หลังจากวางสาย เฉินอั่งดูเวลา เก้าโมงสิบสี่นาที เขากลับเข้าไปนั่งในรถอีกครั้ง
เขาคิดว่าอวี้เฟยอาจต้องใช้เวลาสองสามวันสืบเบื้องหลังของเขาก่อนจะติดต่อมา แต่ไม่คิดว่าจะเร็วนัก
ลองนับดู ทั้งสองเพิ่งแยกจากกันมาได้สิบสองชั่วโมงเท่านั้น
จุดบุหรี่ เปิดกระจกรถลงครึ่งหนึ่ง เข้าเกียร์ออกตัว
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขามาถึงอาคาร 12 ฉงจิ่งย่วน
ผลักประตูที่แง้มอยู่ ห้องนั่งเล่นเปิดไฟสีเหลืองนวล เฟอร์นิเจอร์ไม้แดงที่ให้ความรู้สึกหัวโบราณ แต่การตกแต่งกลับใหม่มาก
เดินผ่านทางเข้า เฉินอั่งก็เห็นอวี้เฟย
เธอสวมชุดนอนผ้าไหมสีเรียบ ปกชุดเปิดสูงพอดี เผยให้เห็นความขาวผ่องแค่เพียงรอยหยัด ชายกระโปรงยาวแค่เข่า เรียวขาเรียวงามคู้อยู่บนโซฟา
บนโต๊ะกลางหน้าโซฟา มีไวน์แดงหนึ่งขวด แก้วสองใบ
เธอมองเฉินอั่งเดินเข้ามา แล้วก้มลงรินเหล้า ก่อนผลักไปยังโซฟาที่นั่งตรงข้าม “คุณเฉิน เชิญนั่ง”
เฉินอั่งประหลาดใจกับท่าทีที่ผู้หญิงคนนี้จัดฉากขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้กังวลอะไร
เมื่อเดินผ่านใกล้ๆ เขาได้กลิ่นหอมของครีมอาบน้ำที่ยังติดตัวเธอ ราวกับเจือกลิ่นผลไม้ของไวน์แดงเล็กน้อย
อวี้เฟยก็ไม่สนใจความเงียบของเฉินอั่ง เธอเปลี่ยนท่า เอื้อมมือยกแก้วเหล้าขึ้น นั่งพิงพนักโซฟาอีกครึ่งหนึ่ง
จากมุมของเฉินอั่ง มองเห็นขาของเธอตั้งแต่เหนือเข่าลงไป เรียวงามกะทัดรัด สะดุดตาเป็นพิเศษ
“คุณวางแผนจะทำยังไง? จะเริ่มเมื่อไหร่?” อวี้เฟยจิบไวน์แดงแล้วถามพร้อมเม้มริมฝีปากแดงระเรื่อ