หมายเลข 685746—3: ไม้*10 ต้องการน้ำ
หมายเลข 7269—2: ผ้า ต้องการอาหาร คุยราคาได้
หมายเลข 963457—3: อวน ต้องการอาหาร คุยราคาได้
อวนเหรอ? ฟังดูมีประโยชน์ดีแฮะ
หลิวหลันหลันกดเปิดหน้าต่างสนทนาของหมายเลข 963457—3
หมายเลข 963457—3: อวนสภาพดี ต้องการอาหาร ฉันไม่เรียกราคาแพงเกินไป ขอแค่ขนมปังขาว*5
หมายเลข 1712358—1: ซาลาเปาไส้เนื้อ*1 แลกได้ไหม? ไส้เนื้อแน่นมาก ขนาดเท่ากำปั้นผู้ชายวัยผู้ใหญ่เลย
หมายเลข 963457—3: สองลูกแล้วกัน
หมายเลข 1712358—1: เหลือลูกสุดท้ายแล้ว จริง ๆ นะ
หมายเลข 963457—3: เพิ่มอีกหน่อยสิ อวนมีประโยชน์มากนะ
หมายเลข 1712358—1: เพิ่มเนื้อปลาฟันแดง*2
หมายเลข 963457—3: ตกลง
ต่อมา หลิวหลันหลันใช้เนื้อปลาฟันแดง*10 กับเนื้อปูเขียว*1 แลกไม้*50 เชือกป่าน*10 และเหล็ก*5 มา
หลิวหลันหลันดูวัตถุดิบของพวกเขาแล้ว ของที่จะใช้เลื่อนแพไม้เป็นระดับ 3 ยังรวบรวมไม่ครบ
หลิวหลันหลันปิดช่องแชทโลก แล้วหยิบอวนออกมา «เฮยเย่ อวนที่เพิ่งแลกมา แล้วก็พิมพ์เขียวคันเบ็ดระดับสูงอีกหนึ่งใบ»
«ไม่เสียทีที่เป็นน้องหลันหลัน เก่งสุด ๆ ไปเลย»
«เฮยเย่» หลิวหลันหลันเอ่ย «ฉันจะเอาสัตว์กับพืชที่แลกมาไปเก็บไว้ในมิติก่อนนะ»
«ไปเถอะ» แว่นดำพยักหน้า
ในมิติ ปีกของลูกไก่เริ่มมีขนแข็ง ๆ ขึ้นมาทีละนิด ส่วนเป็ดโตเร็วกว่า ขนอ่อนผลัดออกไปแล้ว ขนปีกเริ่มงอกขึ้นมา
พวกมันใช้จะงอยปากคุ้ยดินไปทั่วเพื่อหาอาหาร พอเห็นหลิวหลันหลันก็รีบวิ่งมาจากไกล ๆ พร้อมส่งเสียงเจี๊ยบ ๆ กับก้าบ ๆ
ผักในแปลงยังกินไม่ได้ก็จริง แต่เขียวชอุ่มเต็มที่แล้ว ต้นไม้ผลออกดอก ส่วนต้นกล้วยที่ถูกเด็ดใบไปมากที่สุดก็งอกใบอ่อนเพิ่มขึ้นมาสองใบ
หลิวหลันหลันหยิบผึ้งที่แลกมา*20【นางพญาผึ้ง*1 ผึ้งตัวผู้*4 ผึ้งงานทั่วไป*15】ออกมา แล้วปล่อยพวกมันเข้าไปในมิติ ผึ้งบินวนอยู่สองสามรอบ ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางต้นแอปเปิล
จากนั้นหลิวหลันหลันก็หว่านเมล็ดทานตะวันไว้ริมทะเลสาบ แล้วมองไปทางแปลงผัก ใบผักอ่อนนุ่มจนเธอทำใจเด็ดไม่ลง สุดท้ายจึงได้แต่เด็ดใบกล้วยอีกสองใบกับสาหร่ายที่แช่อยู่ในทะเลสาบไปป้อนลูกไก่กับลูกเป็ดที่กำลังร่าเริง
พอจัดการทุกอย่างเสร็จ หลิวหลันหลันก็นึกขึ้นมาแล้วออกจากมิติ กลับไปนั่งใต้ร่มกันแดดอีกครั้ง ลมทะเลพัดปะทะใบหน้า พากลิ่นเค็มคาวมาด้วย ต่างจากอากาศสดชื่นที่อบอวลด้วยกลิ่นต้นไม้ใบหญ้าในมิติอย่างชัดเจน
พออากาศไม่ร้อนขนาดนี้แล้ว หลิวหลันหลันก็สวมเสื้อกันแดดแล้วเริ่มตกปลา โชคของเธอดีไม่น้อย หย่อนเบ็ดครั้งแรกก็ได้กล่องเหล็กขึ้นมา แว่นดำเป็นคนจัดการขนของออกจากกล่อง
ตกไปได้หลายครั้ง จู่ ๆ คันเบ็ดในมือก็หนักวูบ หลิวหลันหลันร้องอย่างตื่นเต้น «เฮยเย่ เฮยเย่ รีบมาช่วยหน่อย!»
หลิวหลันหลันกำคันเบ็ดแน่น แว่นดำรีบเข้ามาช่วย ทั้งคู่ดึงพร้อมกันจนปูทะเลตัวหนึ่งถูกลากขึ้นมาบนแพไม้ มันใหญ่กว่ากะละมังเสียอีก ลำตัวปูยาวถึงครึ่งเมตร
ก่อนที่ปูทะเลจะดิ้นบนแพไม้ แว่นดำก็เลือกแยกชิ้นส่วนอย่างรวดเร็ว
«โห ปูจักรพรรดิ» เขามองข้อความแจ้งเตือนแล้วทอดถอนใจ «ชีวิตฉันดีขึ้นจริง ๆ ถึงกับได้กินปูจักรพรรดิแล้ว ตัวใหญ่ขนาดนี้ราคาคงไม่ต่ำกว่าหลักหมื่นแน่»
«ฉันก็ไม่เคยกิน ไม่รู้ว่าจะอร่อยไหม» หลิวหลันหลันกลืนน้ำลาย เธอชอบกินปูที่สุด ปูทะเลตัวใหญ่ขนาดนี้ เนื้อคงเยอะน่าดู
«ถึงจะมีหม้ออยู่ แต่ยังไงนี่ก็เป็นแพไม้ จุดไฟตรง ๆ ไม่ปลอดภัย» แว่นดำพูดอย่างคาดหวัง «ถ้ามีเตาสักอันก็ดีสิ»
หลิวหลันหลันมองเขาด้วยแววตาคาดหวัง «งั้นเรามาเปิดกล่องกันก่อนเถอะ เผื่อได้เตามาสักอัน คืนนี้จะได้กินอาหารทะเลชุดใหญ่»
เห็นท่าทางอยากกินของหลิวหลันหลัน แว่นดำก็หัวเราะร่า «เอาอย่างนี้ เธอเปิดกล่องไป ฉันจะไปดูในช่องแชทว่ามีอะไรเอามาทำอาหารได้บ้างไหม»
หลิวหลันหลันพยักหน้าหงึก ๆ แล้วนั่งลงใต้ร่มกันแดดเพื่อเริ่มเปิดกล่อง
วันนี้พวกเขาได้กล่องไม้ 15 ใบ กล่องเหล็กดำ 5 ใบ และกล่องทองแดง 2 ใบ เมื่อเทียบกับคนอื่นทั้งโลกแพไม้เอาชีวิตรอดแล้ว มีแค่หลิวหลันหลันที่โกงระบบถึงจะโชคดีขนาดนี้
«งั้นฉันเปิดแล้วนะ» หลิวหลันหลันถูมือ ก่อนหยิบกล่องไม้ใบหนึ่งขึ้นมา
เปิดออก ขนมปังขาว*5 น้ำ*5 ไม้*10 เหล็ก*5 กระจก*5 ผ้า*5
ของธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ แต่เธอก็ไม่รังเกียจ จัดแยกเก็บเข้าที่ทีละอย่าง
กล่องไม้ใบที่สอง: เค้กช็อกโกแลต*1 นม*5 ชั่ง พายเนื้อวัว*5 เบียร์เย็น*10 ขวด คอเป็ดรสเผ็ดชา*5 ชั่ง
ใช้ได้เลย หลิวหลันหลันเก็บของเข้าเป้อย่างอารมณ์ดี
กล่องไม้ใบที่สาม: น้ำ*10 น้ำส้ม*10 ขวด มะพร้าว*5 ลูก กระจก*5 ยาง*5
กล่องไม้ใบที่สี่: เป็ดย่าง*1 ตัว หมั่นโถวข้าวโพด*10 เกลือ*1 ห่อ น้ำตาล*1 ห่อ ซีอิ๊ว*1 ถัง
«เครื่องปรุงเริ่มครบขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว» หลิวหลันหลันหยิบซีอิ๊วขึ้นมาดู เป็นขนาดหนึ่งลิตร ใช้ได้นานเลย
แว่นดำขยับเข้ามาใกล้ «ซีอิ๊วเหรอ? ของดีนี่นา ถ้าคืนนี้ก่อไฟได้ ฉันจะทำปลาต้มซีอิ๊วให้พวกเธอกิน»
«เฮยเย่ทำปลาต้มซีอิ๊วเป็นด้วยเหรอ?» หลิวหลันหลันถามอย่างประหลาดใจ
«แน่นอนสิ ฝีมือทำอาหารของฉันผ่านการฝึกมาแล้ว» แว่นดำยืดอกอย่างภูมิใจ
กล่องไม้ใบที่ห้าถึงใบที่สิบเปิดออกต่อเนื่อง ข้างในเป็นเสบียงทั่วไปทั้งขนมปังขาว น้ำ ไม้ เหล็ก กระจก ยาง และผ้า บางครั้งก็มีเมล็ดพืช ผลไม้ เครื่องดื่ม หรืออาหารปรุงสุกอยู่บ้าง
หลิวหลันหลันเปิดกล่องไปพลางยัดของใส่เป้ไปพลาง ท่าทางคล่องแคล่วชำนาญ
ตอนเปิดกล่องไม้ใบที่สิบเอ็ด เธอชะงักไปเล็กน้อย
«นี่อะไร?» เธอหยิบแผ่นโลหะกลมขนาดเท่าฝ่ามือออกจากกล่อง บนแผ่นมีขีดบอกระดับถี่ยิบ ตรงกลางมีเข็มเล็ก ๆ อยู่หนึ่งเล่ม
«เศษชิ้นส่วนเครื่องนำทาง» แว่นดำรับไปดูข้อความแจ้งเตือน «เศษชิ้นส่วนเครื่องนำทาง 1/5 ถ้ารวบรวมครบจะประกอบเป็นเครื่องนำทางได้ ใช้แสดงเกาะ แพไม้ และเขตอันตรายในรัศมี 10 ไมล์ทะเล»
«เครื่องนำทาง!» หลิวหลันหลันตื่นเต้นขึ้นมา «ถ้ามีเจ้านี่ก็หาเกาะเจอแล้ว!»
«อย่าเพิ่งดีใจ ยังขาดอีกสี่ชิ้น» แว่นดำยื่นเศษชิ้นส่วนคืนให้ «เก็บไว้ก่อน รอรวบรวมครบแล้วค่อยว่ากัน»
หลิวหลันหลันเก็บเศษชิ้นส่วนนั้นไว้ในช่องแยกของเป้อย่างระมัดระวัง แล้วเปิดกล่องต่อ
กล่องไม้ใบที่สิบสอง: โคล่าเย็น*10 กระป๋อง ไข่ไก่*20 กระดาษทิชชู*5 ห่อ ไม้*10 เหล็ก*5 ผ้า*5 น้ำมันก๊าด*5
กล่องไม้ใบที่สิบสาม: ต้นกล้าพริก*10 ต้น ต้นกล้ามะเขือ*10 ต้น แตงโม*2 ฟักทอง*2 ฟักเขียว*2 บวบเหลี่ยม*5 ลูก ซูกินี*5 ลูก
กล่องไม้ใบที่สิบสี่: ไก่ต้ม*1 ตัว น้ำตาลทรายแดง*2 ชั่ง เมล็ดแตงโมรสดั้งเดิม*5 ชั่ง ลูกอมมินต์*2 ชั่ง ลูกอมกาแฟ*2 ชั่ง ไม้*10 กระจก*5
กล่องไม้ใบที่สิบห้า: ขาหมูพะโล้*1 ขา ถั่วลิสงหนังเสือ*2 ชั่ง ตีนไก่พะโล้*5 ชั่ง ข้าวโพด*5 ชั่ง กระดาษทิชชู*10 ห่อ
เปิดกล่องไม้หมดแล้ว หลิวหลันหลันหยิบกล่องเหล็กดำขึ้นมาใบหนึ่ง
เธอสูดหายใจลึกแล้วเปิดมันออก
ข้างในมีเตาน้ำมันก๊าดทรงสี่เหลี่ยม ขนาดเท่ากำปั้น ตัวเรือนโลหะสีดำ รูปทรงเรียบง่าย
เตาน้ำมันก๊าดแบบพกพา: ใช้น้ำมันก๊าดหรือน้ำมันดีเซลเป็นเชื้อเพลิง ปรับระดับความแรงของไฟได้ ประหยัดพลังงานและมีประสิทธิภาพ กันลมกันน้ำ เหมาะสำหรับทำอาหารกลางแจ้ง
«เตา! มีเตาแล้ว!» หลิวหลันหลันมองเตาน้ำมันก๊าดจนแทบอยากจุ๊บมันสักที
แว่นดำเข้ามาดูใกล้ ๆ แล้วหยิบเตาออกจากกล่องเหล็กดำ พอออกจากกล่อง มันก็กลับมามีขนาดประมาณ 30-40 เซนติเมตร เขาตรวจดูอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ก่อนพูดอย่างดีใจ «เจ๋งแฮะ ยังมีระบบกันลมด้วย»
«คืนนี้กินปูตัวใหญ่!» หลิวหลันหลันตาเป็นประกาย
แว่นดำรับปากทันที «ได้ ไม่มีปัญหา!»
นอกจากเตาน้ำมันก๊าดแล้ว ในกล่องยังมีน้ำมันก๊าด*10 กระทะแบน*1 ไฟแช็ก*2 น้ำมันถั่วเหลือง*10 ชั่ง และชุดเครื่องปรุงขนาดใหญ่*1
กล่องเหล็กดำใบที่สอง: ชุดช้อนส้อมสเตนเลส*3 ชุด ชุดหม้อชามกะละมัง*1 ชุด ผักใบเขียว*5 ชั่ง ปีกไก่ย่างรสออร์ลีนส์*5 ชั่ง หมูสามชั้นผักดองกระป๋อง*5 กระป๋อง หมูตุ๋นซีอิ๊วกระป๋อง*5 กระป๋อง
«ของมันเข้าชุดกันเลยนี่» แว่นดำดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ «หม้อชามกะละมังครบแล้ว มีเตาด้วย ทุกอย่างลงตัวหมดแล้ว»
กล่องเหล็กดำใบที่สาม: หมอน*1 คู่ ผ้าห่มบางสำหรับห้องแอร์*1 ผืน ชุดนอนผู้หญิงแบบยาว*2 ชุด ชุดนอนผู้ชายแบบยาว*2 ชุด ผ้าขนหนู*10 ผืน ครีมอาบน้ำ*2 ขวด แชมพู*2 ขวด
กล่องเหล็กดำใบที่สี่: ชุดกีฬาสตรี*2 ชุด ชุดกีฬาชาย*2 ชุด รองเท้าแตะผู้หญิง*2 คู่ รองเท้าแตะผู้ชาย*2 คู่ ชุดชั้นในผู้หญิง*5 ชุด ชุดชั้นในผู้ชาย*5 ชุด
«ดีจังเลย» หลิวหลันหลันเก็บเสื้อผ้าเข้าที่อย่างมีความสุข ในที่สุดเธอก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว
แว่นดำมองสีหน้าพึงพอใจของเธอแล้วอมยิ้ม ก่อนจะเก็บเสื้อผ้าผู้ชายใส่เป้เช่นกัน
กล่องทองแดงสองใบวางอยู่เป็นลำดับสุดท้าย
หลิวหลันหลันหยิบกล่องทองแดงใบแรกขึ้นมา แล้วเปิดอย่างจริงจัง
กล่องทองแดงใบแรกให้สกิล: เชี่ยวชาญการทำอาหาร หนังสือประสบการณ์: โชคดี*1 พิมพ์เขนหน้าไม้ระดับกลาง ข้าวเหนียวแดง*10 ชั่ง เหรียญเงิน*20 เหรียญ เหรียญทอง*10 เหรียญ
สกิลเชี่ยวชาญการทำอาหารกับหนังสือประสบการณ์โชคดี*1 ยกให้แว่นดำอย่างไม่ต้องสงสัย หวังว่าจะช่วยให้เขาโชคดีขึ้นสักหน่อย
กล่องทองแดงใบที่สองให้สกิล: คู่มือการทำอาหาร*1 เล่ม สารานุกรมการทำอาหาร*1 เล่ม สารานุกรมขนมอบ*1 เล่ม ข้าวสารอู่ฉาง*20 ชั่ง ไวน์แดงโรมาเน-กงตี*2 ขวด
«โห» แว่นดำอุทานอย่างประหลาดใจ «ของดีทั้งข้าวเหนียวแดง ทั้งไวน์แดงโรมาเน-กงตี สรุปแล้วเรามาพักร้อนกันหรือไงเนี่ย?»
«นี่อะไรเหรอ?» หลิวหลันหลันมองอย่างสงสัย «ก็เหล้ากับข้าวไม่ใช่เหรอ?»
«เป็นของที่คนรวยเขากินกัน» แว่นดำอธิบาย «ข้าวชั่งละหลายพัน ส่วนไวน์ขวดละแสนกว่า»
หลิวหลันหลันอ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อ «แสนกว่าเหรอ? เงินของเราน่าจะเหมือนกันใช่ไหม? กล่องสมบัติให้ไวน์ราคาตั้งแสนกว่าได้ด้วยเหรอ?»
«น่าจะนะ? ฉันอยู่ปักกิ่ง ซาลาเปาไส้เนื้อลูกละ 1 หยวน» แว่นดำยกตัวอย่างให้ฟัง
«ปักกิ่ง ซาลาเปาไส้เนื้อลูกละ 3 หยวน»
คราวนี้ถึงตาแว่นดำเบิกตากว้างบ้าง 3 หยวนเหรอ?
«เดี๋ยวก่อน เรามาเรียบเรียงข้อมูลกัน» แว่นดำยกมือทำท่าหยุด «พูดถึงแล้ว นอกจากชื่อกับอายุ พวกเรายังไม่ค่อยได้คุยข้อมูลอื่นกันเลย»
หลิวหลันหลันพยักหน้าอย่างเข้าใจ «หน้าแสดงข้อมูลส่วนตัวบอกว่าฉันมาจากดาวสุ่ยหลาน ฉันเกิดปี 2005 ที่ปักกิ่ง บ้านอยู่เขตเฉาหยาง เรียนอยู่ปี 2 ที่มหาวิทยาลัยป่าไม้ปักกิ่ง สาขาพืชสวน ที่บ้านมีพ่อแม่ ปู่ย่าตายาย แล้วก็ตายาย»
«...» สีหน้าของแว่นดำเจือความจนใจอยู่เล็กน้อย เธอเป็นเด็กในหอคอยงาช้างจริง ๆ ยังไม่ทันได้ออกไปเจอสังคมด้วยซ้ำ ถึงได้ไร้เดียงสาสดใสและไม่ระแวดระวังแบบนี้
«ดูท่าจะไม่ใช่โลกเดียวกันจริง ๆ ฉันกับคนพูดน้อยมาจากดาวสีคราม โลกของเราเป็นปี 2000 ตอนนั้นฉันกับเขารับงานเป็นบอดี้การ์ดให้คนอื่นอยู่ที่ปักกิ่ง»
«ว้าว...» หลิวหลันหลันอุทาน «มหัศจรรย์จัง» เพิ่งถึงตอนนี้เองที่เธอรู้สึกจริงจังว่าทุกคนมาจากคนละโลก
แว่นดำกับหลิวหลันหลันจัดเก็บเสบียงที่เหลือให้เรียบร้อย ดวงอาทิตย์กำลังค่อย ๆ ลับขอบฟ้าทะเล แว่นดำมองท้องฟ้าแล้วพูดว่า «รีบจัดการปูจักรพรรดิก่อนฟ้ามืดกันเถอะ คืนนี้จะได้กินมื้อใหญ่ให้อิ่มหนำ»
«ฉันช่วยด้วย» หลิวหลันหลันพับแขนเสื้อขึ้น
แว่นดำหยิบปูจักรพรรดิออกจากเป้มา 10 ชุด วางเตาน้ำมันก๊าดบนพื้นที่ว่างของแพไม้ เทน้ำมันก๊าดลงไปแล้วหมุนวาล์วเปิด ใช้ไฟแช็กจุดไฟ เปลวไฟสีน้ำเงินพุ่งขึ้นมา ไฟนิ่งดีและมีควันน้อย
«เตานี่ใช้ได้เลย» แว่นดำชม ก่อนวางกระทะลงไปแล้วเติมน้ำ
พอน้ำเดือด แว่นดำก็เอาปูจักรพรรดิลงนึ่ง ไม่นานกลิ่นหอมก็ลอยฟุ้งออกมา หลิวหลันหลันสูดหายใจลึก เกือบน้ำลายไหลแล้ว
«หอมจัง» เธอกลืนน้ำลาย
แว่นดำยิ้ม «แค่นึ่งธรรมดา ๆ กินรสชาติเดิม ๆ นี่แหละ» เขาเช็ดมือแล้วนั่งบนลังไม้ มองไอน้ำสีขาวที่ลอยออกมาตามช่องฝาหม้อด้วยสีหน้าสุขใจ «อีก 10 นาทีก็ได้แล้ว»
ระหว่างรอ หลิวหลันหลันเปิดช่องแชทโลก อยากดูว่ามีโอกาสแลกเปลี่ยนอะไรใหม่ ๆ หรือเปล่า
ข้อความในกลุ่มยังคงคึกคัก บรรยากาศดีกว่าเมื่อสองวันก่อนอยู่บ้าง คงเพราะทุกคนเริ่มปรับตัวได้ หรือไม่ก็หาวิธีเอาชีวิตรอดกันแล้ว
หมายเลข 253471863—1: วันนี้โชคดีสุด ๆ เปิดกล่องเหล็กได้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาหนึ่งลัง! ตั้ง 30 ซอง! ฉันกับเพื่อนร่วมทีมกอดกันร้องไห้เลย
หมายเลข 14821478—3: บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเหรอ? รสอะไร?
หมายเลข 25478963—1: รสเนื้อตุ๋นซีอิ๊ว
หมายเลข 9841410—3: อิจฉาจนน้ำตาไหล วันนี้ฉันได้กินแค่ขนมปังขาวก้อนเดียว
หมายเลข 315763—2: กล่องสมบัติน้อยลงหรือเปล่า? วันนี้พวกเราหากันทั้งวัน เจอแค่ 3 กล่อง
หมายเลข 128795—3: ทั้งทีมเราเป็นพวกดวงซวย ต่อให้หาเจอ ของที่เปิดได้ก็มีแต่ขยะ
หมายเลข 7764296—1: อยากรู้จริง ๆ ว่าคนข้างบนรอดมาได้ยังไง
...
จางฉีหลินได้กลิ่นหอมจึงเดินออกมาจากเต็นท์
แว่นดำเรียก «ได้เวลากินแล้ว» เขาเปิดฝาหม้อ กลิ่นหอมของเนื้อปูก็ลอยปะทะใบหน้า เข้มข้นจนแทบละลายในอากาศ
หลิวหลันหลันรีบปิดช่องแชทแล้วขยับเข้าไปหา
เนื้อปูจักรพรรดิในหม้อขาวอวบ ดูสดใหม่และแน่นเต็มคำ ชวนให้น้ำลายสอ
«ลองชิมดู» แว่นดำใช้ตะเกียบคีบเนื้อชิ้นเล็ก ๆ มาเป่าให้เย็น แล้วส่งไปตรงปากหลิวหลันหลัน
หลิวหลันหลันอ้าปากรับ เนื้อปูสดหวานและเด้งหนึบ ไม่มีคาวแม้แต่น้อย อร่อยจนเธอหรี่ตาลง
«อร่อย!» เธอพูดทั้งที่ยังเคี้ยวอยู่ «อร่อยมากเลย!»
แว่นดำเองก็ลองชิมคำหนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ «รสชาติดี»
จางฉีหลินยื่นชามมาเงียบ ๆ แว่นดำคีบเนื้อปูใส่ชามให้เขาคำโต แล้วตักเพิ่มให้หลิวหลันหลันอีกชาม ส่วนที่เหลือก็ตักใส่ชามตัวเองจนหมด
หลิวหลันหลันดื่มโคล่าเย็น ส่วนจางฉีหลินกับแว่นดำดื่มเบียร์เย็นคนละกระป๋อง ทั้งสามคนนั่งล้อมเตา กินกันอย่างอิ่มเอมใจ