เฉินอั่งวางแก้วน้ำ ไม่ได้หลบสายตาของเธอ
แววตาแบบนั้นมาอีกแล้ว ไม่มีความโกรธ ไม่มีท่าทีหวาดระแวง แต่มันเป็นแววพิจารณาอย่างเงียบ ๆ
เหวินฮุ่ยหลินรู้สึกเพียงแผ่นหลังเย็นเยียบ แต่เธอก็ยังตั้งสติได้
"ฉันปิดบังอะไรเธอ?" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยมาก "ฉันแค่คิดได้เมื่อเร็ว ๆ นี้ แค่เมื่อก่อนมันเหนื่อยเกินไป ตอนนี้เลยไม่อยากเหนื่อยขนาดนั้นแล้ว"
"แล้วเงินของนายมาจากไหน?"
"เงินอะไร?"
"X5 แล้วก็คลาสเรียนพิเศษ ท่าทางการใช้เงินของนายช่วงนี้ ดูไม่เหมือนไม่มีเงินเลย"
"ก็บอกไปแล้วไง ว่าแม่ผมโอนมาให้หน่อย แล้วก็กู้เงิน กู้จากพวกเงินกู้นอกระบบ ถ้าเธอกลัวว่าผมจะใช้คืนไม่ไหว ก็ช่วยโอนเงินให้ผมใช้บ้างก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ"
เขามองเหวินฮุ่ยหลิน มุมปากมีรอยยิ้มจาง ๆ
เหวินฮุ่ยหลินยืนอยู่หน้าโซฟา บนใบหน้าไม่มีท่าทีโกรธเคือง กลับเหมือนกำลังคิดเรื่องอะไรในใจ
ผ่านไปไม่กี่วินาที เธอสูดลมหายใจเบา ๆ "เฉินอั่ง นายมีผู้หญิงอื่นอยู่ข้างนอกใช่ไหม?"
เธอฉลาดมากที่ไม่เอ่ยถึงชื่อสวี่ชิงหว่าน เธอรู้ว่านั่นคือคำที่เฉินอั่งไม่อยากได้ยินที่สุด
เฉินอั่งชะงักไป ไม่ได้รู้ตัวว่าเธอพูดแฝงนัย เพียงแต่รู้สึกว่าปฏิกิริยาของเหวินฮุ่ยหลินครั้งนี้อยู่นอกเหนือการคาดเดา
"เมื่อคืนนายหายไปทั้งคืน เสื้อผ้าก็ไม่ได้เปลี่ยน" น้ำเสียงของเธอราบเรียบมาก เรียบจนไม่เหมือนเป็นการถาม "ถ้านายมีคนอื่นอยู่ข้างนอก ก็บอกฉันตรง ๆ ฉันไม่อยากทะเลาะกับนาย ไม่อยากมีเรื่อง ฉันแค่คิดว่าเราสองคนควรเปิดใจต่อกันมากกว่านี้"
"ไม่มี"
เฉินอั่งมองเธอ ทันใดนั้นก็ไม่แน่ใจว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่
เหวินฮุ่ยหลินรู้ชัดว่าคงถามอะไรไม่ได้แล้ว จึงไม่เซ้าซี้ต่อ