ยืนอยู่นอกประตู เห็นเฉินเจ๋อเทียนน้ำตาอาบแก้ม มองมาที่เขาด้วยแววตาอัดแน่นไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ เฉินอั่งก็เดินเข้าไป พลางมองเหวินฮุ่ยหลินด้วยสีหน้าไม่พอใจแล้วพูดว่า
“เด็กยังเล็กอยู่เลย ลูกจะตีจะด่าเขาเตรียมจะทำอะไรกัน? เด็กสมัยนี้ศักดิ์ศรีใจแรงกันทั้งนั้น ถ้าวันไหนเขาทนไม่ไหวหนีออกจากบ้านไป ดูซิลูกจะเอายังไง?”
เฉินเจ๋อเทียนได้ยินเฉินอั่งปกป้องเขาถึงเพียงนี้ ก็ร้องไห้หนักขึ้นทันที ช่วงสองวันมานี้เขารู้สึกว่าแม่เหมือนไม่รักเขาแล้ว ส่วนพ่อคนนี้กลับดีต่อเขามาก
เหวินฮุ่ยหลินฟังจบก็เดือดดาลขึ้นมาทันใด ปกติเวลาอบรมลูก เฉินอั่งเคยถามไถ่อะไรบ้าง?
ตอนนี้ไม่เพียงเข้ามาก้าวก่าย ยังพูดจาหักหาญน้ำใจกันเช่นนี้ เขาหมายความว่ายังไงกันแน่?
ขืนลูกฟังเข้าไปแล้วหนีออกจากบ้านจริงขึ้นมา เธอกลัวว่าตัวเองคงจะคลั่งแน่
“เฉินอั่ง คุณพูดจาเหลวไหลอะไร? ต่อหน้าเด็กก็หุบปากคุณซะ เวลาฉันอบรมก็ช่วยเงียบด้วย” หันขวับไปตวาดใส่เฉินอั่งยกใหญ่ เหวินฮุ่ยหลินถึงกับตาแดง
เฉินอั่งไม่ได้โมโหเลยแม้แต่น้อย เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง กางสองมือ “ได้ คุณอบรมเด็ก เอาอารมณ์ไปลงกับเด็ก ดูต่อไปเถอะเขาจะยังสนิทกับคุณอีกไหม”
พูดจบเฉินอั่งก็ส่งสายตาให้เฉินเจ๋อเทียนทำนองว่าช่วยอะไรไม่ได้แล้ว จากนั้นก็เดินออกจากห้องไปตรง ๆ
ยุแยกไปนิดก็พอ ค่อยเป็นค่อยไป วันเวลายังเหลืออีกยาว
เฉินเจ๋อเทียนมองตามเฉินอั่งไป รู้สึกว่าผู้ช่วยให้รอดเพียงคนเดียวก็ถูกแม่ของตัวเองด่าหนีไปแล้ว พลันท่วมท้นด้วยความน้อยใจจนน้ำตาไหลเป็นทาง
เหวินฮุ่ยหลินคิดถึงท่าทีไร้ยางอายของเฉินอั่งครู่ก่อน แล้วมองดูลูกชายร้องไห้ ก็อดไม่ได้ที่ใจหนึ่งจะรวดร้าว แล้วพลอยร้องไห้ตามไปด้วย