุดทำงานชั่วคราวที่หมู่บ้านจัดไว้อย่างรีบเร่ง "ผู้กองสิง คดีนี้ผมรู้จัก ตอนนั้นคนที่แจ้งความก็คือครอบครัวของผู้ตายเซียวจิ้งเยี่ย เป็นผู้ชายคนเดียวของบ้าน ว่ากันว่าวันนั้นขึ้นไปล่าสัตว์บนภูเขาแล้วหายไป"
"ไม่กี่ปีมานี้ก็เป็นช่วงที่เข้มงวดอยู่ บนเขาบนน้ำล้วนเป็นของส่วนกลาง ชาวบ้านคำนวณข้าวตามแต้มแรงงาน เซียวจิ้งเยี่ยมีแม่แก่หนึ่งคนกับน้องสาวเด็กอีกหนึ่งคน ตอนนั้นข้าวบ้านเขาไม่พอ เซียวจิ้งเยี่ยก็เลยคิดจะขึ้นไปล่าสัตว์บนภูเขา แอบไปวางกับดัก แต่ไม่คิดว่าจะไม่กลับมาตลอดคืน น้องสาวเขาไม่มีทางออกเลยแจ้งความ แต่ตอนนั้นผมเพิ่งมาอยู่สาขาชสีเสียยังเป็นตำรวจเล็ก ๆ ตามอาจารย์มา ตอนนั้นคนกลุ่มหนึ่งขึ้นภูเขาไปหา แต่ก็ไม่ได้อะไร ไม่คิดว่าวันรุ่งขึ้นหมู่บ้านจะโทรมาบอกว่าแขนของเซียวจิ้งเยี่ยโผล่อยู่ในบ้าน หมู่บ้านบอกว่าสัตว์ป่ากัด หลังจากนั้นผมกับอาจารย์ก็มาอีกครั้ง ชาวบ้านบอกว่าฝังไปแล้ว จะให้เปิดโลงก็ไม่ยอม คดีนี้ก็เลยปิดไปว่าเป็นอุบัติเหตุ"