ยิ่งฉือเหมี่ยวเข้าใกล้ เข่าของทุกคนก็ยิ่งควบคุมไม่อยู่ ไม่นานทั้งลานก็เหลือเพียงอิ้งอู๋ฮั่วที่ยังยืนอยู่ แต่เขาเองก็ใกล้จะฝืนไม่ไหวแล้ว
พลังนี่ช่างประหลาดเกินไปแล้ว!
หรือว่า...
「นี่ก็เป็นพลังแห่งบุญกุศลเหมือนกันหรือ?」
ได้ยินมาว่าผู้มีบุญกุศลสูงส่งจะมีแสงบุญกุศลส่องประกายอยู่รอบตัว ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ทำให้ผู้คนเกิดความยำเกรงจากก้นบึ้งหัวใจ ยามนี้ทั่วร่างฉือเหมี่ยวเปล่งประกายสีทองแห่งบุญกุศล สว่างจ้าจนแสบตา
ไม่นาน ทุกคนก็มั่นใจ
เป็นเพราะบุญกุศลนี่เอง!!
「ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยหรือ!」
อิ้งอู๋ฮั่วใกล้จะต้านไม่ไหวแล้วเช่นกัน เขาโคจรพลังวิญญาณ ก่อนปักกระบี่ลงพื้น สายตาจ้องเขม็งไปข้างหน้า กัดฟันแน่น
เขาจะคุกเข่าลงได้อย่างไรกัน!
เส้นเลือดปูดโปนทั่วร่าง แม้ท่าทางกัดฟันกรอดจะยังดูหล่อเหลา แต่สภาพเขาก็น่าอนาถเกินไปหน่อย
จินเซิ่งเฟยเห็นเขาลำบาก จึงเอ่ยแนะนำจากใจจริงว่า 「พี่เปลือยว่ายน้ำ คุกเข่าลงไปเลยไหม ไม่เห็นน่าอายสักหน่อย แสงบุญกุศลนี่ก็ถือว่าไหว้พระแล้วกัน」
สิ้นเสียงเขา ลำแสงสีทองสายหนึ่งก็ลอยเข้าไปในร่าง
ทันใดนั้นร่างเขาก็สะท้านวูบ
พายุสีทองพัดกวาดไปรอบบริเวณ กลิ่นอายของจินเซิ่งเฟยแข็งแกร่งขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ข้างรากวิญญาณของเขายังปรากฏศาลเทพขึ้นมาด้วย!
ตูม!
ทุกคนตาค้าง
นี่...ทะลวงขั้นสร้างฐานแล้วหรือ?
「หา?」
ทุกคนงงเป็นไก่ตาแตก ทำไมทะลวงขั้นได้ราบรื่นปานนี้ ต่อให้ท้องเสียก็ไม่ได้พรวดพราดขนาดนี้เสียหน่อย!
อิ้งอู๋ฮั่ว 「...เดิมทีเขาก็อยู่ห่างจากขั้นสร้างฐานอีกเพียงครึ่งก้าวแล้ว เมื่อครู่ที่ช่วยทุกคนต้านวิญญาณอาฆาตก็ทำให้เขาเข้าใกล้จุดทะลวงขั้น เพียงแต่เขากดพลังเอาไว้ตลอด เมื่อครู่เขาช่วยพูดแทนฉือเหมี่ยว ดูเหมือนจะแบ่งบุญกุศลไปได้สายหนึ่ง เลยทะลวงขั้นได้ทันที」